Manfred Kokot
| Manfred Kokot | |||||||||||||||||||||||||||||||||
| Wzrost | 176 cm | ||||||||||||||||||||||||||||||||
| Masa ciała | 80 kg | ||||||||||||||||||||||||||||||||
| Dyscypliny | lekkoatletyka | ||||||||||||||||||||||||||||||||
| Dorobek medalowy | |||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||
Manfred Kokot (ur. 3 stycznia 1948 w Templin) – niemiecki lekkoatleta reprezentujący NRD, sprinter, wicemistrz olimpijski z 1976 i halowy rekordzista świata.
Kokot rozpoczął karierę od zdobycia brązowego medalu w biegu na 60 metrów na halowych mistrzostwach Europy w 1971 w Sofii[1]. 15 maja 1971 w Erfurcie wyrównał rekord Europy i ustanowił rekord NRD w biegu na 100 metrów wynikiem 10,0 s[2][3]</ref>. Na mistrzostwach Europy w 1971 w Helsinkach odpadł w eliminacjach biegu na 100 metrów[4]. Odpadł w ćwierćfinale biegu na 100 m na igrzyskach olimpijskich w 1972 w Monachium, a sztafeta 4 × 100 metrów z jego udziałem zajęła w finale 5. miejsce[5].
4 lutego 1973 w Berlinie Kokot ustanowił halowy rekord świata w biegu na 50 metrów wynikiem 5,61 s, który przetrwał do 1996, a do tej pory jest halowym rekordem Europy[6]. Zdobył srebrny medal w biegu na 60 m na halowych mistrzostwach Europy w 1973 w Rotterdamie[7] i powtórzył to osiągnięcie na halowych mistrzostwach Europy w 1974 w Göteborgu[8].
Na mistrzostwach Europy w 1974 w Rzymie startował tylko w sztafecie 4 × 100 m, w ktorej zdobył wraz z kolegami brązowy medal (sztafeta biegła w składzie: Kokot, Michael Droese, Hans-Jürgen Bombach i Siegfried Schenke)[9].
Zdobył srebrny medal w sztafecie 4 × 100 m na igrzyskach olimpijskich w 1976 w Montrealu, która wystąpiła w składzie: Kokot, Klaus-Dieter Kurrat, Alexander Thieme i Jörg Pfeifer[5]. Na mistrzostwach Europy w 1978 w Pradze również zdobył srebrny medal w sztafecie 4 × 100 m (w składzie: Kokot, Eugen Ray, Olaf Prenzler i Thieme)[10].
Manfred Kokot był mistrzem NRD w biegu na 100 m w 1974, wicemistrzem w 1975 i 1976 oraz brązowym medalistą w 1972, 1973, 1977 i 1978[11]. Był również halowym mistrzem NRD w biegu na 50 m w 1971 i 1974, na 60 m w 1973 i na 100 jardów w 1973 i 1974, wicemistrzem na 60 m w 1975 i brązowym medalistą na 55 m w 1969[12][13][14].
Przypisy
- ↑ Alain Bouillé (red.): L'Athlétisme Européen en Salle. Paryż: Fédération Française d'Athlétisme, 1994, s. 23. ISBN 2-9095528-06-5.
- ↑ Mirko Jalava (red.): Statistics Handbook. Göteborg: European Athletics, 2006, s. 356.
- ↑ Janusz Waśko, Andrzej Socha: Athletics National Records Evolution 1912 – 2006. Zamość – Sandomierz: 2007, s. 11.
- ↑ Mirko Jalava (red.): Statistics Handbook. Göteborg: European Athletics, 2006, s. 49.
- ↑ 5,0 5,1 Olympics at Sports-Reference.com > Athletes > Manfred Kokot (ang.). [dostęp 2012-04-09].
- ↑ 50 Metres All Time (ang.). IAAF. [dostęp 2012-04-09].
- ↑ Alain Bouillé (red.): L'Athlétisme Européen en Salle. Paryż: Fédération Française d'Athlétisme, 1994, s. 27. ISBN 2-9095528-06-5.
- ↑ Alain Bouillé (red.): L'Athlétisme Européen en Salle. Paryż: Fédération Française d'Athlétisme, 1994, s. 29. ISBN 2-9095528-06-5.
- ↑ Mirko Jalava red.): Statistics Handbook. Göteborg: European Athletics, 2006, s. 164.
- ↑ Mirko Jalava red.): Statistics Handbook. Göteborg: European Athletics, 2006, s. 164.
- ↑ Leichtathletik - DDR - Meisterschaften (100m - Herren) (niem.). Sportkomplett.de. [dostęp 2012-04=09].
- ↑ East German Indoor Championships (ang.). GBRAthletics. [dostęp 2012-04-09].
- ↑ Leichtathletik - DDR - Hallen - Meisterschaften (50-55-60m - Herren) (niem.). Sportkomplett.de. [dostęp 2012-04=09].
- ↑ Leichtathletik - DDR - Hallen - Meisterschaften (100y-100m - Herren) (niem.). Sportkomplett.de. [dostęp 2012-04=09].
Linki zewnętrzne [edytuj]
- Profil zawodnika w bazie tilastopaja.org (ang.). [dostęp 2012-04-09].
- Olympics at Sports-Reference.com > Athletes > Manfred Kokot (ang.). [dostęp 2012-04-09].