Emisja polowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Emisja polowa – (emisja autoelektronowa lub emisja zimna) emisja elektronów z przewodnika lub półprzewodnika pod działaniem silnego pola elektrycznego występującego w pobliżu powierzchni ciała.

Elektrony wychodząc z ciała pokonują barierę potencjału wskutek zjawiska tunelowego. Minimalne natężenie pola elektrycznego wywołującego emisję polową jest rzędu 108 V/m. Gęstość prądu emisji określa równanie Fowler-Nordheim'a

j(E) = K_1  {{|E|^2} \over \Phi } \cdot \exp \left( \frac {-K_2 \cdot \Phi^{3 \over 2}}{|E|} \right)

gdzie:

E – natężenie pola elektrycznego,
K1 i K2 – współczynniki zależne od substancji,
Φ – praca wyjścia.

Zjawisko znalazło zastosowanie jako źródło elektronów w wielu urządzeniach, np. mikroskopach elektronowych, FED. Do jego badania a także do badania struktur atomowych buduje się projektory elektronowe, w których można dojrzeć rozkład atomów na ostrzu z metalu.

Emisja polowa może być zjawiskiem szkodliwym, jeśli np. zapoczątkowuje wyładowanie w urządzeniach elektrycznych, w szczególności w próżniowych urządzeniach elektrycznych.

Wewnętrzna emisja polowa poprzez barierę potencjału wewnątrz substancji znalazła zastosowanie do budowy pamięci EEPROM.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Ilustrowana encyklopedia dla wszystkich. Fizyka, Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, Warszawa 1991, wyd.3, ISBN 83-204-1192-0
  2. B.Jaworski, A.Dietłaf, L.Miłkowska, G.Siergiejew, Kurs fizyki. Elektryczność i magnetyzm, t.2, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa (1984), wyd.8, ISBN 83-01-01265-X
  3. Andrzej Januszajtis, Fizyka dla politechnik, Warszawa 1982, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, ISBN 83-01-01665-5