Lech (książę czeski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Lech – postać historyczna, książę jednego z plemion czeskich, poległy w walce z wojskami cesarza Karola Wielkiego w 805 roku, najpewniej przy oblężeniu Canburga, siedzibie rodowej księcia Lecha, w dolinie dolnej Ochrzy (czes. Ohře, niem. Eger, celt. Agara)[1]. Wiadomość o Lechu przekazały Annales regni Francorum, Annales Mettenses i Annales Fuldenses.

Niektórzy polscy historycy łączą go z postacią legendarnego założyciela Polski – Lecha[2].

Postać legendarna[edytuj | edytuj kod]

Czesi w późniejszych podaniach odrzucili historycznego księcia Czech Lecha, zmieniając go ustawicznie na Becha, by dopasować go do eponimu Bech — "praojciec Bohemów, Czechów"[3].

Przypisy

  1. Dušan Třeštík, Powstanie Wielkich Moraw. Morawianie, Czesi i Europa Środkowa w latach 791-871, Wydawnictwo Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa 2009, s. 116
  2. Gerard Labuda, Organizacje państwowe Słowian zachodnich w okresie kształtowania się państwa polskiego (od VI do połowy X wieku), [w:] Początki Państwa Polskiego. Księga Tysiąclecia, t. 1, Poznań 1962, s. 49; Henryk Łowmiański, Początki Polski, t. 4, Warszawa 1970, s. 399.
  3. Janusz Roszko, Kolebka Siemowita, Iskry, Warszawa 1980, s. 119.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]