Era wielkiej unifikacji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Era wielkiej unifikacji – pojęcie stosowane w kosmologii dla określenia drugiej fazy rozwoju Wszechświata. Na podstawie kosmologicznego modelu rozszerzającego się Wszechświata przyjmuje się, że era ta rozpoczęła się w chwili t =10-43 s[1] po Wielkim Wybuchu, kiedy gęstość materii wynosiła 1092 g/cm³, a jej temperatura 1032 K. Występuje ona po erze Plancka i poprzedza erę inflacji. Z chwilą rozpoczęcia się ery wielkiej unifikacji efekty kwantowe słabną i zaczynają obowiązywać prawa ogólnej teorii względności. Efekty kwantowe powodują duże fluktuacje gęstości. W istniejących wówczas warunkach wszystkie występujące obecnie oddziaływania z wyjątkiem grawitacji (a więc oddziaływanie jądrowe silne, jądrowe słabe i elektromagnetyczne) złączone są w jedno pierwotne oddziaływanie. Jednak w chwili t =10-34 s[2], gdy gęstość materii wynosiła 1074 g/cm³, a temperatura 1027 K, co odpowiada energii 1014 GeV, od pierwotnego oddziaływania odłącza się oddziaływanie silne jądrowe i to ono zaczyna odgrywać zasadniczą rolę w istniejących warunkach. Rozpoczyna się era inflacji. Dochodzi wówczas do błyskawicznej ekspansji Wszechświata – inflacji kosmologicznej i znacznego "wygładzenia" pierwotnych różnic w gęstości Wszechświata.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Nadprzewodnictwo. home.agh.edu.pl. [dostęp 31 marca 2008].
  2. In the Beginning. archive.ncsa.uiuc.edu, 1995. [dostęp 31 marca 2008].