Stopa procentowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Stopa procentowa – miernik przychodu, jaki przysługuje posiadaczowi kapitału z racji udostępnienia go innym.

W przypadku sektora bankowego mamy do czynienia ze stopami oficjalnymi banku centralnego (w Polsce ich wysokość ustala Rada Polityki Pieniężnej) oraz rynkowymi – tak określa się oprocentowanie kredytów i depozytów pomiędzy bankami. Występuje również stopa nominalna (oficjalne oprocentowanie) i realna (oprocentowanie pomniejszone o wartość inflacji) oraz efektywna (uwzględniająca częstotliwość naliczania odsetek oraz stopę podatku dochodowego, tzw. podatek Belki).

Przy wyliczaniu oprocentowania kredytów i depozytów (ich stóp procentowych) banki posługują się stopą podstawową (lub bazową), której wartość ustalana jest indywidualnie w banku – na ogół w oparciu o stopy rynkowe.

W lipcu 2013 r. Rada Polityki Pieniężnej obniżyła stopę procentową o 25 punktów bazowych do poziomu 2,5%. Jest to obecnie najniższa stopa procentowa w historii[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy