Hi-de-Hi!

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Hi-de-Hi!
Hi-de-Hi!
Gatunek serialu sitcom
Kraj produkcji  Wielka Brytania
Oryginalny język język angielski
Twórcy Jimmy Perry
David Croft
Główne role Simon Cadell
Paul Shane
Ruth Madoc
Jeffrey Holland
Su Pollard
Muzyka tytułowa Jimmy Perry
Liczba odcinków 58
Liczba serii 9
Nagrody BAFTA za najlepszy serial komediowy (1984)
Produkcja
Produkcja David Croft
Reżyseria David Croft
John Kilby
Scenariusz Jimmy Perry
David Croft
Muzyka Jimmy Perry
Czas trwania odcinka 30 minut
Emisja
Stacja telewizyjna BBC
Kraj oryginalnej emisji  Wielka Brytania
Lata emisji 1980-88
Pierwsza emisja 1 stycznia 1980
Status powtórkowy
Chronologia
Powiązane Pan wzywał, Milordzie?

Hi-de-Hi!brytyjski sitcom wyprodukowany przez BBC, emitowany po raz pierwszy na antenie BBC1 w latach 1980-1988. Zrealizowano 58 odcinków, podzielonych na dziewięć serii. W 1984 otrzymał nagrodę BAFTA dla najlepszego brytyjskiego serialu komediowego.

Autorami scenariusza byli Jimmy Perry i David Croft, dla których było to trzecie wspólne przedsięwzięcie po Armii tatuśka i It Ain't Half Hot Mum. Croft był także producentem serialu z ramienia BBC. Hi-de-Hi! przyniosło szeroką popularność wszystkim swoim głównym aktorom, z których troje: Paul Shane, Jeffrey Holland i Su Pollard zagrało następnie w kolejnym serialu duetu Perry/Croft, Pan wzywał, Milordzie?.

Hi-de-Hi! pozostaje praktycznie zupełnie nieznane w Polsce - jak dotąd nie było nigdy pokazywane w polskojęzycznej telewizji.

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Cała akcja serialu rozgrywa się w ciągu dwóch letnich sezonów turystycznych, w latach 1959 (serie 1-5) i 1960 (serie 6-9). Bohaterami są pracownicy działu rozrywki sieciowego ośrodka wczasowego w małej nadmorskiej miejscowości. Działa on według przeżywającego wówczas apogeum popularności w Wielkiej Brytanii modelu holiday camp (w dosłownym tłumaczeniu "obóz wakacyjny"), który umożliwiał przeżycie niezapomnianych wakacji nawet osobom gorzej zarabiającym. Wczasowicze za stosunkowo niewielkie pieniądze przyjeżdżali do raczej spartańsko urządzonego ośrodka, gdzie rozrywkę od rana do nocy zapewniała im starannie dobrana kadra animatorów.

Serial ukazuje przede wszystkim to, co dzieje się z dala od wzroku wczasowiczów - trudne relacje pracowników z kierownictwem, wewnętrzne waśnie i intrygi, niespełnione ambicje, romanse, drobne oszustwa, słowem wszystko, co przynosi wspólna praca non-stop, niemal przez całą dobę, przez 20 tygodni (bo tyle trwa sezon). Całość utrzymana jest jednak w konwencji pogodnej farsy.

Bohaterowie[edytuj | edytuj kod]

(w nawiasach podano nazwiska grających poszczególne role aktorów)

Jeffrey jest wchodzącą gwiazdą brytyjskiej archeologii, mimo młodego wieku doszedł już do stopnia profesora i stanowiska kierownika katedry na University of Cambridge. Uważa się jednak za człowieka niezwykle nudnego, któremu prawdziwe życie ucieka gdzieś obok niego. Aby to zmienić, zatrudnia się jako kierownik ds. rozrywki w ośrodku wczasowym. Jako osoba z wyższych sfer przeżywa prawdziwy szok wchodząc w świat, gdzie zarówno jego współpracownicy, jak i klienci, to ludzie ze środowisk robotniczych. Do tego jest mało przebojowy i źle znosi publiczne wystąpienia, przez co wypada tragicznie na tle swoich zaprawionych w scenicznych bojach kolegów. Po zakończeniu sezonu turystycznego 1959 (co odpowiada końcowi piątej serii serialu), Jeffrey zdecydował się wyjechać do USA, gdzie został profesorem na University of Wisconsin.

Ted jest niespełnionym komikiem, któremu na przeszkodzie w zrobieniu prawdziwej kariery stanęło zamiłowanie do bardzo rubasznych, a często wręcz prostackich żartów. W ośrodku pracuje jako wodzirej (camp host), odpowiedzialny za prowadzenie konkursów, zabaw itp. Do tej publiczności jego poczucie humoru trafia wręcz idealnie. Jest typem cwaniaka, który wykorzystuje każdą okazję, aby zarobić parę groszy na boku lub przynajmniej napić się za darmo (a za kołnierz nie wylewa). Ted i Profesor, będąc zupełnie przeciwstawnymi osobowościami, utrzymują dość szorstkie relacje, choć tak naprawdę obaj wiedzą, że są sobie nawzajem potrzebni.

Spike jest początkującym komikiem, który za wstawiennictwem Teda zostaje zatrudniony jako jego asystent i swego rodzaju obozowy błazen. Większość czasu spędza w dziwacznych kostiumach, na wszystkie sposoby starając się rozśmieszyć wczasowiczów. Często otrzymuje od Teda najbardziej niewdzięczne role. Przy okazji Ted uczy go kolejnych zasad sztuki kabaretowej (każdą z nich określając jako "pierwszą zasadę komedii", choć tych pierwszych jest bardzo wiele). Po pracy obaj panowie dzielą pokój, a uczciwy i naiwny Spike staje się mimowolnym uczestnikiem rozmaitych krętactw Teda.

Gladys jest szefową animatorów, a zarazem spikerką radiowęzła (gdzie jej wystudiowane wejścia antenowe brzmią niezwykle sztucznie), główną instruktorką sportową i nieformalną sekretarką kierownika ds. rozrywki. Mówi z przerysowanym do granic absurdu walijskim akcentem. Jest namiętna i kochliwa, darzy uczuciem nieśmiałego Profesora, który czuje się jej zalotami mocno zakłopotany. Później przenosi swoje uczucia na Clive'a Dempstera. Podległy sobie personel traktuje bardzo z góry, szczególnie nie cierpiąc ponętnej Sylvii, która uważa za swą główną rywalkę. Lubi publicznie śpiewać, choć nie idzie jej to za dobrze.

Clive pełni stanowisko kierownika działu rozrywki w sezonie turystycznym 1960 (czyli w seriach 6-9), zastępując w tej roli profesora Fairbrothera. Pochodzi z wyższych sfer, w czasie II wojny światowej służył w lotnictwie i dostał prestiżowy order. Jest zupełnym przeciwieństwem swojego poprzednika - to typ szarmanckiego playboya, który ciągle tonie w długach i pozostaje na finansowej łasce rodziców, ponieważ wszystkie pieniądze wydaje na szampana, paliwo do sportowego samochodu i inne zbytki. Ted znajduje w nim nieoczekiwanego sprzymierzeńca dla swoich rozmaitych przekrętów zmierzających do wyłudzenia pieniędzy od wczasowiczów.

Mocno starszy już Pan Partridge to nestor wśród personelu ośrodka. Przed I wojną światową był żonglerem, ale odniesione rany zmusiły go do przekwalifikowania się na lalkarza i animatora dzieci. Jest to o tyle paradoksalne, że dzieci szczerze nie cierpi, w chwilach złości bywa dla nich opryskliwy i brutalny. Jego jedyną życiową pasją jest alkohol, potrafi pić na umór przez kilka dni bez przerwy. Jego koledzy robią wówczas wszystko, aby nie dowiedziało się o tym najwyższe kierownictwo.

Fred to były dżokej, który musiał gwałtownie zmienić pracę po tym, jak naraził się groźnemu gangowi, biorąc pieniądze za celowe przegranie wyścigu, a potem wygrywając go. W ośrodku pełni rolę instruktora jeździectwa, pomaga także w pracy pozostałym animatorom. Dzieli pokój z Panem Partridge'm, co rodzi konflikty, bo Fred nie może znieść alkoholizmu współlokatora, a ten z kolei nie toleruje ciągnącego się za Fredem zapachu stajni.

Byli mistrzowie tańca, para prywatnie i na parkiecie. Złośliwi wypominają im, że największe triumfy w turniejach święcili w czasie II wojny światowej, gdy mało który mężczyzna mógł trenować taniec, bo byli na wojnie. Yvonne jest wyniosła, na każdym kroku podkreśla swoją przynależność do wyższych sfer i odcina się od otaczającego ją "pospólstwa". Jej niemalże arystokratyczny sposób bycia mocno kontrastuje z przaśną codziennością ośrodka. Barry jest typem męża zdominowanego przez ekspansywną żonę. Choć do pewnego stopnia podziela dyskomfort Yvonne z powodu otaczających ich ludzi, najwięcej uwagi poświęca wygłaszaniu pod adresem żony złośliwych docinków, pełnych aluzji do ich niezbyt udanego pożycia.

Peggy pracuje w ośrodku jako pokojowa, ale jej wielkim marzeniem jest kariera estradowa i sceniczna. Pierwszym krokiem do realizacji tych planów ma być awans na animatorkę. Choć próbuje wiele razy, nie jest w stanie przejść ostrej selekcji. Stara się więc wykorzystywać każdą okazję, aby brać udział w przedsięwzięciach animatorów. Godzi się przy tym wykonywać nawet najbardziej niewdzięczne zadania. Jest szczególnie źle traktowana przez Gladys. Począwszy od serii szóstej Peggy odgrywa coraz ważniejszą rolę w fabule poszczególnych odcinków, stając się jedną z pierwszoplanowych bohaterek. Wiązało się z dużą popularnością i sympatią, jaką Su Pollard zyskała u widzów.

Sammy pojawił się po raz pierwszy w serii siódmej jako postać epizodyczna, zaś na stałe dołączył do personelu ośrodka w serii ósmej. Zastąpił pana Partridge'a na stanowisku animatora dzieci. Sammy jest typem obleśnego kloszarda, przez wiele lat był bezdomny i nawet mając zapewnione trzy ciepłe posiłki dziennie i dach nad głową, nie jest w stanie pozbyć się nawyków takich jak spanie w gazetach ukrytych w krzakach czy jedzenie resztek ze śmietnika. Zna jednak pewną wstydliwą tajemnicę z przeszłości właściciela ośrodka, dzięki czemu okazuje się niespodziewanie osobą bardzo wpływową w firmie.

Jest byłym partnerem tanecznym i kochankiem z czasów młodości Yvonne, a także byłym bokserem. Od pewnego czasu pracuje jednak poza show businessem, jest właścicielem bardzo dobrze prosperującej hodowli świń. Choć od ich rozstania minęły długie lata, wciąż bardzo kocha podstarzałą już Yvonne i pożąda jej w stopniu zupełnie niezrozumiałym dla innych. Po raz pierwszy pojawia się w serialu jako postać epizodyczna w serii piątej. Kiedy na początku serii ósmej Yvonne zostaje porzucona przez męża, Julian zostawia farmę pod opieką swego rezolutnego rządcy (w tej roli Billy Burden) i zatrudnia się w ośrodku tylko po to, by być blisko ukochanej. Yvonne wzbrania się jednak przed jego zalotami, bowiem przeraża ją wizja życia na wsi, wśród błota i świń.

  • Joe Maplin

Joe Maplin nigdy nie pojawia się na ekranie, a mimo to jest bardzo ważną postacią. Znamy go tylko z opowieści innych bohaterów, ich rozmów telefonicznych oraz listów regularnie pisywanych przez niego do personelu ośrodka. Jest właścicielem sieci Maplin's, do której należy serialowy ośrodek. Doszedł do majątku w nie do końca legalny sposób, nie jest też osobą o szczególnej ogładzie. Kaleczy angielszczyznę, wszystkich traktuje bardzo obcesowo, jako szef nie znosi sprzeciwu. On i jego kolejni wysłannicy przyjeżdżający do ośrodka budzą powszechną niechęć, ale też postrach wśród pracowników.

Odcinki[edytuj | edytuj kod]

Pilot[edytuj | edytuj kod]

Odcinek pilotowy, wyemitowany 1 stycznia 1980 roku i zatytułowany Hey Diddle Diddle, rozpoczyna się w Cambridge, wiosną 1959 roku, gdzie młody profesor Jeffrey Fairbrother mówi swojej przerażonej matce, iż zamierza podjąć pracę w ośrodku wczasowym na prowincji. Tymczasem w zmierzającym na wybrzeże pociągu wodzirej owego ośrodka Ted Bovis przekazuje pierwsze rady swojemu nowemu pomocnikowi, młodemu Spike'owi Dixonowi. W dalszej części odcinka poznajemy też pozostałych głównych bohaterów.

Seria 1[edytuj | edytuj kod]

Seria 1 była emitowana od 26 lutego do 2 kwietnia 1981 roku.

  1. Desire In The Mickey Mouse Grotto - młoda wczasowiczka usilnie stara się zainteresować sobą profesora Fairbrothera, czym ten jest mocno zakłopotany. Tymczas Gladys i rodzice dziewczyny podejrzewają, że to profesor chce niegodnie wykorzystać nieletnią.
  2. The Beauty Queen Affair - w ośrodku odbywają się wybory miss wczasowiczek. Ojciec jednej z kandydatek bardzo chce sprawić córce przyjemność i próbuje przekupić czuwającego nad przebiegiem głosowania Profesora, byle tylko jego pociecha wygrała.
  3. The Partridge Season - głównym tematem odcinka jest problem alkoholowy Pana Patridge'a, który zamyka się w swoim pokoju z dużym zapasem whisky i zupełnie ignoruje obowiązki wobec najmłodszych wczasowiczów, którym ma zapewniać rozrywkę.
  4. The Day Of Reckoning - do ośrodka przyjeżdża na swój miesiąc miodowy para szaleńczo zakochanych nowożeńców. Wkrótce okazuje się, iż w rzeczywistości jest to kamuflaż duetu groźnych złodziei.
  5. Charity Begins At Home - Ted postanawia wyłudzić nieco pieniędzy, wykorzystując dobroć wczasowiczów. W tym celu organizuje zbiórkę środków na fikcyjny cel charytatywny.
  6. No Dogs Allowed - profesor Fairbrother ma poważne kłopoty związane z ciągnącym się od dłuższego czasu rozwodem. Tym razem kością niezgody między nim a jego żoną staje się ich pies. A psom do ośrodka wstęp surowo wzbroniony!

Seria 2[edytuj | edytuj kod]

Emisja serii 2 rozpoczęła się 29 listopada 1981 roku i trwała do 3 stycznia 1982 roku.

  1. If Wet - In The Ballroom - personel ośrodka musi zmierzyć się z typowym problemem brytyjskiej branży turystycznej - tragiczną pogodą. Jak zapewnić wczasowiczom rozrywkę, gdy na zewnątrz ulewa?
  2. Peggy's Big Chance - za wstawiennictwem profesora Fairbrothera, Peggy otrzymuje upragnioną szansę awansu na animatorkę. Musi tylko dobrze wypaść na rozmowie kwalifikacyjnej.
  3. Lift Up Your Minds - zniesmaczony rubasznymi konkursami dla wczasowiczów, Profesor postanawia wprowadzić do oferty ośrodka trochę kultury wysokiej. Niestety, spotkania z muzyki klasyczną nie cieszą się początkowo dużym powodzeniem.
  4. On With The Motley - Ted dostaje szansę na prawdziwą karierę, gdy otrzymuje zaproszenie, aby w ostatniej chwili wystąpić przed członkami ekskluzywnego klubu. Dodatkowo na sali ma się znaleźć członek ekipy znanego programu telewizyjnego.
  5. A Night Not To Remember - Profesor wbrew swojej woli zostaje spojony alkoholem i okazuje się mieć bardzo słabą głowę. Tymczasem Gladys ma niekoniecznie mile widzianego adoratora.
  6. Sausages Or Limelight - Spike oświadcza się swojej dziewczynie, ale jej ojciec nie chce słyszeć o małżeństwie z początkującym komediantem i żąda, by znalazł sobie poważne zajęcia. Spike musi wybrać: miłość czy sceniczne powołanie?

Seria 3[edytuj | edytuj kod]

Trzecia odsłona Hi-de-Hi zadebiutowała na antenie BBC w dniu 31 października 1982 roku i była emitowana do 5 grudnia.

  1. Nice People With Nice Manners - Yvonne i Barry przygotowują w swoim pokoju wytworne przyjęcie dla starannie wyselekcjonowanych gości spośród personelu. Na posłańca roznoszącego pisemne zaproszenia wybierają Peggy, co okazuje się dość ryzykowne.
  2. Carnival Time - personel ośrodka przygotowuje się do dorocznej wielkiej parady ulicami miasteczka, będącej jednym z najważniejszych wydarzeń sezonu. Tymczasem na miejsce przybywa dziekan wydziału w Cambridge, na którym pracował Profesor (w tej roli gościnnie John Le Mesurier), i stara się przekonać go do powrotu na uniwersytet.
  3. A Matter Of Conscience - właściciel ośrodka Joe Maplin planuje jego rozbudowę na sąsiedniej działce. Rzecz w tym, że lokalne władze zaplanowały tam szpital. Personel otrzymuje zadanie, aby skłonić je do zmiany tej decyzji.
  4. The Pay-Off - w kontynuacji wątku z poprzedniego odcinka, Joe Maplin postanawia przekupić miejscowych radnych. Łapówkę ma wręczyć Profesor.
  5. Trouble And Strife - w ośrodku pojawia się była żona Teda. Żąda spłaty zaległych alimentów i grozi mu więzieniem. Ted jak zwykle upatruje źródła gotówki w kieszeniach naiwnych wczasowiczów.
  6. Stripes - decyzją Joe Maplina, Gladys zostaje oficjalnie mianowana szefową animatorów i otrzymuje prawo do noszenia stroju wyraźnie podkreślającego jej pozycję. Wzbudza to wielkie niezadowolenie pozostałych pracowników.

Seria 4[edytuj | edytuj kod]

Seria czwarta została przez wielu widzów odebrana jako druga część trzeciej, ponieważ obie były kręcone równocześnie i, wbrew pierwotnemu zamysłowi twórców, BBC zdecydowało się na ich emisję bez żadnego odstępu. Pierwszy odcinek serii czwartej stacja pokazała 12 grudnia 1982, zaledwie tydzień po zakończeniu serii trzeciej. Ostatni odcinek widzowie obejrzeli 23 stycznia 1983 roku.

  1. Co-Respondent's Course - w życiu żony Profesora, z którą ten jest w separacji, pojawia się dystyngowany mężczyzna z wyższych sfer, któremu zależy na jej szybkim rozwodzie i ponownym małżeństwie z nim. Jednocześnie chce, aby to Profesor dostarczył jednoznacznego powodu do rozwodu.
  2. It's A Blue World - Ted ma nowy pomysł na łatwy zarobek - urządza w barze w ośrodku nocne kino z filmami pornograficznymi, na które dyskretnie sprzedaje bilety męskiej części wczasowiczów. W tym samym miejscu i czasie planowane jest przyjęcie urodzinowe jednej z animatorek.
  3. Eruptions - w sali balowej ośrodka pojawia się nowe urządzenie, które okazuje się mocno kłopotliwe dla animatorów. Postanawiają dyskretnie rozwiązać problem.
  4. The Society Entertainer - zauroczony wczasowiczką z wyższych sfer Spike postanawia przenieść swoje numery komediowe na wyższy poziom wysublimowania i skończyć z prostackimi żartami. Ted nie jest entuzjastą tego pomysłu.
  5. Sing You Sinners - miejscowy proboszcz rezygnuje z odprawiania w ośrodku niedzielnych mszy dla wczasowiczów. Obowiązek dbania o ich potrzeby duchowe biorą na siebie animatorzy.
  6. Maplin Intercontinental - Joe Maplin postanawia otworzyć nowy ośrodek na Bahamach. Ma tam trafić po jednej animatorce z każdego z jego angielskich ośrodków. Wśród personelu zaczyna się rywalizacja.
  7. All Change - Joe Maplin przysyła do ośrodka swoją seksowną i bezwzględną kochankę, aby wzięła w karby niezdyscyplinowanych pracowników. Wizytatorka nie pamięta jednak, że kiedyś pracowała już z Tedem.

Seria 5[edytuj | edytuj kod]

Seria 5 emitowana była od 27 listopada 1983 do 22 stycznia 1984 roku. Była ostatnią serią rozgrywającą się w lecie 1959 roku.

  1. Concessions - Ted i Pan Partridge dyskretnie wymykają się z ośrodka, aby wystąpić w miasteczku dla członków miejscowej organizacji przedsiębiorców. Peggy również chce tam sobie dorobić - jako kelnerka.
  2. Save Our Heritage - Joe Maplin podejmuje kolejną próbę rozbudowy ośrodka. Tym razem bierze sobie za cel działkę ze starym domem, zamieszkiwanym przez biedną wdowę. Chce ją stamtąd eksmitować, lecz jego własny personal postanawia mu w tym przeszkodzić.
  3. Empty Saddles - Joe Maplin planuje odesłać do rzeźni stare konie, będące pod opieką Freda. Wpędza to starego dżokeja w straszną rozpacz. Personel wspólnie postanawia zapobiec wywiezieniu koni.
  4. The Marriage Settlement - ośrodek odwiedza żona Profesora, chcąc ustalić z nim ostateczne warunki rozwodu. Gladys upatruje w tym swojej szansy, aby Profesor wreszcie związał się z nią.
  5. The Graven Image - w przypływie megalomanii Joe Maplin postanawia, aby w każdym z jego ośrodku stanął jego pokaźny pomnik. Odsłonięciu ma towarzyszyć pompatyczna ceremonia, zrealizowana przez personel według odgórnego scenariusza, jednak nie wszystko idzie zgodnie z planem.
  6. Peggy's Pen Friend - Peggy sądzi, że wreszcie znalazła miłość swego życia. Do ośrodka przyjeżdża mężczyzna, w którym zakochała się przez wymieniane od dłuższego czasu listy. Okazuje się jednak, że jest on mocno starszym już mężczyzną, którego uczciwe intencje budzą wątpliwości.
  7. The Epidemic - w ośrodku grasują graficiarze, pozostawiający swoje ślady w każdym dostępnyM miejscu. Ted dowodzi akcją usuwania napisów, podczas której Barry doznaje poważnej kontuzji. W efekcie w ośrodku po raz pierwszy pojawia się Julian, aby zastąpić go na parkiecie u boku Yvonne.

Seria 6[edytuj | edytuj kod]

Seria szósta, emitowana od 3 listopada do 1 grudnia 1984, przyniosła bardzo poważne zmiany w formule serialu. Z produkcją rozstał się Simon Cadell, będący dotąd jej najważniejszą gwiazdą i odtwórcą centralnej dla całej koncepcji serialu postaci Profesora. Aby podkreślić nowe otwarcie i uzasadnić odejście Cadella w fabule, akcja serii została przeniesiona na początek nowego sezonu turystycznego, wiosną 1960 roku. Miejsce Profesora w fabule zajął Clive, grany przez Davida Griffina, przy czym była to zupełnie innego typu postać. Odświeżona została także czołówka (jedyny raz w całej historii serialu). Tak jak dotąd wymieniano w niej i pokazywano czworo najważniejszych aktorów, przy czym miejsce Cadella w tym zestawieniu zajęła Su Pollard. Pozostali aktorzy z czołówki - Paul Shane, Jeffrey Holland i Ruth Madoc - otrzymali zupełnie nowe ujęcia prezentujące ich osoby na początku każdego odcinka.

  1. Together Again - personel ośrodka powraca do niego po zimowej przerwie. Powitaniom i uściskom nie ma końca, ale nigdzie nie ma śladu Profesora, którego wyczekuje zwłaszcza Gladys.
  2. Ted At The Helm - animatorzy dowiadują się, że Jeffrey już nie wróci, wyjechał na uniwersytet w USA. Gladys jest załamana. Tymczasem Ted liczy, że przejmie jego posadę. Samozwańczo mianuje się tymczasowym kierownikiem działu rozrywki. Wkrótce potem przybywa jednak Clive, którego nowym szefem mianował Joe Maplin.
  3. Opening Day - pierwszego dnia nowego sezonu turystycznego wchodzą w życie nowe zasady witania przybywających turystów. Odtąd - ku przerażeniu animatorów - personel musi odbierać ich już ze stacji kolejowej.
  4. Off With The Motley - Peggy otrzymuje upragniony awans. No, może nie do końca upragniony, bo chciała zostać animatorką, a tymczasem jest awansowana w hierarchii sprzątaczek.
  5. Hey Diddle Diddle, Who's On The Fiddle? - personel obawia się, że jednym z zadań Clive'a jako nowego kierownika jest wytępienie drobnych przekrętów i sposobów na zarabianie na boku, które stosują niemal wszyscy animatorzy, nawet pryncypialna Gladys.

Pierwszy świąteczny odcinek specjalny[edytuj | edytuj kod]

Wyemitowany 25 grudnia 1984 roku.

  • Raffles - wiecznie zadłużony Ted ma na głowie firmę windykacyjną, której groźnie wyglądający pracownicy nie przebierają w środkach. Postanawia wyremontować starego grata od lat stojącego w stajni ośrodka i sprzedać go jako sportowy samochód.

Drugi świąteczny odcinek specjalny[edytuj | edytuj kod]

Wyemitowany 25 grudnia 1985 roku.

  • The Great Cat Robbery - policja podejrzewa, że w poprzednim sezonie w ośrodku ukrywał się groźny złodziej klejnotów. Miał ukryć swój łup w jednym z pokoi, najpewniej pod podłogą. Animatorzy zrobią wszystko, by znaleźć skarb jako pierwsi, oddać ubezpieczycielowi i zarobić na znaleźnym.

Seria 7[edytuj | edytuj kod]

Seria 7 była emitowana od 5 stycznia do 16 lutego 1986 roku. Z obsady odszedł ze względu na stan zdrowia Leslie Dwyer (nie brał już też udziału w obu odcinkach świątecznych), zaś zniknięcie granego przez niego Pana Partridge'a i konsekwencje tego wydarzenia stały się jednym z głównych wątków serii.

  1. It's Murder - Pan Partidge zachowuje się coraz gorzej, głównie pod wpływem alkoholu. Część animatorów żąda jego zwolnienia, bowiem złość wczasowiczów staje się kłopotliwa dla wszystkich. Pewnej nocy animatorzy odkrywają w basenie ośrodka ciało z wbitym w plecy nożem.
  2. Who Killed Mr Partridge? - w ośrodku trwa policyjne śledztwo w sprawie zabójstwa Pana Partridge'a. W końcu okazuje się, że rzekome ciało to tylko manekin, zaś Partridge sfingował całą sprawę i po prostu uciekł z ośrodka.
  3. Spaghetti Galore - Gladys obchodzi urodziny. Z tej okazji zostaje zaproszona na wielką porcję spaghetti do miejscowej włoskiej restauracji. Problem w tym, że aż trzykrotnie, przez różne osoby.
  4. A Lack Of Punch - odejście Pana Patridge'a rodzi poważne kłopoty dla reszty animatorów, którzy muszą w jego zastępstwie zajmować się najmłodszymi wczasowiczami. Ted i Spike spotykają na plaży bezdomnego aktora Sammy'ego i proponują mu pracę w ośrodku.
  5. Ivory Castles In The Air - animatorzy muszą zajmować się promocją produktów, z których producentami Joe Maplin podpisał kontrakty reklamowe. Tymczasem Clive proponuje Gladys pracę dla jego zamożnej rodziny.
  6. Man Trap - Joe Maplin postanawia zrobić coś, co zapewni ośrodkowi zainteresowanie kolorowej prasy. Tym czymś okazują się zaręczyny dwojga animatorów - Gladys i jej przełożonego Clive'a. Gladys jest zachwycona, Clive znacznie mniej.

Seria 8[edytuj | edytuj kod]

Seria ósma była emitowana od 8 listopada do 13 grudnia 1986 roku. Z obsady odszedł Barry Howard, zaś dołączyli do niej na stałe Ben Aris jako Julian i Kenneth Connor jako Sammy, wcześniej grający w serialu gościnnie.

  1. Pigs Might Fly - Barry opuszcza swoją żonę Yvonne i wyjeżdża w siną dal. Yvonne jest skrajnie załamana, nie chce wychodzić ze swojego pokoju. Animatorzy zwracają się o pomoc do jej miłości z dawnych lat, Juliana, który wciąż ją kocha i postanawia zastąpić Barry'ego w ośrodku, byle tylko być blisko Yvonne.
  2. The New Broom - do ośrodka przybywa Alec Foster (w tej roli Ewan Hooper), nowy bezwzględny wysłannik Joe Maplina. Jego ulubione zdanie to "Jesteś zwolniony!".
  3. Orphan Of The Storm - Alec okazuje się być podatny na wdzięki płci przeciwnej. Jest gotów pomóc w Peggy w karierze, ale w zamian oczekuje intymnych zbliżeń, na co ta absolutnie nie chce się zgodzić. Rozgniewany odmową Alec chce gwałtownie zatuszować sprawę.
  4. God Bless Our Family - rodzina Clive'a, złożona z generałów, biskupów i arystokratów, przybywa do ośrodka i próbuje przekonać go, aby porzucił pracę wśród pospólstwa i wrócił do rodowej rezydencji. W roli jego ciotki gościnnie wystąpiła Mavis Pugh.
  5. Only The Brave - animatorzy chcą uczcić urodziny jednej z młodych animatorek, April (Linda Reagan). W tym celu wynajmują na noc miejscowe kino. Gladys zasypia podczas seansu i śni o przygodach własnych i swoich kolegów jako żołnierzy z czasów II wojny światowej.

Trzeci świąteczny odcinek specjalny[edytuj | edytuj kod]

Wyemitowany 27 grudnia 1986 roku.

  • September Song - Ted szaleńczo zakochuje się w młodej wczasowiczce grającej na fortepianie. Chce porzucić dla niej całe swe dotychczasowe życie i występować w duecie z ukochaną. Rodzicom dziewczyny nie podoba się jednak wizja podstarzałego, niechlujnego komika w roli zięcia.

Czwarty świąteczny odcinek specjalny[edytuj | edytuj kod]

Wyemitowany 26 grudnia 1987 roku.

  • Tell It To The Marines - ośrodek odwiedza stacjonujący niedaleko oddział piechoty morskiej, a Ted wdaje się w konflikt z jego dowódcą. Postanawiają rozstrzygnąć swoją waśń poprzez zawody na poligonie. Kto pierwszy przejdzie tor przeszkód - żołnierze czy animatorzy?

Seria 9[edytuj | edytuj kod]

Seria dziewiąta, emitowana 2 do 30 stycznia 1988 roku, została zaplanowana jako definitywne zamknięcie serialu. Wątkiem przewodnim jej pięciu odcinków są poważne perturbacje w dwóch związkach między pracownikami ośrodka - Clive'em i Gladys oraz (nieco w tle) Spike'iem i April. Można w niej znaleźć także szczególnie wiele aluzji i żartów związanych z życiem w show businessie, zwłaszcza życiem artystów komediowych.

  1. Marry Go Round - Spike odkrywa, że staje się coraz mniej śmieszny. Wini za to swoje zakochanie w April. Chce poradzić się Gladys, lecz niechcący doprowadza do sytuacji, którą Clive wykorzystuje jako pretekst do zerwania zaręczyn z Gladys.
  2. The Perils Of Peggy - Clive uświadamia sobie, że choć długo uważał ślub z Gladys za zło konieczne, naprawdę ją kocha. Tyle, że właśnie zerwał zaręczyny. Z pomocą Peggy i animatorów stara się na różne sposoby odzyskać względy byłej narzeczonej.
  3. Let Them Eat Cake - animatorzy przygotowuję dla wczasowiczów przedstawienie oparte na motywach rewolucji francuskiej, lecz mają pewne kłopoty techniczne z gilotyną. Tymczasem Clive'owi udaje się pojednać z Gladys i ponownie zaręczyć z nią, tym razem absolutnie świadomie i szczerze. Postanawiają wziąć szybki ślub.
  4. Wedding Bells - Clive i Gladys przygotowują się do ślubu w małym kościele blisko ośrodka. Ale arystokratyczni krewni pana młodego nie zamierzają dopuścić do takiego mezaliansu.
  5. The Wind Of Change - Peggy spełnia swoje wielkie marzenie - Clive awansuje ją na animatorkę. Sam zaś, wraz ze swoją świeżo poślubioną żoną Gladys, postanawia wyjechać na stałe do Australii. Wkrótce sezon dobiega końca, do ośrodka jak co roku przyjeżdża na końcowe spotkanie z personelem Alec Foster, wysłannik Joe Maplina. Nieoczekiwanie ogłasza, że w miejscu ośrodka powstanie w przyszłym roku centrum wypoczynkowe znacznie wyższej klasy, w którym nikt z dotychczasowych animatorów nie znajdzie pracy. Nadchodzi czas pożegnania na dobre.

Inspiracje i produkcja[edytuj | edytuj kod]

Bezpośrednim źródłem inspiracji dla serialu były doświadczenia obu jego scenarzystów, przede wszystkim z lat 50., w których umieścili akcję Hi-de-Hi!. Serialowy ośrodek Maplins wzorowany był na obiektach autentycznej sieci Butlins, której animatorzy znani byli w całym kraju jako Redcoats (dosł. czerwone płaszcze), od koloru swoich uniformów. W serialu zmieniono kolor na żółty, stąd animatorzy są tam zwani Yellowcoats. Jimmy Perry, będąc młodym aktorem, sam dorabiał sobie jako Redcoat. Z kolei David Croft, pracujący wówczas jako producent telewizyjny i teatralny, przygotowywał na zlecenie sieci Buttlins lekkie przedstawienia, wystawianie w jej ośrodkach jako dodatkowa atrakcja.

Sceny plenerowe do serialu były realizowane w autentycznym ośrodku tego samego typu, choć należącym do konkurencyjnej sieci Warners, położonym w Dovercourt w hrabstwie Essex. Przez pierwsze dwie serie ekipa przyjeżdżała tam wczesną wiosną, przed otwarciem obiektu dla turystów. Wywoływało to jednak protesty aktorów, którzy ryzykowali własnym zdrowiem, grając sceny w odkrytym basenie czy w letnich strojach przy bardzo niskich temperaturach. Poza tym powodowało to kłopoty ze scenografią, gdyż drzewa nie miały jeszcze liści. Począwszy od serii 3, zdjęcia realizowane były w lecie i wczesną jesienią, choć odbywało się to kosztem zmniejszenia liczby dni zdjęciowych w autentycznym ośrodku, a zwiększenia liczby scen kręconych w studiu (w BBC Television Centre w Londynie) oraz w plenerach poza ośrodkiem.

Tytuł[edytuj | edytuj kod]

Słowa Hi-de-Hi! nie mają w języku angielskim żadnego konkretnego znaczenia. Jest to zawołanie, pierwotnie pochodzące z piosenki Caba Calloway'a, którym animatorzy pozdrawiają wczasowiczów, ci zaś odkrzykują im "Ho-di-Ho!".

Piosenka tytułowa[edytuj | edytuj kod]

Głównym motywem muzycznym serialu jest piosenka Holiday Rock, napisana przez Jimmy'ego Perry'ego i śpiewana przez Paula Shane'a, w sposób wyraźnie nawiązujący do stylu Elvisa Presleya. Kilku innych członków obsady śpiewa w chórkach. W 1981 utwór ten trafił na brytyjskie listy przebojów, m.in. do Top of the Pops.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • David R. Croft: You have been watching: the autobiography of David Croft. London: BBC, 2004. ISBN 0-563-48739-9.
  • Hi-de-Hi! w portalu British Comedy Guide
  • Hi-de-Hi! w serwisie BBC Comedy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]