Mandat

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Polski mandat karny
Polski mandat karny – odcinek C dla osoby ukaranej
Polski mandat karny – odcinek C dla osoby ukaranej
Potwierdzenie zapłaty mandatu karnego za wykroczenie drogowe w Czechach

Pojęciem mandat określa się kilka różnych i zupełnie ze sobą niezwiązanych instytucji prawnych.

Mandat karny[edytuj | edytuj kod]

Mandat karny to uproszczony tryb postępowania w sprawach o wykroczenia nakładania grzywny za wykroczenie. Dokument, z którym na gruncie prawa karnego i prawa wykroczeń (art 115 § 14 k.k. oraz art 47 § 8 k.w.) związane jest określone prawo rodzące skutek w postaci sankcji za czyn zabroniony.

Mandat (pełnomocnictwo)[edytuj | edytuj kod]

W tym znaczeniu mandat to umocowanie określonej osoby do uczestnictwa w zbiorowym ciele obsadzanym w wyborach – mandat ma poseł na Sejm, radny gminy itp., ale również członek zarządu organu osoby prawnej (spółki, spółdzielni, fundacji itp.). Wyróżnia się dwa rodzaje: mandat wolny i mandat imperatywny.

Mandat międzynarodowy[edytuj | edytuj kod]

W prawie międzynarodowym mandat oznacza stan, w którym państwo ma obowiązek wykonywania wszystkich poleceń organizacji międzynarodowej. Organizacja ta ma mandat i może w dowolny sposób kierować polityką tego państwa. Po I wojnie światowej kolonie niemieckie i niektóre części Imperium Osmańskiego zostały objęte mandatami Ligi Narodów. Miało to zapobiec rozszerzaniu na tych terytoriach kolonializmu. Liga Narodów, nie mając jednak żadnej władzy wykonawczej, powierzała mandaty swoim członkom (głównie Francji i Wielkiej Brytanii), co różniło się od poprzedniej, przedwojennej sytuacji jedynie zmianą nazwy stosunku zależności. Porównaj: protektorat.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło mandat w Wikisłowniku