George Robertson

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
George Robertson
George Robertson.jpg
George Robertson (2001)
Data i miejsce urodzenia 12 kwietnia 1946
Port Ellen
Sekretarz generalny NATO
Okres urzędowania od 11 października 1999
do 5 stycznia 2004
Poprzednik Javier Solana
Następca Jaap de Hoop Scheffer
Wielka Brytania Minister obrony
Przynależność polityczna Partia Pracy
Okres urzędowania od 3 maja 1997
do 11 października 1999
Poprzednik Michael Portillo
Następca Geoff Hoon
Odznaczenia
Order Ostu (Wielka Brytania) Krzyż Wielki Orderu Św. Michała i Św. Jerzego (Wielka Brytania) Wielki Order Króla Petara Krešimira IV (Chorwacja) Order Krzyża Ziemi Maryjnej I Klasy (Estonia) Rycerz Krzyża Wielkiego Orderu Oranje-Nassau (Holandia) Komandor Krzyża Wielkiego Orderu Trzech Gwiazd (Łotwa) Krzyż Wielki Orderu Zasługi RP Krzyż Wielki Królewskiego Orderu Rycerzy Pana Naszego Jezusa Chrystusa Komandor Orderu Infanta Henryka (Portugalia) Krzyż Wielki Orderu Zasługi RFN Krzyż Wielki Orderu Gwiazdy Rumunii Prezydencki Medal Wolności (Stany Zjednoczone) Krzyż Wielki Orderu Zasługi Republiki Węgierskiej (cywilny)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

George Islay MacNeill Robertson, baron Robertson of Port Ellen KT, GCMG (ur. 12 kwietnia 1946 w Port Ellen) – szkocki polityk, minister obrony, sekretarz generalny NATO, członek Partii Pracy.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Jest synem policjanta, wykształcenie odebrał w Dunoon Grammar School oraz na uniwersytecie w Dundee, który ukończył w 1968 z tytułem magistra ekonomii. 1 czerwca 1970 poślubił swoją żonę Sandrę i ma z nią troje dzieci – Malcoma, Martina i Rachel. W latach 1968-1978 był urzędnikiem General, Municipal and Boilermakers' Union odpowiedzialnym za szkocką whisky.

W 1978 dostał się do Izby Gmin po wyborach uzupełniających w okręgu Hamilton. Od 1997 do 1999 reprezentował okręg wyborczy Hamilton South. W 1979 był krótko parlamentarnym prywatnym sekretarzem ministra służby socjalnej. Po dojściu konserwatystów do władzy w 1979 Robertson został mówcą opozycji najpierw ds. Szkocji, później obrony, a w latach 1982-1983 spraw zagranicznych. Później został głównym mówcą na tematy europejskie. W latach 1993-1997 był głównym mówcą opozycji ds. Szkocji.

Aleksander Kwaśniewski i George Robertson, 28 listopada 2000

Po zwycięstwie laburzystów w wyborach 1997 Robertson został ministrem obrony i członkiem Tajnej Rady. Pozostał na tym stanowisku to października 1999. W sierpniu tego roku został wybrany sekretarzem generalnym NATO. 24 sierpnia 1999 otrzymał dożywotni tytuł parowski „barona Robertson of Port Ellen”. Sekretarzem generalnym NATO był do stycznia 2004.

Robertson był również przewodniczącym Partii Pracy w Szkocji, wiceprzewodniczącym Westminsterskiej Fundacji na rzecz Demokracji, wiceprzewodniczącym Rady Brytyjskiego, wiceprzewodniczącym Centrum Brytyjsko-Rosyjskiego, członkiem Rady Królewskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych (obecnie jest jego przewodniczącym), członkiem Pilgrims Society, gubernatorem Ditchley Foundation, mężem zaufania 21st Century Trust i patronem British-American Project.

30 listopada 2004 został kawalerem Orderu Ostu. 12 listopada 2003 otrzymał prezydencki Medal Wolności (Stany Zjednoczone). Jest również kawalerem Krzyża Wielkiego holenderskiego Orderu Oranje Nassau (8 września 2003), Krzyża Wielkiego Orderu św. Michała i św. Jerzego (2003), Krzyża Wielkiego Orderu Gwiazdy Rumunii (2000), Krzyża Wielkiego niemieckiego Orderu Zasługi (1991), Krzyża Wielkiego Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej (2003)[1] oraz członkiem Królewskiego Towarzystwa Sztuk i Królewskiego Towarzystwa Edynburskiego.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]