Megakościół

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Megakościół "Żniwa miast" jest jednym z 10 megakościołów Singapuru

Megakościoły – określenie używane w stosunku do zborów protestanckich, które w ciągu tygodniowego cyklu nabożeństw gromadzą ponad 2000 uczestników. Obecnie w Stanach Zjednoczonych istnieje prawie 1400 megakościołów[1]. Z tej liczby, około pięćdziesięciu największych megakościołów w tym kraju zrzesza z osobna od 10000 do 47000 wyznawców. Najczęściej megakościoły są teologicznie związane z ewangelicznym nurtem protestantyzmu, choć istnieją również megakościoły będące zborami kalwińskimi. Część z nich należy do ruchu kaznodziejów telewizyjnych i teleewangelistów.

Historia megakościołów rozpoczyna się w XX stuleciu, choć już pod koniec XIX wieku w nabożeństwach Baptystycznej Świątyni Metropolitalnej Charlesa Spurgeona (należącej do reformowanych baptystów) w Londynie zgromadzało się 5 tysięcy wiernych. Pierwszym megakościołem był Zbór Jeruzalem w Acts, który liczył w latach 50. XX wieku 3 tysiące zborowników. Ruch megakościołów rozprzestrzenił się ostatnimi czasy również poza Stany Zjednoczone i Europę. Obecnie pięć na dziesięć największych megakościołów świata znajduje się w Korei Południowej[2].

Obecnie największym megakościołem świata jest zielonoświątkowy Kościół Pełnej Ewangelii Yoido, w Korei Południowej, liczący ok. 1 miliona zborowników (założony przez Yonggi Cho).

Najczęstszym zarzutem stawianym wobec megakościołów jest ten, że gromadzą ludzi z innych kościołów[3]. Krytycy wytykają, że oferują ludziom więcej rozrywki niż religii[4].

W 3000 katolickich parafii w niedzielnej mszy świętej uczestniczą 2000 lub więcej wiernych, Hartford Institute for Religion Research nie uwzględnił jednak tych parafii w swoim badaniu dotyczącym megakościołów ze względu na ich odmienny charakter i trudności w uzyskaniu danych z diecezji[5].

Przypisy