DPMR

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

dPMR (ang. digital Private Mobile Radio), czyli cyfrowa, prywatna łączność radiowa to jeden z trzech komplementarnych standardów profesjonalnej cyfrowej łączności radiowej opracowanych przez ETSI. Specyfikację standardu dPMR zawarto w serii dokumentów ETSI TS 102 490 (PMR446, który nie wymaga rezerwacji częstotliwości) oraz TS 102 658 (dla pasm licencjonowanych).

Zasada działania[edytuj | edytuj kod]

dPMR jest standardem otwartym, wspierającym zarówno łączność głosową, jak i transmisję danych oraz cechujący się wąskim kanałem radiowym - 6,25 kHz. Przydzielanie łącza radiowego odbywa się na zasadzie wielodostępu z podziałem w dziedzinie częstotliwości (FDMA). dPMR zorientowany na zapewnianie wysoko funkcjonalnej łączności przy użyciu taniego i mało złożonego sprzętu.

Pozostałe dwa standardy ETSI, DMR i TETRA, oparto o wielodostęp z podziałem czasowym (TDMA), przy czym DMR posiada dwie szczeliny czasowe w kanale radiowym o szerokości 12,5 kHz, a TETRA - cztery szczeliny w kanale 25 kHz. Każda szczelina tworzy niezależny kanał fizyczny, w którym mogą być przesyłane dane lub mowa.

Dzięki ostatnio opracowanym technologiom wąskopasmowym, takim jak dPMR lub oferowana przez Icoma i Kenwooda NXDN[1], kanał FDMA o szerokości 6,25 kHz może dać tę samą efektywność widmową, co systemy TDMA. Jednakże, wykorzystując TDMA nie sposób osiągnąć tego poziomu efektywności w prostym systemie bez przemienników. Potrzebny jest kontroler zarządzający przydziałem szczelin czasowych.

Oprócz obsługi łączności cyfrowej, radiotelefony dPMR są również w stanie pracować w trybie analogowym (wąskopasmowe FM), co pozwala na płynną migrację z systemu analogowego na cyfrowy. Pojawienie się w tym roku produktów dPMR Mode 3 rozszerzyło potencjał systemów dPMR z podstawowej, lokalnej łączności do wielostrefowych, regionalnych sieci oferujących zaawansowane funkcje.

Stowarzyszenie dPMR[edytuj | edytuj kod]

Porozumienie o współpracy (Memorandum of Understanding- MoU) zostało podpisane w 2007 roku przez grupę firm zainteresowanych rozwojem najnowszego standardu łączności radiowej znanego jako dPMR. Obecnie stowarzyszenie skupia dostawców sprzętu, oprogramowania, producentów elementów elektronicznych, twórców protokołów sieciowych. Jednym z celów statutowych Stowarzyszenia jest przeprowadzanie testów interoperacyjności urządzeń dPMR, tj. sprawdzanie ich pod kątem współpracy z urządzeniami innych producentów i wydawanie stosownych certyfikatów. W 2011 grupa zmieniła nazwę na Stowarzyszenie dPMR (dPMR Association). Aktualnie do stowarzyszenia należą takie firmy jak: Aeroflex, Icom, JVC Kenwood, Fylde, Hytera, Sicomm, Unication, CML, ENTEL, Etherstack, Sicomm, Wintec i inne.

Poziomy standardu dPMR[edytuj | edytuj kod]

W specyfikacji ETSI zdefiniowano cztery tryby łączności dPMR, aby dostosować ją do specyfiki różnych zastosowań:[2]

dPMR446[edytuj | edytuj kod]

dPMR w najprostszej postaci, cyfrowy następca PMR446. Nie jest wymagana licencja pod warunkiem korzystania ze radiotelefonów ręcznych i ograniczenia mocy nadawczej do 0,5 W. Oprócz łączności głosowej i transmisji danych dPMR446 może oferować przesyłanie krótkich wiadomości tekstowych (SMS), statusów i danych wbudowanych, takich jak koordynaty GPS i inne.

Mode 1[edytuj | edytuj kod]

Działa w pasmach licencjonowanych, jest podobny do dPMR446, z wyjątkiem m.in. wyższej dopuszczalnej mocy nadawczej. Wspiera także funkcje takie, jak priorytety i połączenia alarmowe.

Mode 2[edytuj | edytuj kod]

Wykorzystuje przemienniki zwiększające zasięg, szczególnie w sieciach z wieloma strefami oraz infrastrukturę opartą o protokół IP. Dzięki niej można łączyć terminale znajdujące się w różnych lokalizacjach (nawet w innych krajach) a także zdalnie zarządzać stacjami bazowymi i przemiennikami.

Mode 3[edytuj | edytuj kod]

Wprowadza obsługę wielokanałowych, wielostrefowych sieci radiowych z dodatkowymi funkcjami dla użytkowników i operatorów. Zanim nastąpi połączenie, radiotelefony są uwierzytelniane, a druga strona musi odpowiedzieć na żądanie jego zestawienia. Połączenia mogą być przekierowywane do innego radiotelefonu, do przewodowej sieci telefonicznej, a nawet na adres IP. W przypadku zajętości kanału użytkownicy z wyższym priorytetem mogą przejąć go dla siebie, można także ustawiać maksymalny czas trwania połączenia w zależności od ruchu w sieci.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Źródła[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]