Inicjatywa Feministyczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Inicjatywa Feministyczna
Lider Gudrun Schyman, Devrim Mavi, Sofia Karlsson
Data założenia 9 września 2005
Deklarowana
ideologia polityczna
feminizm
Członkostwo
międzynarodowe
brak
Europejska Grupa
Parlamentarna
Postępowy Sojusz Socjalistów i Demokratów
Barwy różowy
http://www.feministisktinitiativ.se/

Inicjatywa Feministyczna (szw. Feministiskt initiativ, skr. Fi albo F!) - szwedzka partia feministyczna. Utworzona (w oparciu o działającą wcześniej grupę nacisku o tej samej nazwie) w 2005. Aktualnie nie ma reprezentacji w Riksdagu.

Powstanie partii[edytuj | edytuj kod]

Powstanie Inicjatywy Feministycznej (grupy nacisku) ogłoszono w Sztokholmie 4 kwietnia 2005. Jej liderką została Gudrun Schyman, była liderka szwedzkiej Partii Lewicy, w tym czasie niezależna posłanka do Riksdagu. Na konferencji prasowej założycielki zaakcentowały, że Fi nie jest jeszcze partią polityczną. Na konferencji 2005 roku zdecydowano się powołać stanowisko rzecznika prasowego odpowiedzialnego za przedstawienie programu nowej partii.

9 września 2005 organizacja została przekształcona w partię polityczną. Jednocześnie przyjęto podstawowe postulaty programowe.

Władze partii[edytuj | edytuj kod]

Partię reprezentują trzy rzeczniczki. Aktualnie są nimi: Gudrun Schyman, Devrim Mavi, Sofia Karlsson. We władzach Fi mogą zasiadać również mężczyźni.

Program[edytuj | edytuj kod]

Najważniejsze postulaty Fi obejmują:

  • równa płaca dla zatrudnionych w sektorze prywatnym i publicznym
  • przejęcie odpowiedzialności za domy opieki nad ofiarami przemocy domowej przez samorządy (obecnie zarządzają nimi często organizacje charytatywne)
  • zatrudnienie na pełny etat dla wszystkich oraz 6-godzinny dzień pracy
  • przymusowy równy podział urlopu rodzicielskiego między kobiety i mężczyzn
  • reforma polityki mieszkaniowej

Poza tym przyjęto następujące postulaty:

  • rodzice powinni mieć prawo wyboru dla siebie lub dziecka dowolnego imienia, bez względu na płeć
  • uznanie wszystkich związków nieformalnych za małżeństwa
  • reforma systemu emerytalnego zrównująca kobiety i mężczyzn
  • uznanie prześladowań z powodu płci i orientacji seksualnej za wystarczający powód do przyznania statusu uchodźcy

Szczególne kontrowersje wzbudził postulat uznania wszelkich związków nieformalnych za małżeństwa. Niektórzy krytycy obawiali się, że oznaczałoby to legalizację poligamii.

Udział w wyborach[edytuj | edytuj kod]

W wyborach parlamentarnych w 2006 roku partia zdobyła 37 954 głosy (0,68%), nie przekraczając 4-procentowego progu wyborczego. Dodatkowym ciosem dla partii było oskarżenie o plagiat książki „Byxbegär” Profesor Tiiny Rosenberg związanej z Inicjatywą Feministyczną. Mimo umorzenia sprawy spotkała ją krytyka ze strony mediów oraz przeciwników partii feministycznej.

W latach 2006-2009 partia miała jedną eurodeputowaną. 1 marca 2006 Maria Carlshamre (obecne nazwisko: Maria Robsahm) opuściła Ludową Partię Liberałów przechodząc do Fi. W Parlamencie Europejskim należała do frakcji Porozumienie Liberałów i Demokratów na rzecz Europy.

W wyborach do PE w 2009 roku Fi wystawia własną listę. Zdobyła 70 434 głosów (2,2%), zajmując 11. miejsce i nie zdobywając żadnego mandatu[1].

W wyborach do Riksdagu 19 września 2010 Inicjatywa Feministyczna zdobyła 24 139 głosów (0,40%)[2].

W wyborach do PE w 2014 roku, partia zdobyła 204,005 głosów (5,49%) i jeden mandat w Parlamencie Europejskim.

Przypisy