Guiding Light

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Guiding Light
The Guiding Light (1937-1975)
Guiding Light (1975-2009)
Gatunek serialu opera mydlana
Kraj produkcji USA
Oryginalny język angielski
Twórcy Irna Phillips
Liczba odcinków Stany Zjednoczone 15 762 (18 161+ razem z radiowymi)
Liczba serii 72 sezony
Produkcja
Reżyseria Ellen Wheeler (ostatnie lata emisji)
Scenariusz David Kreizman (ostatnie lata emisji)

Radio NBC:
1937 - 1946
Radio CBS:
1947 - 1956
CBS:
1952 - 2009

Czas trwania odcinka 15 minut (1937-1968)
30 minut (1968-1977)
60 minut (1977-2009)
Emisja
Lata emisji Stany Zjednoczone od 1937
do 2009
Data premiery Stany Zjednoczone 1937

Guiding Light (Świetlny przewodnik, The Guiding Light przed 1975, GL) - amerykański serial radiowy/telewizyjny, nadawany od 25 stycznia 1937 do 29 czerwca 1956 w radiu, a od 30 czerwca 1952 do 18 września 2009 w telewizji. Była to jedna z pierwszych oper mydlanych w historii srebrnego ekranu i najdłużej emitowany serial na świecie. Wyemitowano 15.762 odcinki, a wliczając radiowe - ponad 18.000.

Twórczynią programu była Irna Phillips (zm. w 1973). Miał on premierę 25 stycznia 1937 w amerykańskim radiu stacji NBC. W 1947 zadebiutował na anternie radia CBS, natomiast 30 czerwca 1952 w telewizji CBS. Mimo rozpoczęcia emisji w TV edycja radiowa była nadawana jeszcze przez 4 lata – do 29 czerwca 1956. 13 marca 1967 roku nadano pierwszy odcinek w kolorze[1]. 9 września 1968 odcinki zostały wydłużone z 15 do 30 minut i zaprzestano emisji na żywo. W 1975 z tytułu usunięto przedrostek The. 7 listopada 1977 nadano pierwszy odcinek trwający godzinę. 8 września 1986 wyemitowano 10.000. telewizyjny odcinek serialu. 15.000. odcinek wyemitowano 7 września 2006[2]. 25 stycznia 2007 serial obchodził 70-lecie istnienia[3].

Fabuła toczyła się wokół kilku rodzin – Bauerów, Spauldingów, Lewisów, Marlerów, Cooperów i innych, mieszkających w fikcyjnym miasteczku Springfield. Tytuł odnosi się do lampy w gabinecie dr. Johna Ruthledge'a, głównego bohatera, gdy The Guiding Light zadebiutował w 1937, która miała wskazywać ludziom drogę.

Nietypowe wątki[edytuj | edytuj kod]

W ciągu 72 lat historii serialu wydarzyło się w nim wiele ciekawych i nietypowych rzeczy. Oto niektóre z nich.

Reva Shayne i Josh pobrali się, na świat przyszło ich drugie dziecko - Shayne. W związku z tym wszystkim Reva zaczęła cierpieć na depresję. Wyjechała na Florydę, aby odpocząć i właśnie tam miała wypadek samochodowy. Wszyscy uznali, że zginęła. Po pięciu latach została odnaleziona w tajemniczej sekcie przez Alana Spauldinga, a następnie wróciła do Springfield, gdzie okazało się, że Josh poślubił niejaką Annie Dutton. W rewanżu Reva wyszła za Buzza Coopera. Jednak po pewnym czasie Reva i Josh odkryli, że nadal się kochają. Reva rozwiodła się z Buzzem. Annie nie chciała rozwieść się z Joshem, więc poddała się sztucznemu zapłodnieniu. Kiedy poroniła, winą za to obarczyła Revę i postanowiła zemścić się na niej. Po powtórnym ślubie Revy i Josha, porwała Revę, wynajęła prywatny samolot, umieściła ją w nim i spowodowała katastrofę lotniczą. Revę po raz drugi uznano za zmarłą. Jednak żyła. Jej ciało znalazło się u brzegu wyspy zamieszkiwanej jedynie przez niejakiego Seana. W tym czasie Josh nakazał sklonować Revę. Chciał uniknąć mówienia dzieciom, że ich matka nie żyje. Kiedy Reva przy pomocy Seana wróciła do domu, od razu poznała Klona. Klon obezwładnił ją i uwięził w latarni morskiej. Reva próbowała zawiadomić Josha, że żyje, ale Klon skutecznie to jej utrudniał. Wreszcie Josh zorientował się, że Reva żyje. Kiedy Klon zobaczył, jak bardzo Reva i Josh się kochają, wypił preparat przyśpieszający starzenie, co sprawiło, że wkrótce umarł ze starości. Reva i Josh mieli żyć długo i szczęśliwie, ale do Springfield wróciła Annie pod postacią Teri DeMaco (wynik operacji plastycznej). Aby móc kontrolować Josha, Teri/Annie zaczęła podawać mu narkotyki. Następnie zaaranżowała napad na siebie samą. Otumaniony Josh przyznał się, że to on jest winny. Ale wkrótce Josh i Reva odkryli, że ktoś podawał mu narkotyki. Oboje postanowili zbadać przeszłość Teri. Okazało się, że prawdziwa Teri DeMarco jest w śpiączce i przebywa w jakimś szpitalu na prowincji. Po tym odkryciu Reva i Josh wrócili do Springfield, gdzie odkryli, że Annie nie stanowi już dla nich zagrożenia. Kiedy zakończyła się przygoda z Annie, Josh i Reva zaczęli się zastanawiać, co się działo w życiu Revy, kiedy po raz pierwszy, przez pięć lat była uważana za zmarłą – Reva nie pamiętała nic z tamtego okresu. Wybrali się w podróż do tajemniczego San Cristobel i Reva odkryła, że przez pięć lat swojego życia była żoną księcia Richarda, z którym miała dziecko. Kiedy upewniła się, że dziecko wychowuje dobra rodzina, wróciła do Springfield, ale niestety jej małżeństwo z Joshem rozpadło się na skutek tego, że Reva stwierdziła, że nadal kocha księcia Richarda.

W 2001 roku Reva wpatrywała się w obraz wiszący w jej domu i pewnego dnia znalazła się w jego wnętrzu. Przez kilka tygodni akcja serialu rozgrywała się w dziewiętnastym wieku (podczas wojny secesyjnej).

Symbol serialu[edytuj | edytuj kod]

Przez wszystkie lata istnienia serialu jego symbolem była latarnia morska.

Oglądalność[edytuj | edytuj kod]

W sezonie 1956-1957 i 1957-1958 serial zajmował pierwsze miejsce pod względem oglądalności wśród oper mydlanych z pasma daytime. Z biegiem lat jego oglądalność zaczęła jednak spadać. W latach 90. niższą oglądalność od GL miały przede wszystkim opery mydlane z elementami fantastycznymi. W 2003 roku, po zdjęciu z anteny jednej z ostatnich oper mydlanych z elementami fantastycznymi, serial zajął przedostatnie miejsce w rankingu oglądalności. W sierpniu 2008 roku, po zdjęciu z anteny opery mydlanej Passions, Guiding Light stał się najmniej oglądaną operą mydlaną.

Guiding Light oglądało dużo starszych osób, ale wśród jego widzów znajdowały się też młodsze osoby. Starszą widownię można wytłumaczyć wczesnymi godzinami nadawania serialu, kiedy telewizję oglądają głównie osoby w wieku emerytalnym, już niepracujące. Mieszkańcy USA mogli jednak śledzić GL przez internet, na stronie telewizji, która go emituje.

Od 29 lutego 2008 roku lutego serial można było oglądać w nowej jakości, oznaczającej znaczne zwiększenie scen w plenerze oraz przeniesienie akcji ze studia do prawdziwych domów. Był także emitowany w technologii HDTV. Znacznie nowocześniejszy sposób kręcenia miał go uchronić przed zdjęciem z anteny.

Mimo niezbyt wysokiej oglądalności w marcu 2008 roku telewizja CBS zdecydowała się przedłużyć wygasający we wrześniu 2008 roku kontrakt serialu. Został on przedłużony do września 2009. Telewizja rozważała również przedłużenie kontraktu do 2010 roku.

1 kwietnia 2009 stacja CBS ogłosiła zakończenie produkcji GL z powodu wciąż spadającej oglądalności. Ostatni klaps padł na planie 11 sierpnia 2009[4]. Ostatni odcinek został wyemitowany na antenie CBS 18 września 2009. W końcowych odcinkach powrócili aktorzy i postacie z całej historii serialu. Gościnnie pojawili się też bohaterowie "Żaru Młodości" (the Young and the Restless).

Ostatni odcinek serialu obejrzało blisko 3 miliony widzów.[5]

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Mimo ponad 72 lat emisji (57 w TV), pod koniec swojej emisji GL nie mógł poszczycić się aktorami grającymi w nim od bardzo wielu lat. Pomimo wieku serialu aktorzy z najdłuższym stażem występowali w nim zaledwie od lat 80. Dla przykładu: w drugiej pod względem liczby odcinków amerykańskiej operze mydlanej – As the World Turns – jedna osoba grała wciąż od początku, czyli od 1956 roku, a oprócz niej jest jeszcze kilku innych aktorów weteranów, którzy grają od lat 60. i 70 (gdy GL było jeszcze na antenie). Pod koniec Guiding Light było mało weteranów, dlatego że wielu z nich umarło, lub zostało zwolnionych wskutek cięć budżetowych w poprzednich latach. Wprawdzie jedna z serialowych postaci została wykreowana jeszcze w latach 70., ale o ile postać miała w miarę długą historię, o tyle ostatni aktor wcielający się w nią był w GL zaledwie od 1994 roku. Oprócz tego w obsadzie ostatniego odcinka znajdowała się jedna osoba, która zadebiutowała w latach 70., ale pojawiła się ona specjalnie na koniec emisji serialu.

W historii programu była tylko jedna osoba, która grała w nim od ponad 30 lat. Była nią Charita Bauer, wcielająca się w postać Berthy Bauer. Pojawiała się w serialu od 1950 do 1984 roku. Aktorka zmarła w 1985 roku.

Obsada ostatniego odcinka[edytuj | edytuj kod]

Aktor Postać Lata
Grant Aleksander Phillip Spaulding (#2) 1982-1984, 1986-1991, 1996-2004, 2009
Murray Bartlett Cyrus Foley 2007-2009
Robert Bogue Anthony "Mallet" Camalletti (#2) 2005-2009
E.J. Bonilla Rafael "Rafe" Rivera 2007-2009
Beth Ann Bonner Natasha 2009
Jeff Branson Joshua "Shayne" Lewis (#7) 2008-2009
Lisa Brown Nola Reardon Chamberlain 1980-1985, 1995-1998, 2009
Mandy Bruno Marina Cooper (#6) 2004-2009
Crystal Chappell Olivia Spencer 1999-2009
Jordan Clarke Harlan Billy "Billy" Lewis II (#1) 1983-1987, 1989-1993, 1996, 1996-1998, 1999-2009
Bradley Cole Jeffrey O'Neill 2003-2009
Zack Conroy James Spaulding (#3) 2009
Daniel Cosgrove Harlan Billy "Bill" Lewis III (#4) 2002-2005, 2007-2009
Justin Deas Frank "Buzz" Cooper Sr. 1993-2009
Bonnie Dennison Susan "Daisy" Lemay (#3) 2007-2009
Frank Dicopoulos Frank Cooper Jr. 1987-2009
Morgan Englund Dylan Lewis (#1) 1989-1995, 1997, 1999, 2002, 2006, 2009
Maureen Garrett Holly Norris (#2) 1976-1980, 1988-2006, 2009
Jay Hammer Fletcher Reade 1984-1998, 1999, 2009
Melissa Hayden Bridget Reardon Lewis 1991-1997, 2009
Jessica Leccia Natalia Rivera 2007-2009
David Andrew MacDonald Edmund Winslow 1999-2005, 2006, 2007, 2009
Karla Mosley Christina Moore Boudreau 2008-2009
Robert Newman Joshua "Josh" Lewis 1981-1984, 1986-1991, 1993-2009
Michael O'Leary Frederick "Rick" Bauer (#5) 1983-1986, 1987-1991, 1995-2009
Tom Pelphrey Jonathan Randall 2004-2007, 2008, 2009
Ron Raines Alan Spaulding (#3) 1994-2009
Marcy Rylan Elizabeth "Lizzie" Spaulding Lewis (#6) 2006-2009
Lawrence Saint-Victor Remy Boudreau (#3) 2006-2009
Peter Simon Dr. William "Ed" Bauer Jr. (#4) 1981-1984, 1986-1996, 2002-2004, 2009
Nancy St. Alban Michelle Bauer Santos (#5) 2000-2005, 2009
Paul Anthony Stewart Danny Santos 1998-2005, 2009
Krista Tesreau Mindy Lewis (#1) 1983-1989, 2002, 2004, 2009
Gina Tognoni Dinah Marler (#4) 2004-2009
Caitlin Van Zandt Ashlee Wolfe 2006-2009
Kim Zimmer Reva Shayne O'Neill 1983-1990, 1995-2009

Gościnnie wystąpili[edytuj | edytuj kod]

Aktor Postać
George Alvarez Ray Santos
Kim Brockington Dr. Felicia Boudreau
Orlagh Cassidy Doris Wolfe
Beth Chamberlin Elizabeth "Beth" Raines
Tyra Colar Leah Bauer
Carey Cromelin Wanda Hyatt
Olivia Dicopoulos Maureen Reardon
Marj Dusay Alexandra Spaulding
Patrick Gilbert Robert "Robbie" Santos
Peter Francis James Clayton Boudreau
Elizabeth Keifer Christina "Blake" Thorpe Marler
Maeve Kinkead Vanessa Chamberlain Lewis
Kurt McKinney Matt Reardon
Narlee Rae Clarissa Marler
Gil Rogers Hawk Shayne
Tina Sloan Lillian Raines Cooper
Cally & Brooke Tarleton Hope Santos
Jacqueline Tsirkin Emma Spencer-Spaulding
Yvonna Wright Melissande "Mel" Boudreau

Emisja na świecie[edytuj | edytuj kod]

Serial nie doczekał się emisji w wielu krajach. Jest, lub był nadawany m.in. w:

Niemcy[edytuj | edytuj kod]

Był nadawany pod tytułem Springfield Story. Emisja serialu w tym kraju zaczęła się w 1986 roku. Zaczęto go emitować od odcinka 8258, pochodzącego z 1979. Emisja w Niemczech zakończyła się w 1999 roku.

Włochy[edytuj | edytuj kod]

Emisja serialu w tym kraju zaczęła się w 1982 roku pod tytułem Sentieri. Serial emitowano na Canale 5. W 1988 roku został przeniesiony z Canale 5 na Rete 4 i jest na nim nadawany do dziś. Serial nie cieszy się dużą oglądalnością w tym kraju. Obecnie kształtuje się ona na poziomie zaledwie 700 tys. widzów. W latach 80. przyciągał zaś po 2.5 mln widzów.

Francja[edytuj | edytuj kod]

W tym kraju serial jest na antenie od 1987 roku pod tytułem Odio e passioni. Jako pierwszy wyświetlono odcinek 9000.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Jest to serial z największą liczbą odcinków na świecie – ma ich ponad 18000.
  • Przez pewien czas w GL grała Joan Collins, znana głównie z roli w operze mydlanej pt. Dynastia.
  • Odcinek z 1 listopada 2006 roku był współtworzony razem z wydawnictwem Marvel Comics. Jeden z bohaterów uzyskał w nim nadnaturalne moce[6].
  • Podczas gdy GL obchodził 50. rok emisji, Moda na sukces, mylnie uważana przez wielu za najdłuższy serial, nie była jeszcze nawet na antenie.
  • Serial znajduje się w Księdze Rekordów Guinnessa.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]