Ministerstwo Sprawiedliwości

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ministerstwo Sprawiedliwości
Godło
Minister Borys Budka
Wiceminister Jerzy Kozdroń
Data utworzenia 1917
Lokalizacja Warszawa
Adres Al. Ujazdowskie 11,
00-950 Warszawa
http://www.ms.gov.pl
Gmach Ministerstwa Sprawiedliwości w Alejach Ujazdowskich 11 widziany z placu Na Rozdrożu

Ministerstwo Sprawiedliwości (MS) – urząd pomocniczy Ministra Sprawiedliwości, naczelnego organu administracji rządowej odpowiedzialnego za dział administracji rządowej - sprawiedliwość. Minister Sprawiedliwości z mocy Konstytucji jest członkiem Krajowej Rady Sądownictwa.

Minister sprawiedliwości był od 31 marca 1990 do 30 marca 2010 roku jednocześnie prokuratorem generalnym, a od 29 grudnia 1989 roku jest jednym z członków Krajowej Rady Sądownictwa. 31 marca 2010 roku[5] powstał urząd Prokuratora Generalnego, który jest odrębny od Ministra Sprawiedliwości i administracji rządowej. Prokurator Generalny powoływany jest przez Prezydenta RP na 6-letnią kadencję spośród dwóch kandydatów przedstawionych przez Krajową Radę Sądownictwa i Krajową Radę Prokuratury[6].

Kompetencje Ministra Sprawiedliwości[edytuj | edytuj kod]

Rozporządzenie określa szczegółowy zakres działania Ministra Sprawiedliwości:

  1. Minister kieruje działem administracji rządowej - sprawiedliwość.
  2. Minister jest dysponentem części 15 i 37 budżetu państwa.
  3. Obsługę ministra zapewnia Ministerstwo Sprawiedliwości.

Dział sprawiedliwość obejmuje sprawy:

  1. sądownictwa,
  2. prokuratury, notariatu, adwokatury i radców prawnych, w zakresie wynikającym z przepisów odrębnych,
  3. wykonywania kar oraz środków wychowawczych i środka poprawczego orzeczonego przez sądy oraz sprawy pomocy postpenitencjarnej.

Minister właściwy do spraw sprawiedliwości zapewnia przygotowywanie projektów kodyfikacji prawa cywilnego, w tym rodzinnego, oraz prawa karnego.

Minister właściwy do spraw sprawiedliwości jest właściwy w sprawach sądownictwa w zakresie spraw niezastrzeżonych odrębnymi przepisami do kompetencji innych organów państwowych i z uwzględnieniem zasady niezawisłości sędziowskiej.

Ministrowi właściwemu do spraw sprawiedliwości podlega Służba Więzienna.

Kierownictwo[7][edytuj | edytuj kod]

Lista ministrów sprawiedliwości i prokuratorów generalnych[edytuj | edytuj kod]

1917-1939[edytuj | edytuj kod]

Ministrowie sprawiedliwości - naczelni prokuratorzy (1919-1939)[edytuj | edytuj kod]

Rząd RP na uchodźstwie[edytuj | edytuj kod]

1944-1989[edytuj | edytuj kod]

Ministrowie sprawiedliwości - prokuratorzy generalni[8] - członkowie Krajowej Rady Sądownictwa[9] (od 1989 do 2010)[edytuj | edytuj kod]

Ministrowie sprawiedliwości po wydzieleniu prokuratora generalnego[11] (od 2010)[edytuj | edytuj kod]

Siedziba[edytuj | edytuj kod]

Ministerstwo Sprawiedliwości mieści się w dawnej kamienicy dochodowej Bohdanowicza (pierwotny adres Aleje Ujazdowskie 9), wzniesionej w latach 1929–1930 według projektu Adolfa Inatowicza-Łubiańskiego, połączonej z budynkami przy ul. Koszykowej 6 i 6A[12].

W czasie okupacji niemieckiej znajdowała się tam siedziba Kriminalpolizei (Kripo), a po 1945 – Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego. W latach 1994–1996 gmach powiększono poprzez nadbudowę narożnej wystawki na dachu[12].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. http://ms.gov.pl/pl/o-ministerstwie/kierownictwo-ministerstwa-sprawiedliwosci/
  2. od 31 III 1990 do 30 III 2010
  3. od 29 XII 1989 do 30 III 2010
  4. od 30 III 2010
  5. na mocy ustawy z dnia 9 października 2009 r. o zmianie ustawy o prokuraturze oraz niektórych innych ustaw
  6. Krajowa Rada Prokuratury powstała 31 marca 2010 r. na mocy ustawy z dnia 9 października 2009 r. o zmianie ustawy o prokuraturze oraz niektórych innych ustaw
  7. http://ms.gov.pl/pl/o-ministerstwie/kierownictwo-ministerstwa-sprawiedliwosci/
  8. od 31 III 1990 do 30 III 2010
  9. od 29 XII 1989 do 30 III 2010
  10. 10,0 10,1 według ustawy o Radzie Ministrów z 8 VIII 1996
  11. od 30 III 2010
  12. 12,0 12,1 Marta Leśniakowska: Architektura w Warszawie. Warszawa: Arkada Pracownia Historii Sztuki, 2005, s. 99. ISBN 83-908950-8-0.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]