Mulieris Dignitatem

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mulieris Dignitatem
John paul 2 coa.svg
Autor Jan Paweł II
Miejsce wydania Watykan
Język łaciński
Data wydania 1988
Wydawca Libreria Editrice Vaticana
Tematyka teologia
Typ utworu list apostolski
poprzednia
Euntes In Mundum Universum
następna
Vicesimus Quintus Annus

Mulieris Dignitatemlist apostolski Jana Pawła II o godności i powołaniu kobiety, wydany 15 sierpnia 1988, z okazji Roku Maryjnego[1]. Jest to pierwszy wielkiej rangi dokument papieski w całości poświęcony kwestii współczesnej kobiety.

Struktura[edytuj | edytuj kod]

List składa się z 31 punktów, rozłożonych w dziewięciu rozdziałach: I. Wprowadzenie (1-2); II. Niewiasta - Bogarodzica (Theotókos) (3-5); III. Obraz i podobieństwo Boga (6-8); IV. Ewa - Maryja (9-11); V. Jezus Chrystus (12-16); VI. Macierzyństwo - dziewictwo (17-22); VII. Kościół - Oblubienica Chrystusa (23-27); VIII. Największa jest miłość (28-30); IX. Zakończenie (31).

Kontekst powstania[edytuj | edytuj kod]

List apostolski Mulieris dignitatem był poprzedzony przeżyciem Roku Maryjnego, wydaniem encykliki Redemptoris Mater i VII Zwyczajnym Zgromadzeniem Generalnym Synodu Biskupów w Rzymie (1987), poświęconym "Powołaniu i misji świeckich w Kościele i w świecie dwadzieścia lat po Soborze Watykańskim II, w którym uczestniczyła też 22 osobowa grupa kobiet. Kobiety stanowią ogromną część laikatu w Kościele, ich czynny udział w życiu Kościoła i jego misji jest niekwestionowany. Mają one jednak czasami odczucie, że nie są traktowane tak w Kościele, jak w świecie, na równych prawach; niekiedy czują, że są nawet dyskryminowane. Słuszne więc było zajęcie się Synodu Biskupów kwestią laikatu, ze szczególnym uwzględnieniem kobiety, którego swoistym echem (a nie owocem prac) stał się list apostolski o godności i powołaniu kobiety.

Syntenza myśli papieskiej[edytuj | edytuj kod]

Autor Mulieris Dignitatem źródeł godności i powołania kobiety szuka w Objawieniu Bożym. Najpierw naprowadza na lekturę bliblijnego "początku", zapisanego w Rdz 1, 27, by stwierdzić ten sam "obraz i podobieństwo Boga" w człowieku - mężczyźnie i kobiecie. Następuje potem ontologiczno-statyczna interpretacja tego obrazu-podobieństwa, ukazująca w mężczyźnie i kobiecie rozum i wolę, a następnie funkcyjno-dynamiczna, podkreślająca ich zdolność do poznania i miłowania się wzajemnego. Mężczyzna i kobieta nie mogą żyć "samotnie", są powołani do bytowania jako "jedność dwojga" we wspólnym człowieczeństwie, czyli w relacji do siebie i dla siebie: kobieta jest drugim "ja" mężczyzny (por. Rdz 2, 23). W nowotestamentalnej z kolei interpretacji obrazu-podobieństwa wpomniana "jedność dwojga" wskazuje na to, że w stworzenie człowieka - mężczyzny i kobiety - zostało wpisane pewne podobieństwo do Boskiej komunii, poprzez którą trzy Osoby Boskie miłują się w wewnętrznej tajemnicy jednego życia Bożego (por. 1 J 4, 14). To podobieństwo w miłości zostało już od od "początku" wpisane w człowieka - mężczyznę i kobietę - jako właściwość ich bytu osobowego, jako dar, a równocześnie jako wezwanie i zadanie. Jest ono fundamentem całego etosu ludzkiego, w którym znane i szanowane są godność i powołanie kobiety, tak jak szanowane są w przypadku mężczyzny.

Przypisy

  1. Jan Paweł II: Mulieris Dignitatem (pol.). [dostęp 13 grudnia 2010].