Eksperyment Hersheya-Chase

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Eksperyment Hersheya-Chase przeprowadzili w roku 1952 Alfred Day Hershey i Martha Chase. Polegał na zakażeniu bakterii Escherichia coli bakteriofagiem T2 i wykazał jednoznacznie, że DNA jest nośnikiem informacji genetycznej.

Wiadomo dziś, że fag T2 składa się tylko z białkowego płaszcza (kapsydu) oraz kwasu nukleinowego, a kiedy atakuje bakterię, do środka wprowadza wyłącznie kwas nukleinowy. W 1952 r. Alfred Hersey i Martha Chase jeszcze o tym nie wiedzieli i początkowym celem ich eksperymentu było zbadanie cyklu infekcyjnego bakteriofagów. Bakteriofagi znakowane były poprzez kolejne cykle infekcyjne na bakteriach hodowanych w obecności izotopu 32P, znakującego wyłącznie DNA, i 35S, znakującej białka. Bakterie Escherichia coli infekowano znakowanymi fagami T2 i pozostawiono hodowlę na kilka minut, by umożliwić fagom wprowadzenie ich genów do bakterii. Następnie hodowlę wstrząsano w wytrząsarce co powodowało odłączenie pustych fagów od powierzchni bakterii. Po zastosowaniu wirowania można było oddzielić bakterie zawierające geny faga. Sprawdzono, który izotop wniknął do ich wnętrza. Okazało się, że był to fosfor znakujący kwas nukleinowy. Było zatem jasne, że to DNA a nie białko uczestniczy w przekazywaniu informacji genetycznej[1].

Między innymi za to odkrycie Alfred Day Hershey otrzymał w roku 1969 nagrodę Nobla w dziedzinie fizjologii i medycyny.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

(ang.)

Przypisy

  1. Brown T.A., 2001. Genomy, red. Węgleński P., PWN, Warszawa.