Hipoteza Fishera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Hipoteza Fishera – wyższa inflacja prowadzi do odpowiednio wyższych nominalnych stóp procentowych. Została sformułowana przez Irvinga Fishera.

W ekonomii hipoteza Fishera (czasami nazywana efektem Fishera) zakłada, że realna stopa procentowa jest niezależna od środków pieniężnych, w szczególności od nominalnej stopy procentowej i oczekiwanej stopy inflacji. Określenie „nominalne oprocentowanie” odnosi się do rzeczywistej (bieżącej) stopy oprocentowania, termin „realna stopa procentowa” odnosi się do kwoty pieniężnej, której siła nabywcza rośnie z upływem czasu. To znaczy, że realna stopa procentowa jest to nominalna stopa procentowa skorygowana o wpływ inflacji na siłę nabywczą dochodów kredytowych.

Związek między nominalną i realną stopą procentową dany jest równaniem Fishera:

r = R - \pi^e

Czyli realna stopa procentowa (r) jest równa nominalnej stopie procentowej (R) pomniejszonej o wielkość oczekiwanej inflacji (\pi^e).

Jeśli przyjmiemy, zgodnie z hipotezą Fishera, że realna stopa procentowa jest stała, to nominalna stopa musi się zmieniać, kiedy inflacja wzrasta lub spada. Zatem zgodnie z efektem Fishera twierdzi się, że następuje korekta nominalnej stopy procentowej dokładnie w takim samym stopniu, jak zmienia się inflacja.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • David Begg, Rudiger Dornbusch, Stanley Fischer: Makroekonomia. Polskie Wydawnictwo Ekonomiczne, Warszawa 2007, ISBN 978-83-208-1644-0.