Hi-end

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

High-end – określenie stosowane przez producentów na ofertę skierowaną do najzamożniejszych odbiorców, najczęściej w odniesieniu do sprzętu technicznego powszechnego użytku: elektroakustycznego, telefonów komórkowych, sprzętu komputerowego (zwłaszcza kart graficznych). Nie jest ono używane w stosunku do sprzętu profesjonalnego. Jest przeciwieństwem oferty low-end. Dla oferty pośredniej spotykane jest określenie middle-range lub middle-end.

Pojęcie to oznacza ogólnie towary luksusowe, które wyróżniają się ceną spośród innych produktów masowych.

Audio Hi-end[edytuj | edytuj kod]

Definicja[edytuj | edytuj kod]

Segment rynku domowych urządzeń nagłośniających klasy hi-end nie został szczegółowo zdefiniowany, co więcej w odróżnieniu od klasy Hi-Fi, nie zostały dla tychże urządzeń określone żadne normy typu DIN lub IEC. Czasopisma zajmujące się tą tematyką nie klasyfikują sprzętu hi-end ze względu np. na zastosowaną technologię lub użyte podzespoły.

Krytyka[edytuj | edytuj kod]

Jako że naukowe badania, za pomocą ślepych testów, jednoznacznie wykazały brak róźnic między urządzeniami w zakresie właściwości elektroakustycznych[1][2], a deklaracje audiofilskie w tym zakresie określiły mianem iluzorycznych[3] i bezzasadnych[4][5][6], cena sprzętu hi-end może budzić wątpliwości. Natomiast możliwość rozpoznania "na słuch" kabli połączeniowych fundacja naukowa Jamesa Randiego zakwalifikowała do zjawisk paranormalnych[7]. Niekiedy krytykę segmentu hi-end prowokowali sami producenci. Przykładem był odtwarzacz Accuphase DP-55, składający się z przeciętnej jakości podzespołów, które mogły nie usprawiedliwiać ceny na poziomie 3 995 USD[8]. Wątpliwości budził także odtwarzacz YBA Initial CD, oferowany w cenie 6 000 zł a oparty na rozwiązaniach pochodzących z budżetowego Harman/Kardon HD 750[9].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Tom Nousaine: Wishful Thinking (ang.). [dostęp 21 marca 2011].
  2. Ian G. Masters. Do All Amplifiers Sound the Same?. „Stereo Review”, s. 78-84, Jan 1987. Ziff-Davis. 
  3. M. Perlman, Golden..., str. 783.
  4. Nousaine, Thomas A.: AES E-Library, Can You Trust Your Ears? (ang.). [dostęp 21 marca 2011].
  5. Toole, Floyd E.: AES E-Library, Listening Tests: Turning Opinion into Fact (ang.). [dostęp 21 marca 2011].
  6. Reba, Christopher H.: AES E-Library, Sound Quality Education: Pedagogical Issues, Concepts and Practices (ang.). [dostęp 21 marca 2011].
  7. James Randi: SWIFT October 12, 2007 (ang.). [dostęp 21 marca 2011].
  8. Peter Aczel: str. 42. Catching up on sophisticated audio electronics, analog and digital (ang.). [dostęp 18 marca 2011].
  9. Testy, YBA INITIAL CD (pol.). [dostęp 18 marca 2011].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Postmodern Consumption and the High-Fidelity Audio Microculture. W: John D. Branch: Consumer Culture Theory, Volume 11 (Research in Consumer Behavior). JAI Press, s. 79–99. ISBN 076231446X. (ang.)
  • Mark Perlman. Golden Ears and Meter Readers: The Contest for Epistemic Authority in Audiophilia. „Social Studies of Science”. 34, s. 783-807, 2004. SAGE Publications. doi:10.1177/0306312704047613.