George Mitchell

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
George John Mitchell
George John Mitchell.jpg
Data i miejsce urodzenia 20 sierpnia 1933
Waterville, Maine
Młodszy senator Stanów Zjednoczonych z Maine
Przynależność polityczna Partia Demokratyczna
Okres urzędowania od 19 maja 1980
do 3 stycznia 1996
Poprzednik Edmund Muskie
Następca Olympia Snowe
17. lider większości w Senacie
Okres urzędowania od 3 stycznia 1989
do 3 stycznia 1995
Poprzednik Robert Byrd
Następca Bob Dole
2. zastępca przewodniczącego pro tempore Senatu
Okres urzędowania od 1987
do 1988
Poprzednik Hubert Humphrey
Następca Wakat
Odznaczenia
Prezydencki Medal Wolności (Stany Zjednoczone)

George John Mitchell (ur. 20 sierpnia 1933 w Waterville, Maine) – amerykański polityk, działacz Partii Demokratycznej. W latach 1980-1995 reprezentował rodzinny stan Maine w Senacie Stanów Zjednoczonych, gdzie przez sześć ostatnich lat (tj. 1989-1995) był liderem większości, czyli jedną z najbardziej wpływowych osób w Kongresie i na amerykańskiej scenie politycznej. Był także przez rok (1987-1988) zastępcą przewodniczącego pro tempore Senatu.

W późniejszych latach Mitchell był także prezesem Disneya oraz mediatorem w konflikcie w Ulsterze.

Wczesne lata[edytuj | edytuj kod]

Mitchell urodził się w Waterville w Maine. Jego ojciec, także noszący imię George, był robotnikiem. Matka zaś, Mary Saad, wyemigrowała z Libanu w wieku 18 lat. W Ameryce także pracowała jako robotnica w przemyśle tekstylnym.

Po ukończeniu miejscowych szkół publicznych w 1954 Mitchell ukończył studia na Bowdoin College. W 1961 zaś wydział prawa prestiżowego Uniwersytetu Georgetown. W 1960 przyjęto go do palestry zarówno w Maine jak i Waszyngtonie.

W latach 1960-1962 pracował jako prawnik procesowy w wydziale antymonopolowym Departamentu Sprawiedliwości. Następnie (1962-1965) był asystentem senatora Edmunda Muskiego. Po zakończeniu pracy u niego prowadził własną praktykę w Portland (Maine, 1965-1977). Prócz tego w 1971 był asystentem prokuratora Cumberland County.

Wczesna kariera publiczna[edytuj | edytuj kod]

W 1974 zdobył nominację demokratów z Maine jako kandydat na gubernatora, pokonując w prawyborach Josepha Brennana, który później sam zdobył to stanowisko. Mitchell przegrał, podobnie jak kandydat Partii Republikańskiej, z niezależnym kandydatem Jamesem B. Longleyem.

Jego kariera nie uległa jednak załamaniu, gdyż w 1997 prezydent Jimmy Carter mianował go prokuratorem federalnym na Maine. Pełnił tę funkcję do 1979, kiedy mianowano go z kolei sędzią sądu federalnego.

Senator[edytuj | edytuj kod]

Po rezygnacji z mandatu Muskiego, który został sekretarzem stanu, dawny oponent Mitchella, gubernator Brennan, mianował go senatorem w celu zapełnienia wakatu. Mitchell po dokończeniu kadencji Muskiego był wybierany dwukrotnie na własne sześcioletnie kadencję: w 1982 i 1988.

W czasie blisko 15 lat w izbie wyższej Kongresu Mitchell szybko awansował w jego hierarchii. Podczas poważnej choroby przewodniczącego pro tempore Johna C. Stennisa był jego zastępcą. Kiedy w 1989 ówczesny lider większości Robert Byrd sam został przewodniczącym pro tempore, jego następcą został właśnie senator z Maine.

Zaliczający się raczej do liberalnego skrzydła partii Mitchell w czasie dwóch ostatnich lat swej kadencji lidera większości (1993-1995) aktywnie uczestniczył z przepchnięciu przez Senat pakietu udanych reform gospodarczych prezydenta Billa Clintona. Nie ubiegał się o trzecią pełną kadencję.

Mimo wysokiej pozycji przez całą swą kadencję był młodszym senatorem (ang. junior senator), albowiem drugim senatorem z Maine był William Cohen, który piastował mandat w latach 1979-1997.

W 1994 Clinton oferował Mitchellowi fotel sędziego Sądu Najwyższego, ale ten odmówił przyjęcia tej godności.

Wyniki wyborów[edytuj | edytuj kod]

  • 1982
    • George Mitchell (Demokrata) – 61%
    • Dave Emery (Republikanin) – 39%

Po opuszczeniu Senatu[edytuj | edytuj kod]

Po opuszczeniu swego miejsca w Senacie Mitchell był wspólnikiem i prezesem kilku wpływowych firm prawniczych w Waszyngtonie.

Od 1995 aktywnie uczestniczył też w procesie pokojowym w Ulsterze. Początkowo przewodniczył komisji która skłoniła wszystkie partie w tym regionie do przyjęcia metod walki wyłącznie politycznej, bez stosowania przemocy.

Przewodniczył też udanym negocjacjom w traktacie pokojowym z Belfastu z 1998. Uważa się powszechnie, że osiągnięto porozumienie w głównej mierze dzięki jego interwencjom.

Od 4 marca 2004 do 1 stycznia 2007 był prezesem Disneya, w którego radzie nadzorczej zasiadał od 1995. Poza tym jest kanclerzem uniwersytetu w Belfaście oraz twórcą stypendium swego imienia, które umożliwia amerykanom studia w obu Irlandiach. Założył też Mitchell Institute w Portland.

W 2000 i 2004 był wymieniany jako potencjalny kandydat na sekretarza stanu jeżeli demokraci wygraliby wybory, z uwagi na swoje sukcesy w Ulsterze i dawną pozycję w Senacie.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  • Biografia w Biographical Directory of the United States Congress (ang.)


Poprzednik
Edmund Muskie
Senator Stanów Zjednoczonych z Maine (klasa 1)
1980-1995
Następca
Olympia Snowe
Poprzednik
Hubert Humphrey
Zastępca przewodniczącego pro tempore Senatu
1987-1988
Następca
wakat
Poprzednik
Robert Byrd
Lider demokratów w Senacie
1989-1995
Następca
Tom Daschle
Poprzednik
Robert Byrd
Lider większości w Senacie
1989-1995
Następca
Bob Dole
Poprzednik
Michael Eisner
Prezes Disneya
2004-2006
Następca
John E. Pepper, Jr.