Andrzej Śliwiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Andrzej Śliwiński
Andrzej Śliwiński
Illum oportet crescere
Trzeba aby On wzrastał
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 6 stycznia 1939
Werblinia
Data i miejsce śmierci 9 września 2009
Elbląg
Biskup diecezjalny elbląski
Okres sprawowania 1992–2003
Biskup pomocniczy chełmiński
Okres sprawowania 1986–1992
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 17 grudnia 1961
Nominacja biskupia 19 kwietnia 1986
Sakra biskupia 15 czerwca 1986
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 15 czerwca 1986
Konsekrator Józef Glemp
Współkonsekratorzy Marian Przykucki
Henryk Muszyński
Grób Andrzeja Śliwińskiego w krypcie biskupów pod katedrą elbląską

Andrzej Józef Śliwiński (ur. 6 stycznia 1939 w Werblini, zm. 9 września 2009 w Elblągu) – polski biskup rzymskokatolicki, biskup pomocniczy chełmiński w latach 1986–1992, biskup diecezjalny elbląski w latach 1992–2003, od 2003 biskup senior diecezji elbląskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość i wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z rodziny rolniczej. W latach 1956–1961 studiował w Wyższym Seminarium Duchownym Diecezji Chełmińskiej w Pelplinie. Święceń prezbiteratu udzielił mu 17 grudnia 1961 biskup Kazimierz Kowalski.

Studia uzupełniał w dziedzinie teologii dogmatycznej na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W 1972 uzyskał doktorat.

Prezbiter[edytuj | edytuj kod]

W latach 1962–1964 był wikariuszem parafii Wygoda. Od 1968 był wykładowcą w Wyższym Seminarium Duchownym Diecezji Chełmińskiej. Był ponadto diecezjalnym duszpasterzem służby zdrowia, rodzin, środowiska akademickiego i ludzi morza, sędzią Biskupiego Sądu Duchownego w Pelplinie, a w latach 1970–1986 kanclerzem Kurii Diecezjalnej w Pelplinie. Piastował godność kanonika chełmińskiego.

Biskup[edytuj | edytuj kod]

W maju 1986 został mianowany biskupem pomocniczym diecezji chełmińskiej i biskupem tytularnym Arindeli. Święceń biskupich udzielił mu 15 czerwca 1986 w Pelplinie kardynał Józef Glemp. Jako biskup pomocniczy chełmiński był wikariuszem generalnym diecezji oraz wikariuszem biskupim dla Wybrzeża. Stał na czele Diecezjalnego Studium Teologicznego w Gdyni.

25 marca 1992 został mianowany pierwszym biskupem diecezjalnym nowo utworzonej diecezji elbląskiej.

W Episkopacie Polski przewodniczył Podkomisji ds. Kultury Zdrowotnej i Sportu oraz był zastępcą przewodniczącego Komisji ds. Duszpasterstwa Ludzi Morza i członkiem Komisji ds. Duszpasterstwa Rolników. Pełnił również funkcję prezesa Katolickiego Stowarzyszenia Sportowego RP. Był Członkiem Honorowym Zrzeszenia Kaszubsko-Pomorskiego.

We wrześniu 2000 udał się w podróż do Irkucka na uroczystość konsekracji kościoła. Nie dotarł jednak do celu podróży, gdyż 4 września 2000 zaginął w Moskwie. Spekulowano, że mogło dojść do uprowadzenia biskupa w celu ograbienia bądź żądania okupu. Na prośbę polskich służb dyplomatycznych w Moskwie i okolicach zarządzono poszukiwania zaginionego hierarchy[1]. Biskup został odnaleziony przez rosyjską milicję 8 września 2000 w hotelu Novotel w pobliżu lotniska Szeremietiewo. Po powrocie do Polski tłumaczył, że w trakcie lotu do Moskwy źle się poczuł, przerwał podróż i, nikogo nie informując, udał się do hotelu, mając na celu poprawę samopoczucia[2].

11 maja 2003 prowadził samochód, będąc w stanie nietrzeźwym. Mając 0,8 promila alkoholu we krwi, doprowadził do zderzenia czołowego z innymi samochodami. W wypadku ucierpiała 6-letnia dziewczynka i jej ojciec. Kilka dni po spowodowaniu wypadku drogowego został zawieszony w pełnieniu funkcji biskupich. 2 sierpnia 2003 ustąpił z dalszego pełnienia funkcji biskupa diecezjalnego. Rezygnacja została przyjęta przez papieża Jana Pawła II. Za spowodowanie wypadku drogowego pod wpływem alkoholu 27 października 2003 został skazany na karę 1,5 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby, zakaz prowadzenia pojazdów na 1 rok oraz 1000 zł grzywny.

Śmierć i pogrzeb[edytuj | edytuj kod]

Zmarł 9 września 2009 na oddziale kardiologicznym Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego w Elblągu[3]. Uroczystości pogrzebowe odbyły się 14 września 2009 w katedrze św. Mikołaja w Elblągu. Po mszy św. pogrzebowej, której przewodniczył arcybiskup metropolita gnieźnieński Henryk Muszyński, trumnę z ciałem złożono w krypcie biskupów pod katedrą elbląską. Biskup Andrzej Śliwiński jest pierwszym duchownym, który został pochowany w tym miejscu[4][5].

Przypisy

  1. W Moskwie zaginął polski biskup ks. Andrzej Śliwiński. wp.pl, 2000-09-07. [dostęp 2013-11-14].
  2. Cały i zdrowy wrócił do kraju biskup Andrzej Śliwiński. opoka.org.pl. [dostęp 2013-11-14].
  3. Biskup Śliwiński nie żyje. wyborcza.pl, 2009-09-09. [dostęp 2010-11-10].
  4. Zmarł biskup elbląski Andrzej Śliwiński. gazetaprawna.pl, 2009-09-09. [dostęp 2010-11-10].
  5. Elbląg: Biskupa Andrzeja Śliwińskiego żegnały tłumy. dziennikbaltycki.pl, 2009-09-15. [dostęp 2013-11-14].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Grzegorz Polak, Kto jest kim w Kościele katolickim?, Katolicka Agencja Informacyjna, Warszawa 1996.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]