Giełda pomysłów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Giełda pomysłów stanowi odmianę metod problemowych i należy do grupy metod gier dydaktycznych. Nazywana jest także burzą mózgów. Ma ona na celu zachęcanie uczniów do wymyślania śmiałych pomysłów, dotyczących rozwiązania zadania czy problemu, do wysuwania hipotez[1].

Metoda ta ma na celu wynalezienie jak najwięcej twórczych pomysłów, często niepowtarzalnych i zaskakujących zgodnie z zasadą, iż pierwsza myśl jest zawsze najlepsza. Po zebraniu wszystkich pomysłów zostają one przedstawione grupie i poddawane są ocenie. Omawiana metoda traktowana jest jako metoda odroczonej oceny. Oparta jest na intuicji oraz wyobraźni, a także na poniższych ogniwach:

  • wytwarzanie sytuacji problemowej,
  • wytwarzanie pomysłów,
  • sprawdzanie, wartościowanie i wybór najlepszych pomysłów.

Po raz pierwszy metodę "giełda pomysłów" zastosował A. F. Osborne w 1939 roku. Została szeroko przyjęta i cieszyła się dużym zainteresowaniem[2].

Przypisy

  1. Czesław Kupisiewicz: Podstawy dydaktyki ogólnej. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1982. ISBN 83-01-01597-7.
  2. Wincenty Okoń: Wprowadzenie do dydaktyki ogólnej. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie "Żak", 1998. ISBN 83-86770-21-X.