Hipoteza Fishera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Hipoteza Fishera – wyższa inflacja prowadzi do odpowiednio wyższych nominalnych stóp procentowych.

W krajach, w których występuje wysoka inflacja, występują również wysokie stopy procentowe. Dlatego, gdy stopa inflacji jest wyższa o 1 punkt procentowy to stopa procentowa wzrasta również niemal o 1 punkt procentowy. Po raz pierwszy takie stwierdzenie sformułował Irving Fisher.

Wyższemu tempu inflacji towarzyszą:

Podwyżki nominalnych stóp procentowych zmniejszają realny popyt na pieniądz. Jego spadek wywołuje z kolei pojawienie się różnicy tempa wzrostu ilości pieniądza i cen. Będzie się utrzymywać tak długo, aż realna podaż pieniądza dostosuje się do tej zmiany realnego popytu na pieniądz.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

David Begg, Rudiger Dornbusch, Stanley Fischer: Makroekonomia. Polskie Wydawnictwo Ekonomiczne, Warszawa 2007, ISBN 978-83-208-1644-0.