Ślepa próba

Trzy możliwości przeprowadzenia eksperymentu klinicznego. Procenty informują ilu pacjentów deklaruje poprawę po zakończeniu kuracji. Przykłady hipotetyczne. 1 – brak ślepej próby, 2 – "pojedyncza" ślepa próba, 3 – podwójnie ślepa próba. Opis w tekście.

Ślepa próba – w farmakologii metoda prowadzenia eksperymentu medycznego badającego wpływ substancji (zwykle leku), polegająca na utrzymaniu osób przyjmujących lek w nieświadomości co do tego czy przyjmują lek, czy też substancję obojętną (placebo). Ślepą próbę stosuje się w celu wykluczenia efektu oczekiwania u osób, na których sprawdza się działanie substancji.

Metodę ślepej próby, np. podwójnej, stosuje się przy badaniu środków farmakologicznych i niefarmakologicznych.

Podwójnie ślepa próba

Podwójnie ślepa próba polega na tym, że nikt z osób biorących bezpośrednio udział w eksperymencie i mających kontakt z osobami badanymi nie wie, który środek jest naprawdę lekiem, a który w rzeczywistości jest substancją obojętną. W ten sposób wyklucza się możliwość nieświadomego wpłynięcia na osoby badane (i tym samym na wyniki badania) przez lekarza prowadzącego i osoby podające lek. Podwójnie ślepą próbę zastosowano po raz pierwszy w 1950.

Podwójna ślepa próba ma duże znaczenie dla zapewnienia obiektywnych wyników badań, ponieważ:

• jeśli pacjent sam przyjmuje leki (sytuacja 1. na rysunku), niemożliwa jest obiektywna ocena wpływu leku,
• jeśli lekarz wydaje leki (sytuacja 2.), może on swoim działaniem (np. podając dodatkowe leki) nieświadomie sfałszować wynik eksperymentu.

Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.