Jan Kobylański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jan Kobylański
Data i miejsce urodzenia 21 lipca 1923
Równe
Prezes Unii Stowarzyszeń i Organizacji Polonijnych Ameryki Łacińskiej
Okres urzędowania od 11 listopada 1993
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oświęcimski
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Jan Kobylański (ur. 21 lipca 1923 w Równem) – polski przedsiębiorca, mieszkający w Urugwaju, dyplomata, twórca i prezes Unii Stowarzyszeń i Organizacji Polonijnych Ameryki Łacińskiej (USOPAŁ), największej organizacji polonijnej w Ameryce Południowej. Autor książek o tematyce filatelistycznej i książki o rozjemczej działalności Watykanu. Właściciel, prezes i dyrektor kilkunastu firm handlowych o międzynarodowym zasięgu (m.in. zajmującej się drukiem znaczków pocztowych i biciem monet). Wieloletni konsul Paragwaju na Santa Cruz de Tenerife (Wyspach Kanaryjskich) i były honorowy konsul Polski w Urugwaju.

Spis treści

[edytuj] Życiorys

Syn adwokata Stanisława Kobylańskiego i jego żony Cecylii[1]. W 1943 został aresztowany przez Gestapo[1] i osadzony w więzieniu na Pawiaku. Przebywał następnie w obozach koncentracyjnych Mauthausen-Gusen, Dachau, Groß-Rosen i Auschwitz-Birkenau[1][2].

Po wojnie osiadł we Włoszech, gdzie w 1950 ukończył studia menadżerskie w Wyższej Szkole Handlowej w Mediolanie[1]. Od 1950 do 1952 pracował na giełdzie metali w Zurychu[1]. Zajmował się także produkcją szczoteczek do zębów, handlem sprzętem gospodarstwa domowego i produkcją wyrobów ze stali. W 1952 przybył do Paragwaju[3], korzystając z programu prezydenta Federico Chavesa sprowadzenia 18 000 rodzin z Europy. Wygrał kontrakt na dostawę sprzętu AGD i przetarg na druk znaczków dla poczty państwowej[potrzebne źródło]. Pełnił również funkcję doradcy ds. poczty paragwajskiego ministra komunikacji[1]. Działał w Komitecie Olimpijskim Paragwaju[1]. Od 1974 do 1989 pełnił funkcję konsula Paragwaju na Wyspach Kanaryjskich[1]. W 1981 rozpoczął prowadzenie interesów w Urugwaju, gdzie następnie osiadł[1].

W 1957 objął funkcję wiceprzewodniczącego Towarzystwa Polonijnego w Paragwaju, a w 1988 został prezesem Związku Polaków w Argentynie[3]. W tym samym roku został prezesem Towarzystwa im. Józefa Piłsudskiego w Montevideo[1]. W 1993 był współtwórcą Unii Stowarzyszeń i Organizacji Polonijnych Ameryki Łacińskiej. Został następnie prezesem tej organizacji. W 1989 został konsulem honorowym Polski w Argentynie, a następnie w Urugwaju. Z tej funkcji został odwołany przez ministra Władysława Bartoszewskiego[4] po oskarżeniach o działania szkodliwe dla Polski i antysemityzm, wysuwanych przez byłych ambasadorów RP w Urugwaju i Kostaryce - Jarosława Gugałę i Ryszarda Schnepfa. W obronie Kobylańskiego występowali wówczas m.in. senatorowie Jan Szafraniec, Ryszard Bender i Czesław Ryszka[potrzebne źródło].

Jan Kobylański jest fundatorem i patronem szkoły na Podlasiu[5]. W październiku 2011 został honorowym prezesem stowarzyszenia Obóz Wielkiej Polski[6].

[edytuj] Odznaczenia

Został odznaczony przez prezydenta RP na uchodźstwie Ryszarda Kaczorowskiego Krzyżem Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski[1], a w 1993 Krzyżem Komandorskim tego orderu przez prezydenta Lecha Wałęsę[7]. W 1997, za wybitne zasługi w działalności polonijnej prezydent Aleksander Kwaśniewski odznaczył go Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski[8].

W 1995 otrzymał Krzyż Oświęcimski[9]. Został także uhonorowany Wielkim Orderem św. Zygmunta[1], Honorowym Krzyżem Weteranów Walki o Niepodległość[1], Złotym Medalem „Zasłużonego dla Kultury Polskiej"[1], Medalem Polonia Mater Nostra Est (2003)[10], Złotym Medalem Paragwajskiego Związku Olimpijskiego[1] oraz Złotym Medalem za Zasługi dla Paragwaju[3]. Jest też Kawalerem Wawelskiego Dzwonu Spiżowego, przyznanego przez Wielka Kapitułę za umacnianie więzi wychodźstwa z Macierzą[potrzebne źródło].

[edytuj] Kontrowersje

[edytuj] Spekulacje prasowe

W 2001 w opublikowanym na łamach "Rzeczpospolitej" artykule "Więzień numer 156228" Hanna Woysław, jako pierwsza w Polsce podważyła oficjalną biografię Kobylańskiego, wskazując na brak śladów jego obecności w archiwach obozowych i zanegowała zasadność odznaczenia Jana Kobylańskiego Krzyżem Oświęcimskim[9]. W 2005 dziennikarz "Gazety Wyborczej" Mikołaj Lizut zarzucił Kobylańskiemu fałszerstwo zaświadczenia o pobycie w obozie koncentracyjnym i wykorzystanie tożsamości Janusza Kobylańskiego, urodzonego cztery lata wcześniej. Tę artykuł był pisany razem z Hanna Woysław, która podpisała się tutaj pod pseudonimem Hanna Recman W 2005 dziennikarz Rzeczpospolitej Jerzy Morawski zarzucił Kobylańskiemu (który miał się wówczas posługiwać imieniem Janusz) kolaborację z hitlerowcami podczas okupacji Polski w czasie II wojny światowej, w tym wydania w ręce funkcjonariuszy gestapo członków rodziny Szenkerów[11], czemu zainteresowany zaprzeczył[12].

[edytuj] Deklaracja IPN w sprawie

W konsekwencji doniesień prasowych pion śledczy Instytutu Pamięci Narodowej prowadził od jesieni 2004[13] do stycznia 2007 postępowanie sprawdzające w tej sprawie. W kwietniu 2006 szef pionu śledczego IPN Witold Kulesza poinformował, że "dotychczas nie znaleziono dowodów, by prezes Unii Stowarzyszeń i Organizacji Polskich w Ameryce Łacińskiej Jan Kobylański istotnie zadenuncjował w czasie wojny Niemcom małżeństwo Żydów[14]". W styczniu 2007 Oddziałowa Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Warszawie wydała postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa w tej sprawie. Według ustaleń prokuratora informacji jakoby sprawcą wydania w ręce funkcjonariuszy gestapo rodziny Szenkerów był Jan Kobylański nie można potwierdzić[15]. W marcu 2007 Andrzej Arseniuk, rzecznik prasowy IPN, zaprzeczył stwierdzeniom Gazety Wyborczej jakoby rodzina Szenkerów zginęła w getcie lub Treblince, a śmierć ta była konsekwencją denuncjacji dokonanej przez Kobylańskiego[16].

[edytuj] Pozwy o zniesławienie

Pod koniec listopada 2008 Jan Kobylański złożył prywatny akt oskarżenia przeciwko dziewiętnastu politykom i dziennikarzom (m.in. Adamowi Michnikowi, Jerzemu Baczyńskiemu, Grzegorzowi Gaudenowi, Tomaszowi Wróblewskiemu, Agnieszce Kublik, Danielowi Passentowi, Dorocie Wysockiej-Schnepf, Hannie Recman, Ryszardowi Schnepfowi, Mikołajowi Lizutowi, Dominikowi Uhligowi i Jarosławowi Gugale) zarzucając im zniesławienie i domagając się wypłacenia przez każdego z oskarżonych 100 tys. zł na cele charytatywne. Proces karny w tej sprawie rozpoczął się w marcu 2009 przed Sądem Rejonowym w Warszawie[17][18] i zakończył ostatecznie umorzeniem w grudniu 2011 r.[19]

W lipcu 2010 przed Sądem Okręgowym w Warszawie rozpoczął się proces o zniesławienie, jaki Jan Kobylański wytoczył Radosławowi Sikorskiemu[20]. W marcu 2012 sąd oddalił ten pozew, uzasadniając, że "nie doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda". Określenie powoda przez Sikorskiego było wprawdzie pejoratywne, ale dopuszczalne wobec godzenia przez Kobylańskiego w zasady prawa – proces zdaniem sądu bezspornie wykazał antysemickie poglądy Jana Kobylańskiego[21]. Sąd określił wypowiedzi Jana Kobylańskiego i kierowanej przez niego organizacji jako jawnie antysemickie i przekraczające dopuszczalną granicę krytyki konkretnych osób[22]. Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie jest nieprawomocny, Kobylański złożył apelację.

[edytuj] Bibliografia

  • Jerzy Robert Nowak, Potępiany za patriotyzm. Sylwetka Jana Kobylańskiego, Warszawa 2009

Przypisy

  1. ↑ 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 1,12 1,13 1,14 Agata Judycka, Zbigniew Judycki, Polonia. Słownik biograficzny, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000
  2. ↑ Decyzja Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych Wiktora Spirydonowicza z 22 października 2007 roku o przyznaniu Janowi Kobylańskiemu uprawnień kombatanckich.
  3. ↑ 3,0 3,1 3,2 O 40 oszczestwach przeciwko Janowi Kobylańskiemu. usopal.com, 8 września 2009.
  4. ↑ Kontrowersyjny konsul odchodzi. rp.pl, 10 listopada 2000.
  5. ↑ Informacje w bazie spisszkol.eu
  6. ↑ Montevideo: Jan Kobylański Prezesem Honorowym Obozu Wielkiej Polski. owp.org.pl.
  7. ↑ M.P. z 1993 r. Nr 60, poz. 548
  8. ↑ M.P. z 1997 r. Nr 29, poz. 271
  9. ↑ 9,0 9,1 Więzień numer 156228. rp.pl, 26 kwietnia 2001.
  10. ↑ Udekorowani Orderem Polonia Mater Nostra Est: Jan Kobylanski oraz inż. Jerzy Skoryna, usopal.blox.pl [dostęp 27 sierpnia 2011]
  11. ↑ Mroczne strony milionera. rp.pl, 19 marca 2005.
  12. ↑ Zeznania Pana Prezesa Jana Kobylańskiego. usopal.com, 13 listopada 2010.
  13. ↑ IPN - przegląd mediów
  14. ↑ Informacja szefa pionu śledczego IPNipn.gov.pl
  15. ↑ Postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa. wyborcza.pl, 15 marca 2007.
  16. ↑ Sprostowanie do artykułu „Wydać Żyda to nie zbrodnia”, zamieszczonego w „Gazecie Wyborczej” w dniu 16.03.2007 r.. ipn.gov.pl, 22 marca 2007.
  17. ↑ Biznesmen żąda 1,9 mln m.in. od Michnika i wiceszefa MSZ. wp.pl, 27 listopada 2008.
  18. ↑ Ruszył proces Kobylańskiego przeciw 18 ludziom mediów. gazetaprawna.pl, 29 marca 2009.
  19. ↑ Umorzono proces wytoczony przez Kobylańskiego. gazeta.pl, 16 grudnia 2011.
  20. ↑ Sikorski pozwany za "antysemitę". tvn24.pl, 29 lipca 2010.
  21. ↑ Sąd: antysemityzm Jana Kobylańskiego jest bezsporny. wiadomosci.wp.pl, 27 marca 2012.
  22. ↑ Sąd: Kobylański jest antysemitą. Sikorski nie musi przepraszać. polskieradio.pl, 27 marca 2012.
Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Jan_Kobylański&oldid=36092179”