Dōtaku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dōtaku z epoki Yayoi

Dōtaku (jap. 銅鐸?) – bogato zdobione dzwony wiszące, wykonane z brązu, wytwarzane w erze Yayoi w Japonii, znajdowane w wielu wykopaliskach archeologicznych. Ich pierwotna nazwa nie jest znana. Obecna nazwa funkcjonuje od epoki Meiji[1]. Ze względu na swój kształt, w epoce Edo nazywane były sanagi (jap. poczwarka?)[1]. Dōtaku zakopywane były w ziemi na wzgórzach dominujących nad okolicą, co wskazuje na ich funkcje rytualne lub magiczne. Znajdowane są najczęściej na terenach centralnych Honsiu oraz w północno-wschodniej części Sikoku.

Wykopaliska archeologiczne[edytuj | edytuj kod]

Dōtaku były wytwarzane i wykorzystywane w celach rytualnych przez około 400 lat począwszy od II wieku p.n.e. Do tej pory na terenie Japonii znaleziono około 500 dzwonów. Ilość znalezionych dzwonów na określonych obszarach przedstawia się następująco[2]:

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Wielkość dzwonów waha się w granicach od 12 cm do ponad 1 metra. Dzwony z I wieku miały już 60 cm i z biegiem czasu wytwarzano coraz większe, aż w II wieku ich wielkość przekroczyła 1 m, osiągając 134 cm. Największy, znaleziony dōtaku mierzy 144 cm i waży 45 kg (znaleziony w 1881 roku).

Dōtaku wytwarzane w regionie Kinki zawsze mają wzory na powierzchni. Najczęściej spotykany jest wzór nazywany kesa-dasuki-mon (jap. 袈裟襷文?), w którym krzyżują się pasy pionowe i poziome. Wcześniejszym wzorem wykorzystywanym do zdobienia dzwonów był wzór płynącej wody (jap. 流水文 ryūsui-mon?). Miejsca, w których krzyżują się pasy pionowe i poziome mają zazwyczaj kształt rombu, z wyjątkiem dzwonów znalezionych w prefekturze Osaka, gdzie mają kształt okrągły.

Dzwony pochodzące z około drugiej połowy II wieku p.n.e. mierzyły ponad 40 cm i były zdobione wzorem płynącej wody. Wzór ten zanikł około I wieku p.n.e., gdy został zastąpiony prymitywnymi wzorami przedstawiającymi budynki, łodzie, sprzęty i obyczaje z okresu Yayoi.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons