Indeks Lernera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Indeks Lernerawskaźnik ekonomiczny opisujący stopień siły rynkowej przedsiębiorstwa na rynku. Formalnie, indeks Lernera L zdefiniowany jest jako L = (P - MC) / P, gdzie P to cena rynkowa, a MC to koszt krańcowy. Nazwa indeksu pochodzi od nazwiska amerykańskiego ekonomisty Abby Lernera, który zaproponował go w swojej pracy w 1934 roku.

W przypadku konkurencji doskonałej, cena P równa jest kosztowi krańcowemu MC i indeks Lernera L wynosi 0. Interpretuje się to w ten sposób, że firmy w konkurencji doskonałej nie mają żadnej siły rynkowej. Z drugiej strony, dodatnie wartości indeksu Lernera, wskazują na istnienie siły rynkowej. Im większa wartość, tym większa siła rynkowa przedsiębiorstwa. W przypadku monopolu, indeks Lernera wynosi L = 1 / \epsilon, gdzie \epsilon to wartość cenowej elastyczności popytu.

Indeks Lernera nigdy nie przekracza 1, ponieważ koszt krańcowy MC jest zawsze nieujemny.

Literatura dodatkowa[edytuj | edytuj kod]

  • Abba Lerner. The Concept of Monopoly and the Measurement of Monopoly Power. „The Review of Economic Studies”. 1 (3), s. 157–175, 1934 (ang.).