Gasnący płomień

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gasnący płomień
Gaslight
Gasnący płomień
Gatunek dramat psychologiczny, sensacyjny
Rok produkcji 1944
Kraj produkcji  Stany Zjednoczone
Czas trwania 114 minut
Reżyseria George Cukor
Główne role Ingrid Bergman
Charles Boyer
Joseph Cotten
Angela Lansbury
Muzyka Bronisław Kaper
Wytwórnia Metro-Goldwyn-Mayer
Loew's
Dystrybucja MGM
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Gasnący płomień (oryg. Gaslight) – sensacyjny dramat psychologiczny z 1944 roku na podstawie sztuki Patricka Hamiltona, rozgrywający się w scenerii wiktoriańskiego Londynu z nieoczekiwanym, zaskakującym zakończeniem. Historia morderstwa ze wspaniała kreacją Ingrid Bergman nagrodzoną Oscarem za najlepszą rolę kobiecą.

Film był nominowany do Oscara w siedmiu kategoriach: najlepszy film, najlepsza aktorka pierwszoplanowa (Ingrid Bergman), najlepsza aktorka drugoplanowa (Angela Lansbury), najlepszy aktor pierwszoplanowy (Charles Boyer), najlepszy scenariusz adaptowany, najlepsze zdjęcia czarno-białe, najlepsza scenografia (czarno-biała). Ostatecznie zdobył dwie statuetki.

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Akcja filmu rozpoczyna się w Londynie. Światowej sławy śpiewaczka operowa, Alice Alquist, została zamordowana w swoim domu na Thornton Square 9. Morderca zamierzał ukraść niezwykłej wartości klejnoty należące do ofiary, jednak został spłoszony przez siostrzenicę śpiewaczki, Paulę (Ingrid Bergman), która znalazła ciało zamordowanej ciotki. Paula bardzo kochała swoją ciotkę, ponieważ to właśnie ona po śmierci jej matki, zaopiekowała się nią i zapewniła ciepło rodzinnego domu.

Po zbrodni dokonanej na Thorton Square 9 i niewykryciu sprawcy, Paula wyjeżdża do Włoch, aby zapomnieć o tragicznych wydarzeniach i rozpocząć naukę śpiewu u tego samego nauczyciela, u którego kiedyś pobierała lekcję wielka Alice Alquist. Mijają lata. Paula poznaje tajniki sztuki operowej, zakochuje się również w nieco tajemniczym pianiście, który akompaniuje jej podczas lekcji - Gregorym Antonie (Charles Boyer). Zakochani pobierają się szybko, choć Paula niewiele wie o swoim narzeczonym. Pomimo pewnych oporów, za usilną namową Gregory'ego, Paula decyduje się na powrót do Londynu i na zamieszkanie w domu, który odziedziczyła po ukochanej cioci.

Gregory poleca przenieść część mebli na strych i zakup nowych, aby żona zbytnio nie myślała o tragicznych wydarzeniach sprzed lat. Początkowo wydaje się, że młode małżeństwo znajdzie spokój i szczęście na Thorton Square 9. To jednak tylko pozory. Niebezpieczeństwo grozi Pauli. Jest ono bliżej niż mogłaby się tego spodziewać! W domu zaczynają się dziać dziwne rzeczy: giną drobne przedmioty, Paula słyszy skrzypienie otwieranych na strychu drzwi i kroki stamtąd dochodzące. Mówi o tym mężowi, jednak on nic nie słyszy. Zamiast wspierać żonę, próbuje ją przekonać, że to wytwór jej wyobraźni i że nic złego w domu się nie dzieje. Kiedy kobieta ponownie wspomina o dziwnych odgłosach, które słyszy - Gregory wyraźnie podirytowany sugeruje, że Paula tak jak jej matka - popada w obłęd.

Pauli wydaje się, że to chłodne zachowanie i nastawienie spowodowane jest tym, iż zgubiła broszkę podarowaną jej przez Gregory'ego, która wcześniej należała do jego matki. Paula czuje się osamotniona, ponieważ nie wierzy jej najbliższa osoba. Pragnie wyprowadzić się z domu, gdzie czai się niebezpieczeństwo, ale upór męża stoi temu na przeszkodzie. Wkrótce jednak pojawia się pewien nieznajomy mężczyzna (Joseph Cotten), ongiś wielbiciel talentu jej ciotki. Przekonuje on młodą kobietę, że wcale nie popada w obłęd, że to nie halucynacje tylko realne niebezpieczeństwo. Pomaga również w rozwiązaniu zagadki tajemniczych odgłosów na strychu oraz w ujęciu mordercy Alice Alquist, który jak się okazuje powrócił na miejsce zbrodni, aby odnaleźć klejnoty.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jan F. Lewandowski, 1000 najsłynniejszych filmów. 100 Lat kina, Katowice 1994.
  • Patrick Robertson, Guinnessa Księga Filmu, Warszawa 1994.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]