Mops

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy rasy psów. Zobacz też: Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej.
Mops
Mops-duke-mopszucht-vom-maegdebrunnen.jpg
Mops o umaszczeniu beżowym z czarną maską
Inne nazwy Pug, Carlin, Apple
Kraj patronacki Chiny/Wielka Brytania
Wymiary
Wysokość 30 - 36 cm
Masa 6,3 - 8,1 kg
Klasyfikacja
FCI Grupa IX, Sekcja 11,
nr wzorca 253
AKC Toy
ANKC Grupa 1 (Toys)
CKC Grupa 5 (Toys)
KC(UK) Toy
NZKC Toy
UKC Grupa 8 - Companion Dog
Wzorce rasy
FCI AKC ANKC CKC KC(UK) NZKC UKC
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Mops – jedna z ras psów należąca do grupy psów do towarzystwa[1], zaklasyfikowana do sekcji małych psów molosowatych. Typ dogowaty[2]. Nie podlega próbom pracy[3].

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

W historii mopsa można znaleźć różne hipotezy pochodzenia jego przodków. Najbardziej wiarygodna (wg Veldhuisa) jest teoria, mówiąca o przybyciu mopsa z Chin szlakiem jedwabnym. Ta rasa, jak donoszą historycy i archeolodzy, mogła być tworzona nawet przez 1000 lat w obrębie Dworu Chińskiego. Odkrywane są szkielety mopsów w starych antycznych grobowcach z niemalże każdej dynastii. Do wojen opiumowych (XIX wiek) mopsy, jak i inne chińskie rasy miniaturowe, mogli posiadać tylko przedstawiciele dworu cesarskich Chin. Za hodowlę poza murami pałacu groziła kara śmierci. Te psy pozostawały przez setki lat tajemnicą zarówno dla świata, jak i samych Chińczyków. Sytuację zmieniły dopiero liczne potyczki wojskowe (w tym wyżej wspomniana wojna) oraz kontakty handlowe brytyjsko-chińskie, dzięki którym Brytyjczycy weszli w posiadanie chińskich małych psów do towarzystwa. W tym okresie zaistniała moda na tego typu psy, które były w posiadaniu m.in. królowej angielskiej. XX wiek okazał się najtragiczniejszy dla mopsów. Podczas rewolucji kulturalnej w Chinach doszło z rozkazu Mao Zedonga do wybicia 90% populacji, przetrwały niemalże tylko te z miast kolonialnych (Hongkong). Od tamtej pory zaczęto w Chinach psy uważać za luksus burżuazji. Dopiero w latach 90. zniesiono zakaz posiadania ich na terenie miast, wprowadzając jako ogranicznik wysokie opłaty[potrzebne źródło].

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Mops o czarnym umaszczeniu

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Mops posiada krępe, zwarte ciało. Wzorzec tej rasy opisuje kufę jako "krótką, tępą i kwadratową".

Szata i umaszczenie[edytuj | edytuj kod]

Najczęściej spotykane umaszczenie to piaskowe z czarną maską, ale dopuszczalne jest także płowe, czarne i srebrzyste.

Zachowanie i charakter[edytuj | edytuj kod]

Pies tej rasy jest kontaktowy i towarzyski, więc źle znosi długotrwałą samotność. Wykazuje dość znaczny stopień posłuszeństwa i szybko przystosowuje się do życia w rodzinie.

Użytkowość[edytuj | edytuj kod]

Mops jest typowym psem do towarzystwa.

Zdrowie i pielęgnacja[edytuj | edytuj kod]

Jest dobrze przystosowany do życia w małym mieszkaniu, nie wymaga całogodzinnych spacerów na świeżym powietrzu. Ze względu na zredukowaną kufę spotyka się u tej rasy problemy z oddychaniem oraz z gałkami ocznymi (za bardzo wystającymi z czaszki).

Ważne jest częste oczyszczanie fafli mopsa, by zapobiec dość częstemu problemowi występowania grzybicy w jego "zmarszczkach".

Popularność[edytuj | edytuj kod]

W Polsce mops staje się coraz bardziej popularny ze względu na niewielkie wymagania dotyczące utrzymania i pielęgnacji.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

W XVIII wieku jedno z towarzystw należących do loży masońskich założyło zakon na ziemiach niemieckich, którego symbolem stał się mops. Pies ten był postrzegany przez członków tego stowarzyszenia jako uosobienie zaufania i wierności. W 1745 roku oficjalnie powstał w Norymberdze Zakon Mopsów, do którego najczęściej należeli ewangeliccy szlachcice[4].

Obecnie w Chinach wartość mopsa sięga wartości rodzinnego samochodu[potrzebne źródło]. Tradycja zaczerpnięta z Dworu traktuje, że mopsy mogą być przekazywane jedynie jako prezent dla dobrej, lubianej, miłej osoby. Inaczej rzekomo nie posiadają duszy.

Przypisy

  1. Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies. Poradnik dla właścicieli psów. s. 183.
  2. Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. s. 181.
  3. Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 359.
  4. Hans Räber, Encyklopedia Psów Rasowych, Tom I, s. 636.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz hasło mops w Wikisłowniku
  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • Eva-Maria Krämer, Rasy psów, Oficyna Wydawnicza MULTICO, Warszawa 2003
  • Hans Räber, Encyklopedia psów rasowych tom I, Oficyna Wydawnicza MULTICO, Warszawa 1999
  • David Alderton, Psy, Wiedza i Życie, Warszawa 2006
  • Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies. Poradnik dla właścicieli psów. Warszawa: Książka i Wiedza, 1999. ISBN 83-05-13030-4.
  • Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. Warszawa: Dom Wydawniczy "Bellona", 2001. ISBN 83-11-09354-7.