Eklezja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ateńska agora
Wzgórze Pnyks – mównica. W tle Akropol

Eklezja (gr. ἐκκλησία ekklesia "zgromadzenie") – Zgromadzenie Ludowe, zgromadzenie obywateli w demokracji ateńskiej w V i IV w. p.n.e. Eklezja, jako reprezentacja ogółu, była najwyższą władzą w państwie, decydującą o polityce zagranicznej, sprawach wojskowych i niektórych sądowych.

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

Termin εκκλησία używany jest w języku greckim nieprzerwanie, od czasów starożytnych. Korzeniami sięga czasownika εκ-καλώ - zapraszam osoby spośród ogółu, by utworzyły grupę. Stąd rozwinęło się m.in. znaczenie έκ-κληση - wezwanie, apel, odwołanie się, oznaczające zarówno wezwanie o charakterze postulatu czy prośby, jak i wezwanie do gromadzenia się. Postały tak termin εκκλησία w dawnym języku greckim opisywał zarówno procedury działania, jak też jego wynik. W języku nowogreckim, znaczenie terminu εκκλησία zawężone jest do: kościoła wyznań chrześcijańskich (organizacja i budynek) [1].

Obrady[edytuj | edytuj kod]

W obradach Eklezji mogli w nim uczestniczyć wszyscy pełnoprawni obywatele, którzy ukończyli 20 lat[2]. Podczas obrad obowiązywała wolność wypowiedzi (isogoria) i składania wniosków. Obrady zaczynały się od modlitwy oraz zarżnięcia świni i skropienia jej krwią mównicy, aby przepędzić złe duchy. Następnie przedstawiano porządek obrad – w pierwszej kolejności głos zabierali uczestnicy, którzy ukończyli 50 lub 60 lat[potrzebne źródło]. Od 403 r. p.n.e. za udział w obradach płacono diety.

Zgromadzenie Ludowe zbierało się początkowo raz w miesiącu, później cztery razy. Każde obrady dotyczyły innego zakresu tematycznego – na pierwszych wybierano nowych urzędników, oceniano ustępujących, rozpatrywano sprawy dotyczące rozdawnictwa zboża oraz sądów skorupkowych, na drugich rozpatrywano sprawy dotyczące obywateli, a na trzecich i czwartych omawiano sprawy religijne oraz sprawy zastrzeżone dla posłów i heroldów. Eklezja liczyła sobie 30-40 tys. obywateli; kworum wynosiło 6 tys. Na zebraniach obywatele głosowali nad uchwałami, zajmowali się polityką zagraniczną, decydowali o wojnie i pokoju, prowadzili tzw. sąd skorupkowy (ostracyzm), kontrolowali urzędników. Na jednym posiedzeniu podejmowano około 10 uchwał, a każda opatrzona była podpisem edoxse to demo (uchwalone przez lud). Najważniejsze decyzje wykuwane były na kamiennej płycie i ustawiane w centrum miasta, tak aby każdy mógł się z nimi zapoznać.

Głosowanie[edytuj | edytuj kod]

Głosowanie przeprowadzano poprzez podniesienie rąk (decyzje podejmowano na podstawie większości optycznej), w szczególnych przypadkach w sposób tajny, za pomocą kamyczków.

Miejsce obrad[edytuj | edytuj kod]

Miejscem spotkań była początkowo Agora, następnie specjalnie usypane wzgórze Pnyks. W ostatniej fazie istnienia demokracji był to Teatr Dionizosa - boga wina, winnej latorośli i płodności.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. G.Mpampiniotis Słownik Języka Nowogreckiego, wydanie Γ, 2008, zawierające także objaśnienie etymologii i greki starożytnej.
  2. J. Chisholm, L. Miles, S. Reid: Encyklopedia starożytnej Grecji. Warszawa: Bellona (wydawnictwo), 2001. ISBN 83-11-09326-1.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • M. Jaczynowska, M. Stępień, D. Musiał: Historia starożytna. Warszawa: TRIO, 2006.