Hi-end
High-end – określenie stosowane przez producentów na ofertę skierowaną do najzamożniejszych odbiorców, najczęściej w doniesieniu do sprzętu technicznego powszechnego użytku: elektroakustycznego, telefonów komórkowych, sprzętu komputerowego (zwłaszcza kart graficznych). Nie jest ono używane w stosunku do sprzętu profesjonalnego. Jest przeciwieństwem oferty low-end. Dla oferty pośredniej spotykane jest określenie middle-range lub middle-end.
Pojęcie to oznacza ogólnie towary luksusowe, które wyróżniają się ceną spośród innych produktów masowych.
Spis treści |
[edytuj] Audio Hi-end
[edytuj] Definicja
Segment rynku domowych urządzeń nagłośniających klasy hi-end nie został szczegółowo zdefiniowany, co więcej w odróżnieniu od klasy Hi-Fi, nie zostały dla tychże urządzeń określone żadne normy typu DIN lub IEC. Czasopisma zajmujące się tą tematyką nie klasyfikują sprzętu hi-end ze względu np. na zastosowaną technologię lub użyte podzespoły. Zdaniem redakcji jednego z polskich periodyków, przynależność do tej klasy jest funkcją ceny[1].
[edytuj] Krytyka
Jako że naukowe badania, za pomocą ślepych testów, jednoznacznie wykazały brak róźnic między urządzeniami w zakresie właściwości elektroakustycznych[2][3], a deklaracje audiofilskie w tym zakresie określiły mianem iluzorycznych[4] i bezzasadnych[5][6][7], cena sprzętu hi-end może budzić wątpliwości. Natomiast możliwość rozpoznania "na słuch" kabli połączeniowych fundacja naukowa Jamesa Randiego zakwalifikowała do zjawisk paranormalnych[8]. Niekiedy krytykę segmentu hi-end prowokowali sami producenci. Przykładem był odtwarzacz Accuphase DP-55, składający się z przeciętnej jakości podzespołów, które mogły nie usprawiedliwiać ceny na poziomie 3 995 USD[9]. Wątpliwości budził także odtwarzacz YBA Initial CD, oferowany w cenie 6 000 zł a oparty na rozwiązaniach pochodzących z budżetowego Harman/Kardon HD 750[10].
| „ |
Audio jako hobby umiera a właściwie popełnia samobójstwo. Biorąc pod uwagę współczesne realia, segment audio high-end stracił wiarygodność w latach osiemdziesiątych, kiedy to producenci odmówili poddania się ewaluacji za pomocą obiektywnych narzędzi (takich jak podwójny ślepy test, na przykład), które to sankcjonują każde inne poważne badanie naukowe od czasów Pascala. I to jest powodem niekończących się drwin ze strony ludzi myślących w sposób racjonalny a dla mnie jest źródłem zażenowania, jako że jestem kojarzony przez wielu z całym tym bałaganem który narobili moi uczniowie głosząc moją ewangelię[11]. |
” |
| — J. Gordon Holt, założyciel Stereophile | ||
[edytuj] Zobacz też
Przypisy
- ↑ Hi-Fi i Muzyka, Ranking (pol.). [dostęp 21 marca 2011].
- ↑ Tom Nousaine: Wishful Thinking (ang.). [dostęp 21 marca 2011].
- ↑ Ian G. Masters. Do All Amplifiers Sound the Same?. „Stereo Review”, s. 78-84, Jan 1987. Ziff-Davis.
- ↑ M. Perlman, Golden..., str. 783.
- ↑ Nousaine, Thomas A.: AES E-Library, Can You Trust Your Ears? (ang.). [dostęp 21 marca 2011].
- ↑ Toole, Floyd E.: AES E-Library, Listening Tests: Turning Opinion into Fact (ang.). [dostęp 21 marca 2011].
- ↑ Reba, Christopher H.: AES E-Library, Sound Quality Education: Pedagogical Issues, Concepts and Practices (ang.). [dostęp 21 marca 2011].
- ↑ James Randi: SWIFT October 12, 2007 (ang.). [dostęp 21 marca 2011].
- ↑ Peter Aczel: str. 42. Catching up on sophisticated audio electronics, analog and digital (ang.). [dostęp 18 marca 2011].
- ↑ Testy, YBA INITIAL CD (pol.). [dostęp 18 marca 2011].
- ↑ John Atkinson J. Gordon Holt: 45 Years of Stereophile (ang.). [dostęp 13 grudnia 2011].
[edytuj] Bibliografia
- Postmodern Consumption and the High-Fidelity Audio Microculture. W: John D. Branch: Consumer Culture Theory, Volume 11 (Research in Consumer Behavior). JAI Press, s. 79–99. ISBN 076231446X. (ang.)
- Mark Perlman. Golden Ears and Meter Readers: The Contest for Epistemic Authority in Audiophilia. „Social Studies of Science”. 34, s. 783-807, 2004. SAGE Publications. doi:10.1177/0306312704047613.
