Kara śmierci na Łotwie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Przez pewien okres Łotwa pozostawała jedynym krajem w Unii Europejskiej gdzie teoretycznie była możliwa kara śmierci za dokonanie morderstwa, jednakże tylko w czasie wojny. Kara ta została jednakże zniesiona w 2011[1].

Kraj ten odzyskał niepodległość w 1991 po rozpadzie ZSRR. Po roku 1991 kara śmierci w sprawach przeciwko cywilom była możliwa tylko w przypadku zabójstw. Jedyną metodą wykonania egzekucji, podobnie jak za czasów sowieckich, był pojedynczy strzał w tył głowy. Ostatnia taka egzekucja w tym kraju miała miejsce w styczniu 1996 roku. Rok wcześniej (1995) Łotwa została członkiem Rady Europy.

Jesienią 1996 roku, prezydent Guntis Ulmanis zadeklarował, że nie dopuści do wykonania żadnego wyroku śmierci na skazanych[2].

Na Łotwie kontynuowano orzekanie kary śmierci do roku 1998. 15 kwietnia 1999 ogłoszono zniesienie kary śmierci w czasie pokoju w związku z ratyfikacją Protokołu nr 6 do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka[3]. W 2002 roku Łotwa podpisała protokół 13 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, który znosi karę śmierci we wszelkich okolicznościach. Do dzisiaj jednak nie został on ratyfikowany (podobnie jak w Armenii, Francji, Hiszpanii i Włoszech)[4].

Łotwa do tej pory nie przystąpiła do znoszącego karę śmierci w czasie pokoju Drugiego Protokołu Fakultatywnego do Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych.

Uregulowanie kary śmierci w kodeksie karnym[edytuj | edytuj kod]

Artykuł 36 kodeksu karnego Łotwy przewiduje następujące kary:

Artykuł 37 precyzuje, że kara śmierci – poprzez rozstrzelanie – może być wykonana tylko za morderstwo w szczególnie obciążających okolicznościach. Przy tym kara śmierci może być wykonana tylko gdy przestępstwo zostało popełnione w czasie wojny. Kara śmierci nie może zostać wykonana, jeżeli sprawca przestępstwa nie ukończył 18 lat oraz na kobietach.

Wznowienie dyskusji nad przywróceniem wykonywania kary śmierci[edytuj | edytuj kod]

We wrześniu 2008 była minister obrony Linda Mūrniece opowiedziała się za referendum w sprawie przywrócenia kary śmierci. Pomysł poparli Gaidis Bērziņš (łotewski szef Ministerstwa Sprawiedliwości) oraz Mareks Segliņš (szef łotewskiego MSW). Deklaracje polityków były reakcją na ujawnione wcześniej zabójstwo Dainy, 11 letniej dziewczynki, której ojciec – Ivars Grantiņš – poderżnął gardło. Po jego zatrzymaniu okazało się, iż w bestialski sposób zamordował również dwie inne kobiety, których ciała porzucił w lesie. W wywiadzie dla publicznego radia Bērziņš twierdził, iż dla takich ludzi nie powinno być miejsca w społeczeństwie. Minister dodał, że niezależnie od tego, czy jego pogląd jest popularny czy nie, powyższy przypadek wymaga wznowienia dyskusji dotyczącej zasadności stosowania kary śmierci na Łotwie. Mareks Segliņš stwierdził: Jeżeli jesteśmy w Unii Europejskiej, to musimy przestrzegać jej standardów, jednakże chciałbym przypomnieć, że byłem przeciwko zniesieniu kary śmierci[5][6][7][8].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Capital punishment in Europe (ang.). [dostęp 2012-09-11].
  2. vestnesis.lv: Par nāvessoda moratoriju Latvijā (łot.). [dostęp 21 grudnia 2008].
  3. Łotwa ratyfikowała Protokół nr 6 w dniu 7 maja 1999
  4. ec.europa.eu: Europejski Dzień przeciwko Karze Śmierci (pol.). [dostęp 21 grudnia 2008].
  5. monstersandcritics.com: Child's murder revives capital punishment debate in Latvia (ang.). [dostęp 21 grudnia 2008]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-09-11)].
  6. rp.pl: Łotysze za karą śmierci (pol.). [dostęp 21 grudnia 2008].
  7. Życie Warszawy: Łotwa chce kary śmierci (pol.). [dostęp 21 grudnia 2008].
  8. earthtimes.org: Child's murder revives capital punishment debate in Latvia (ang.). [dostęp 21 grudnia 2008].