Dziurkacz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dziurkacz SAX 128

Dziurkaczurządzenie służące do robienia otworów w np. kartce papieru. Najczęściej w celu późniejszego umieszczenia ich w segregatorze. Dziurkacz najczęściej wykorzystuje zasadę działania dźwigni.

Użycie[edytuj | edytuj kod]

Ruchome stemple z zaostrzonymi końcami wycinają w kartce otwory najczęściej o okrągłym kształcie. Istnieją także dziurkacze stacjonarne, podobne w działaniu i wyglądzie do zszywaczy stacjonarnych. Podobną zasadę działania wykorzystuje bindownica. Nowoczesne dziurkacze są w stanie przedziurawić za jednym razem od 10 do 65 kartek. Często posiadają też one ograniczniki formatu, które pozwalają na równe dziurkowanie wszystkich kartek, według określonych standardów. Wyższej klasy dziurkacze mają także sygnalizatory pozwalające przedziurkować kartki według już przedziurawionej kartki.

Dziurkacz konduktorski[edytuj | edytuj kod]

Dziurkacz konduktorski

Dziurkacz o takiej samej zasadzie działania[1], przystosowany do obsługi jedną ręką (miał wydłużony kształt jak nożyce czy obcęgi, a w części roboczej element do wycinania jednego otworu), był w XX wieku narzędziem pracy konduktora lub kontrolera biletów. Konduktor, po sprawdzeniu tekturkowego biletu kolejowego, dziurkował go, podobnie jak kontroler np. w tramwaju. Po takim oznaczeniu, bilet nie mógł już być ponownie użyty. W komunikacji miejskiej dziurkacze konduktorskie wyszły z użycia w latach 60., kiedy pojawiły się pierwsze kasowniki.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Małgorzata Szubert: Leksykon rzeczy minionych i przemijających. Warszawa: Muza SA, 2003. ISBN 83-7319-138-0.
Najczęściej stosowane układy otworów w dziurkaczach i segregatorach