Franciszek Krasiński

	Franciszek Krasiński
Kraj działania	Polska
Data i miejsce urodzenia	10 kwietnia 1525; Krasne
Data i miejsce śmierci	16 marca 1577; Bodzentyn
	biskup krakowski
Okres sprawowania	1572 - 1577
Wyznanie	katolickie
Kościół	rzymskokatolicki
Nominacja biskupia	2 stycznia 1572
Sakra biskupia	6 stycznie 1573

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Skocz do: nawigacji, szukaj

Franciszek Krasiński herbu Ślepowron (ur. 10 kwietnia 1525 we wsi Krasne, zm. 16 marca 1577 w Bodzentynie) – biskup krakowski 1572-1577, podkanclerzy koronny od 1569, sekretarz królewski.

Siostrzeniec prymasa Mikołaja Dzierzgowskiego. Studiował w Wittenberdze, był tam uczniem Filipa Melanchtona, następnie w Krakowie, a później we Włoszech. W 1551 r. uzyskał stopień doktora praw w Rzymie. W 1555 mianowany kanonikiem krakowskim, w 1556 kanonikiem gnieźnieńskim. Był sekretarzem króla Zygmunta Augusta, wykonawcą królewskiego testamentu. Podkanclerzy koronny w latach 1568-1574. Krasiński, kierując jako podkanclerzy kancelarią królewską, wywierał wielki wpływ na sprawy państwowe, w szczególności rozwinął żywą działalność przy dojściu do skutku unii lubelskiej w r. 1569.

2 kwietnia 1572 otrzymał prowizję papieską na biskupstwo krakowskie. Krytykował papieską inkwizycję oraz postanowienia soboru trydenckiego. Tolerancyjny dla innowierców. Wbrew naciskom nuncjatury i całego episkopatu był jedynym polskim biskupem, który podpisał akt konfederacji warszawskiej, akt o wolności sumienia w r. 1573, legalizujący swobodę wyznania w Polsce, dającą formalne uprawnienia protestantyzmowi. Tym aktem naraził się na falę krytyki i oburzenia, został upomniany przez kapitułę krakowską za swoje postępowanie i wezwany, aby w sprawach dotyczących wiary wykazywać większą stanowczość. Jako biskup krakowski wydał statuty porządkujące działalność kapituły krakowskiej, popierał rozwój i działalność instytucji charytatywnych (tzw. "banków pobożnych"). Chory na gruźlicę często przebywał na zamku biskupów krakowskich w Bodzentynie. Tam zmarł i zgodnie z ostatnią wolą został pochowany w bodzentyńskim kościele parafialnym.

W 1575 podpisał elekcję cesarza Maksymiliana II Habsburga^[1].