Międzynarodowy Efekt Fishera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Zgodnie z Międzynarodowym Efektem Fishera wzrost (spadek) oczekiwanej stopy inflacji krajowej spowoduje proporcjonalny wzrost (spadek) krajowych nominalnych stóp procentowych. Krajowa stopa procentowa jest więc zależna od realnej stopy procentowej i oczekiwanej stopy inflacji. Analogicznie, stopa procentowa za granicą jest zależna od realnej stopy procentowej za granicą i oczekiwanej stopy inflacji za granicą, a więc różnice między stopami procentowymi w kraju i za granicą są proporcjonalne do różnic w stopach inflacji w kraju i za granicą.

Efekt Fishera sugeruje, że różnice nominalnych stóp procentowych między krajami powinny odzwierciedlać różnice w inflacji powiększone o realną stopę procentową. Jeśli tak się nie dzieje stwarza to okazję do arbitrażu.

Stopa zmiany kursu walutowego zależy więc od różnic między krajową i zagraniczną nominalną stopą procentową:

\frac{S_t}{S_o} = \frac{1 + I_a}{1 + I_b}

po przekształceniu:

\frac{S_t - S_o}{S_o} = \frac{I_a - I_b}{1 + I_b}

gdzie:

  • Ia – nominalna roczna stopa procentowa w kraju A
  • Ib – nominalna roczna stopa procentowa w kraju B
  • So – kurs walutowy B/A
  • St – oczekiwany kurs walutowy B/A za rok