Archeometria

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Archeometria (gr. archaíos - dawny, archē - początek, przyczyna, zasada, pierwiastek, metria - miara) - dziedzina badań archeologicznych mająca na celu potwierdzenie autentyczności, wieku, pochodzenia wykopalisk i obiektów archeologicznych oraz określenie technologii ich uzyskania na podstawie składu chemicznego.

Badania[edytuj | edytuj kod]

Archeometria dotyczy badań takich jak m.in.:

Metody archeometrii[edytuj | edytuj kod]

W archeometrii wykorzystywane są metody chemii analitycznej, a m.in.: analiza węgla radioaktywnego (carbon-14) i archeomagnetyzm. Stosowane metody badań nie powinny przyczyniać się do uszkodzenia poznawanego obiektu.

W archeometrii stosowane są następujące metody analityczne:

  • metoda spektroskopowa w podczerwonym, widzialnym oraz nadfioletowym zakresie widma;
  • metoda fluorescencji i dyfrakcji rentgenowskiej;
  • spektrometria mas jonów wtórnych;
  • spektrometria Mössbauera;
  • analiza aktywnej neutronowej;
  • mikroskopia optycznej i elektronowej.

Przy określaniu wieku obiektu zastosowanie mają zazwyczaj metody izotopowe. Metody archeometrii wykorzystywane są przy konserwacji zabytków.

W Polsce zagadnienia dotyczące zastosowań badań archeometrycznych zamieszczane są w czasopismach archeologicznych i specjalistycznych dotyczących odpowiednich dziedzin. W Wielkiej Brytanii publikacje znajdują się w piśmie "Archeometry", natomiast w Stanach Zjednoczonych w "Journal of Archaeological Science".

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]