Bębenek baskijski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kobieta grająca na tamburynie

Bębenek baskijski (tamburyn, tamburyno) – instrument perkusyjny z grupy membranofonów

Budowa i techniki gry[edytuj | edytuj kod]

Składa się z drewnianej (czasem metalowej) obręczy, na którą naciągnięto z jednej strony skórę. Na specjalnych poprzeczkach wydrążonych w obręczy zawieszone są ruchome blaszki (czasem również dzwoneczki), które nadają temu instrumentowi charakterystyczny dźwięk. Na bębenku baskijskim gra się uderzając lub pocierając jego membranę, bądź potrząsając całym instrumentem.

Historia i zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Wbrew nazwie, nie pochodzi od Basków, ale przywędrował do Europy z Azji, w okresie średniowiecza. Szybko stał się popularny, zwłaszcza wśród żonglerów. Około roku 1800, po udoskonaleniu (zastosowanie śrub), pojawił się w orkiestrach wojskowych. Najczęściej używany w muzyce tanecznej, oraz w celach kolorystycznych w operze (np. Georges Bizet). Nabrał też znaczenia w muzyce XX w., wraz z usamodzielnieniem się orkiestrowej sekcji instrumentów perkusyjnych.

Źródła/Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mała encyklopedia muzyki, Stefan Śledziński (red. naczelny), PWN, Warszawa 1981, ISBN 83-01-00958-6

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Zobacz hasło bębenek baskijski w Wikisłowniku