Fonotaktyka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Fonotaktyka – dział fonologii, którego przedmiotem jest analiza systemów fonologicznych w aspekcie ich syntagmatycznych właściwości. Celem fonotaktycznego opisu języka jest ustalenie zespołu ograniczeń dystrybucji (łączliwości) segmentów fonologicznych danego języka wyznaczających dopuszczalne w nim typy złożonych tekstowych struktur fonologicznych (typy fonologicznej struktury sylaby, wyrazu fonologicznego).

Podstawową jednostką opisu fonotaktycznego jest sylaba, jednakże wobec istnienia fonotaktycznych ograniczeń definiowalnych wyłącznie poprzez odniesienie do wyrazu pełny opis fonotaktyczny języka musi zawierać obok fonotaktycznej sylaby również fonotaktykę wyrazu fonologicznego.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]