Ślepa próba

Trzy możliwości przeprowadzenia eksperymentu klinicznego. Procenty informują ilu pacjentów deklaruje poprawę po zakończeniu kuracji. Przykłady hipotetyczne. 1 – brak ślepej próby, 2 – "pojedyncza" ślepa próba, 3 – podwójnie ślepa próba. Opis w tekście.

Ślepa próba – w farmakologii metoda prowadzenia eksperymentu medycznego badającego wpływ substancji (zwykle leku), polegająca na utrzymaniu osób przyjmujących lek w nieświadomości co do tego czy przyjmują lek, czy też substancję obojętną (placebo). Ślepą próbę stosuje się w celu wykluczenia efektu oczekiwania u osób, na których sprawdza się działanie substancji.

Metodę ślepej próby, np. podwójnej, stosuje się przy badaniu środków farmakologicznych i niefarmakologicznych.

Podwójnie ślepa próba

Podwójnie ślepa próba polega na tym, że nikt z osób biorących bezpośrednio udział w eksperymencie i mających kontakt z osobami badanymi nie wie, który środek jest naprawdę lekiem, a który w rzeczywistości jest substancją obojętną. W ten sposób wyklucza się możliwość nieświadomego wpłynięcia na osoby badane (i tym samym na wyniki badania) przez lekarza prowadzącego i osoby podające lek. Podwójnie ślepą próbę zastosowano po raz pierwszy w 1950.

Podwójna ślepa próba ma duże znaczenie dla zapewnienia obiektywnych wyników badań, ponieważ:

• jeśli pacjent sam przyjmuje leki (sytuacja 1. na rysunku), niemożliwa jest obiektywna ocena wpływu leku,
• jeśli lekarz wydaje leki (sytuacja 2.), może on swoim działaniem (np. podając dodatkowe leki) nieświadomie sfałszować wynik eksperymentu.

Potrójnie ślepa próba

Potrójnie ślepa próba polega na tym, że również osoby przeprowadzające statystyczną analizę rezultatów badania nie wiedzą, który środek jest lekiem, a który substancją obojętną.

Przypisy

Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.