Kobieta
Kobieta – określenie dojrzałego osobnika z rodzaju Homo płci żeńskiej. Kobieta różni się od mężczyzny genetycznie (99,995% zdrowych kobiet ma dwa chromosomy X[1]), co jest jedną z przyczyn dymorfizmu płciowego.
Spis treści |
Anatomia kobiety [edytuj]
Różnice w budowie anatomicznej między kobietą a mężczyzną dotyczą narządów rozrodczych oraz sylwetki ciała:
- Dojrzała kobieta ma w pełni wykształcone gruczoły sutkowe, służące do karmienia.
- Średnia wzrostu i wagi kobiet jest niższa niż u mężczyzn.
- Wg niektórych badań wielkość mózgoczaszki kobiet oraz ich współczynnik encefalizacji są relatywnie mniejsze niż u mężczyzn, co mogłoby sugerować, że średni współczynnik inteligencji kobiet jest mniejszy niż średni IQ mężczyzn[2][3][4]. Część naukowców uznaje za niezasadne odnoszenie się do różnic we współczynniku encefalizacji, gdyż różnice w średniej masie ciała kobiet i mężczyzn oraz znaczne różnice w średniej zawartości tkanki tłuszczowej (25-31% dla kobiet i 18-25% u mężczyzn) uniemożliwiają jego prawidłowe oszacowanie[5].
- Kobiety mają delikatniejsze, mniej intensywnie zaznaczone owłosienie skóry.
- Miednica kobiety jest proporcjonalnie szersza niż miednica mężczyzny, co umożliwia ciążę i poród.
Różnice psychologiczne między mężczyzną i kobietą [edytuj]
Zróżnicowanie międzypłciowe człowieka na płaszczyźnie psychologicznej nie jest już tak wyraźne, jak dymorfizm płciowy. Spośród przeprowadzonych badań kilkanaście wykazało istotne różnice, np. wyższość kobiet w umiejętnościach werbalnych wymagających pewnej organizacji przestrzennej jak ortografia i czytanie, jednocześnie słabsze ich wyniki w wyspecjalizowanych zadaniach przestrzennych, np. wizualizacji obiektów w przestrzeni trójwymiarowej[6]. Stwierdzono też, że mężczyźni są bardziej asertywni, mają niższy poziom neurotyczności, chętniej dominują i są mniej ugodowi[7]. Jednak po przeanalizowaniu dostępnych wyników badań Harry Rais i Bobby Carothers odkryli, że różnice te są nieznaczące, zarówno tak stereotypowe cechy jak empatia lub kryteria w doborze partnera mają podobne nasilenie i zróżnicowanie u obydwu płci[8].
Nie potwierdzony został też stereotyp o tym, że kobiety używają średnio większej ilości słów podczas codziennych rozmów. Przeprowadzone metaanalizy i badania wykazały, że różnice w ilości używanych słów są statystycznie nieistotne, a różnice w sposobie porozumiewania się nie istnieją[9].
Kobiety częściej są w depresji, co ma związek z ich rolą psychospołeczną[10], narażeniem na stres i przemoc ze strony mężczyzn, niższym statusem społecznym i dyskryminacją[11] i częściej podejmują próby samobójcze[12], jednak liczba samobójstw mężczyzn jest kilkukrotnie większa niż liczba samobójstw kobiet[13].
Przedstawiciele obydwu płci mogą przeżywać wielokrotne orgazmy i przechodzą podobne fazy podczas stosunku i podniecenia seksualnego[14].
Silne przekonanie o biegunowości płci wiąże się z tym, że w dziejach kultury Zachodu dominowały trzy przekonania dotyczące różnic płci[15]:
- Między kobietami i mężczyznami występują znaczące różnice psychologiczne i seksualne.
- Mężczyźni są lepszą i dominującą płcią.
- Różnice płci i wyższość mężczyzn mają "naturalny" charakter.
O ile w czasach przed gwałtownym rozwojem nauki pojęcie "naturalności" miało charakter religijny, o tyle współcześnie naukowcy są zgodni, że podłoże "naturalności" jest biologiczne i ewolucyjne. Z tego względu próbowano tłumaczyć występowanie psychologicznych różnic międzypłciowych psychologią ewolucyjną, zupełnie jednak pomijając znaczenie kultury[16].
Stereotyp o lepszym przystosowaniu się kobiet do zajęć werbalnych i lepszych osiągnięciach mężczyzn w dziedzinach matematycznych przedkłada się prawdopodobnie na rzeczywiste różnice w tej materii[17].
Inteligencja i zdolności poznawcze [edytuj]
Konsensus mówiący o braku różnic w ogólnej inteligencji kobiet i mężczyzn został podważony m.in. przez Lynna w jego metaanalizach i przeglądach systematycznych sprzed 2006 roku. Według nich nie ma generalnych różnic między płciami w obszarze inteligencji u dzieci do około 16. roku życia, a w niektórych badaniach dziewczynki nieznacznie tylko przewyższają mężczyzn, gdyż dorastają szybciej[18]. Natomiast po 16. roku życia przewagę stopniowo zyskują chłopcy, potem mężczyźni, osiągając średnio lepsze wyniki w testach na inteligencję o 3-5 punktów IQ i w testach niektórych funkcji poznawczych, co Lynn tłumaczy różnicą w relatywnych rozmiarach mózgu u obu płci[19][20][21][22]. Jego badania skrytykowała Savage-McLynn[23].
Badanie Irwinga z 2012 roku na 2450 Amerykanach wykazało średnią przewagę mężczyzn o 3 punkty w inteligencji ogólnej, w tym w wiedzy ogólnej o około 6 punktów, zdolnościach arytmetycznych o blisko 6 punktów, w odnajdywaniu symboli o około 5 punktów, natomiast w szybkości przetwarzania informacji kobiety osiągnęły przewagę będącą ekwiwalentem od 11 do 20 punktów IQ[24]. W analizie z Turcji porównano badania IQ na grupie 218 nastolatków z 1977 i 258 z 2010 - w pierwszym nie wykazano znaczących różnic w inteligencji między płciami, natomiast w nowszym dziewczęta osiągnęły średnio o 6 punktów IQ więcej[25]. W badaniu z 2006 roku (testowano 103 tys. 17- i 18-latków) kobiety osiągały 3,63 punktów IQ mniej[26], a z 2002 roku - 3,6 punktów IQ mniej, jednak autorzy uściślają, że nie wykazali różnic w ogólnej inteligencji i przewaga średniego IQ wynika ze specyfiki badanych grup i metodyki samego badania.[27].
W 2012 roku Flynn zaproponował hipotezę wyjaśniającą średnią przewagę mężczyzn w testach IQ oraz wyjaśniającą brak tej przewagi u dzieci do około 15. roku życia, podważającą hipotezę o wyższości mężczyzn Lynna. Według niego na etapie, gdy nastolatki przechodzą na wyższy poziom edukacji w wieku około 15. roku życia, z powodu specyficznych warunków socjokulturowych na uniwersytety dostaje się więcej kobiet o średnim niższym IQ niż IQ mężczyzn, a ponieważ badania wyników testów IQ obejmują praktycznie tylko pomiary wykonywane w szkołach i uczelniach na różnych stopniach edukacji, dają one zafałszowane wyniki w stosunku do rzeczywistego stanu populacji. Estymacja dostępnych danych (6230 wypełnionych testów IQ, Nowa Zelandia, Australia, Estonia, obszary zamieszkane przez białych w RPA i obszary miejskie Argentyny) pozwoliła Flynnowi określić, że rzeczywiste średnie IQ populacji kobiet jest wyższe o 0,5-1 punkt niż średnie IQ populacji mężczyzn[28].
Według Flynna w krajach rozwiniętych różnice w średnich wartościach inteligencji kobiet i mężczyzn zacierają się. W jednym z badań obejmujących okres od 1981 do 2010 roku zauważono, że w pierwszej dekadzie tego okresu kobiety prawie dogoniły mężczyzn w średnich osiągnięciach matematycznych i przez kolejne dwadzieścia lat mężczyźni mieli tylko niewielką, stabilną przewagę[29].
Niektóre badania wykazują też większe zróżnicowanie wyników testów u mężczyzn niż u kobiet[30][31].
W krajach trzeciego świata, także w krajach islamskich, gdzie wciąż ogranicza się kobietom dostęp do edukacji[32], głównie w Afganistanie i Nigerze, odsetek mężczyzn analfabetów jest niższy[33].
Przemoc i przestępczość [edytuj]
Dysproporcje między agresją u kobiet i mężczyzn objawiającą się brutalną przemocą mają podłoże socjo-kulturowe[34], chłopcy doświadczający przemocy za młodu częściej dokonują aktów brutalnej agresji w wieku dorosłym, co nie jest już tak wyraźne u kobiet[35][36]. Podobnie jak w przypadku morderstw, także jeżeli chodzi o akty brutalnej przemocy, kobiety częściej dokonują ich pod wpływem zaburzeń i chorób psychicznych[37].
Badania pokazują, że kobiety są rzadziej notowane jako popełniające przestępstwa kryminalne niż mężczyźni[38]. Według statystyk udostępnionych przez United Nations Office on Drugs and Crime w 2012 roku za około ¾ odnotowanych morderstw na świecie odpowiadali mężczyźni[39] i różnica ta jest widoczna w wielu badaniach i statystykach[40][41][42][43]. W dodatku według badań kobiety częściej popełniają morderstwa w odpowiedzi na przemoc mężczyzn[44][45] oraz w wyniku zaburzeń umysłowych[46]. Np. w Wielkiej Brytanii około ⅓ zamordowanych przez kobiety mężczyzn była ich małżonkami lub kochankami[47]. Także w przeszłości kobiety popełniały mniej morderstw, np. w XIII wiecznej Anglii[48]. Według badań kobiety częściej padają ofiarą morderstwa, np. w Wielkiej Brytanii na przełomie lat '80 i '90 ¾ ofiar było płci żeńskiej[49]. Chociaż mężczyźni dokonują większej liczby morderstw, kobiety częściej targają się na własne życie, co pokazuje analiza danych z USA z lat 1960-2000[50].
Przeprowadzone badania wykazują, że mężczyźni są brutalniejsi[51][52][53][54][55]. Choć liczba ofiar agresji mężczyzn jest większa niż liczba ofiar agresji kobiet, badanie wykonane na grupie prawie 500 studentów wykazało, że kobiety dopuszczające się agresji robią to z taką samą siłą, jak mężczyźni[56], częściej niż oni dopuszczają się agresji psychologicznej, mężczyźni zaś częściej dopuszczają się agresji o podłożu seksualnym[57]. W badaniu z 1994 roku wykazano, że młode kobiety używają częściej niebezpośrednich form agresji niż mężczyźni, którzy częściej wykorzystują agresję fizyczną. Bezpośrednią agresję słowną obie płcie wykorzystują w tym samym stopniu. Dorosłe kobiety z kolei częściej manipulują[58].
Zgodnie z metaanalizą 82 badań przeprowadzonych do 2000 roku (przebadano łącznie 65 tys. heteroseksualistów) w USA i Wielkiej Brytanii, nie wykazano znaczących różnic między liczbą aktów agresji ze strony kobiet i mężczyzn w stosunku do partnerów, natomiast mężczyźni nieznacznie częściej okaleczali swoje partnerki fizycznie, ogólnie 62% zanotowanych ran było wynikiem agresji mężczyzn w stosunku do partnerek[59]. Potwierdziło to badanie z 2005 roku[60].
Mężczyźni częściej dokonują gwałtów, co jest tak oczywiste, że przeprowadzono tylko kilka badań naukowych które miały to wykazać[61]. Kobiety także częściej padają ofiarą gwałtu, np. w USA 14-25% kobiet zostało zgwałconych przynajmniej raz[62], natomiast odsetek gwałtów na mężczyznach wynosi w USA około 13% wszystkich zanotowanych gwałtów[63]. Mężczyźni gwałcą także mężczyzn, badacze zaznaczają, że liczba zgwałconych mężczyzn może być zaniżona z powodu stygmatyzacji tego tematu[64]. Mężczyźni częściej zmuszają kobiety do pocałunków[65], a według ankiety przeprowadzonej w USA na grupie około dwustu studentów płci męskiej, 40% przyznało się do rozpinania przemocą jakiejś części damskiej garderoby, a 13% przyznało się do wymuszenia siłą stosunku seksualnego[66]. Kobiety częściej ulegają mężczyznom, którzy namawiają i wymuszają stosunek seksualny, w jednej z ankiet przyznało się do tego 44% kobiet[67].
Odporność na ból [edytuj]
Kobiety ze względu na większą liczbę receptorów nerwowych odczuwają mocniej ból od mężczyzn[68][69]. Poprzez swoiste cechy charakteru wytworzyły równocześnie skuteczne sposoby znoszenia bólu w sytuacjach związanych z ich biologiczną funkcją, np. menstruacja, poród. [70]
Pozycja społeczna kobiety w różnych systemach cywilizacyjno-kulturowych [edytuj]
Wyznaczniki [edytuj]
| Ten artykuł należy dopracować zgodnie z zaleceniami edycyjnymi: czy to się bardziej nie nadaje do hasła o roli/pozycji społecznej? dodać źródła. Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się na stronie dyskusji tego artykułu. Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu. |
Na społeczną pozycję kobiet wpływają:
- znaczenie pokrewieństwa "po kądzieli" – i to zarówno sposób określania pokrewieństwa (patrylinearny lub matrylinearny), jak konsekwencje spadkowe tegoż, czyli czy kobieta ma prawo dziedziczyć, w jakim stopniu, czy można dziedziczyć po matce lub krewnych matki, itd. Znaczenie pokrewieństwa po matce w judaizmie nie oznacza automatycznie wysokiej pozycji kobiety w społeczeństwie ortodoksyjnych Żydów, bowiem jej ograniczony dostęp do różnych wymiarów sfery publicznej to wyklucza ;
- samodzielna podmiotowość prawna kobiety;
- prawo kobiety do decydowania o własnym małżeństwie i własnej rozrodczości;
- dostęp do sfery publicznej:
- do edukacji
- do polityki (np. bierne i czynne prawo wyborcze)
- do ważnych funkcji gospodarczych
- do kultury, imprez i wydarzeń publicznych, jako odbiorca i jako twórca
- do praktyk i funkcji religijnych
- do pracy zawodowej (poza gospodarstwem domowym) – a w tym zakresie także to, czy jej zarobki są równe zarobkom mężczyzny na podobnym stanowisku, czy nie.
Podział ról, polegający na wypełnianiu przez kobiety obowiązków w gospodarstwie domowym, przez mężczyzn zaś czynności związanych z zapewnianiem środków egzystencji, nie oznacza automatycznie niższej pozycji kobiety w danym społeczeństwie – wiele tak skonstruowanych społeczeństw plemiennych jest matriarchalnych lub egalitarnych.
Związek z pozycją kobiety ma stopień stratyfikacji społecznej, to znaczy w społeczeństwach o strukturze horyzontalnej sytuacja kobiety jest zwykle lepsza, niż w tych o strukturze bardzo ustratyfikowanej, choć i to nie jest żelazną regułą.
Historia kobiet [edytuj]
Ciekawostki [edytuj]
Kobiety częściej niż mężczyźni otrzymują pomoc, gdy ich samochód ulegnie uszkodzeniu gdzieś na autostradzie. Ta pomoc ma prawdopodobnie erotyczny podtekst, gdyż najchętniej pomagają mężczyźni kobietom atrakcyjnym, którym nikt nie towarzyszy[71].
Zobacz też [edytuj]
Przypisy
- ↑ Wiedza i życie, luty 2012 roku, str. 55
- ↑ Duglas N. Jacson, Philippe Rushton, "Males have greater g: Sex differences in general mental ability from 100,000 17- to 18-year-olds on the Scholastic Assessment Test", Intelligence 34 (2006) 479–486; http://psychology.uwo.ca/faculty/rushtonpdfs/2006%20intell%20jackson%20&%20rushton.pdf
- ↑ http://www.sciencedirect.com/science/article/pii/016028969290013H
- ↑ http://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S0160289604001357
- ↑ Osvaldo Cairo. External Measures of Cognition. „Frontiers in Human Neuroscience”. 5 (108), 2011. doi:10.3389/fnhum.2011.00108.
- ↑ Spencer Rathus: Psychologia współczesna. Gdańsk: GWP, 2004, s. 533. ISBN 83-89120-94-1.
- ↑ „Rusz głową”, Daniel i Janson Freeman, Warszawa, r. 2011
- ↑ Bobby Carothers, Harry Reis. Men and women are from Earth: Examining the latent structure of gender. „Journal of Personality and Social Psychology”. 104 (2): 385. doi:10.1037/a0030437.
- ↑ Scott Lilienfeld, Steven Jay Lynn, John Ruscio, Barry Beyerstein: 50 wielkich mitów psychologii popularnej. Warszawa: CiS, 2011, s. 236-241. ISBN 978-83-61710-03-5.
- ↑ http://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1034/j.1600-0447.2003.00204.x/abstract;jsessionid=C22505AE165238A67FE09996887E9418.d04t02
- ↑ Spencer Rathus: Psychologia współczesna. Gdańsk: GWP, 2004, s. 621. ISBN 83-89120-94-1.
- ↑ http://ajp.psychiatryonline.org/article.aspx?articleID=97716
- ↑ Jennifer Langhinrichsen-Rohling, John Friend, Ashley Powell. Adolescent suicide, gender, and culture: A rate and risk factor analysis. „Aggression and Violent Behavior”. 14 (5), s. 402–414, 2009. doi:10.1016/j.avb.2009.06.010 (ang.).
- ↑ Spencer Rathus: Psychologia współczesna. Gdańsk: GWP, 2004, s. 550. ISBN 83-89120-94-1.
- ↑ Sandra Bem Lipsitz: Męskość i kobiecość. O różnicach wynikających z płci. Gdańsk: GWP, 2000. ISBN 83-87957-12-7.
- ↑ Spencer Rathus: Psychologia współczesna. Gdańsk: GWP, 2004, s. 521. ISBN 83-89120-94-1.
- ↑ Spencer Rathus: Psychologia współczesna. Gdańsk: GWP, 2004, s. 524. ISBN 83-89120-94-1.
- ↑ Richard Lynn, Satoshi Kanazawab. A longitudinal study of sex differences in intelligence at ages 7, 11 and 16 years. „Personality and Individual Differences”. 51 (3), s. 321-324, 2011. doi:10.1016/j.paid.2011.02.028.
- ↑ Richard Lynn, Paul Irwing. Sex differences in means and variability on the progressive matrices in university students: A meta-analysis. „British Journal of Psychology”. 96 (4), s. 505-524, 2005. doi:10.1348/000712605X53542.
- ↑ Richard Lynn, Paul Irwing. Sex differences on the progressive matrices: A meta-analysis. „Intelligence”. 32 (5), s. 481-498, 2004. doi:10.1016/j.intell.2004.06.008.
- ↑ Richard Lynn. Sex differences in intelligence and brain size: A paradox resolved. „Personality and Individual Differences”. 17 (2), s. 257-271, 1994. doi:10.1016/0191-8869(94)90030-2.
- ↑ Richard Lynn. Sex differences in intelligence and brain size: a developmental theory. „Intelligence”. 27 (1), s. 1-12, 1999. doi:10.1016/S0160-2896(99)00009-4.
- ↑ Emily Savage-McLynn. Evolution of race and sex differences in intelligence and personality: Tribute to Richard Lynn at eighty Sex differences in intelligence in younger and older participants of the Raven’s Standard Progressive Matrices Plus. „Personality and Individual Differences”. 53 (2), s. 137-141, 2012. doi:10.1016/j.paid.2011.06.013.
- ↑ Paul Irwing. Sex differences in g: An analysis of the US standardization sample of the WAIS-III. „Personality and Individual Differences”. 53 (2), s. 126-131, 2012. doi:10.1016/j.paid.2011.05.001.
- ↑ Cigdem Kagitcibasi, Duygu Biricik. Generational Gains on the Draw-a-Person IQ Scores: A Three-Decade Comparison from Turkey. „Intelligence”. 39 (5), s. 351-356, 2011. doi:dx.doi.org/10.1016/j.intell.2011.06.001 (ang.).
- ↑ http://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S0160289606000250
- ↑ R. Colom, L. F. Garcia, M. Juan-Espinosa, F. J. Abad. Null sex differences in general intelligence: evidence from the WAIS-III.. „The Spanish Journal of Psychology”. 5 (1), s. 29-35, 2002.
- ↑ James Flynn: Are We Getting Smarter?. Cambridge University Press, 2012, s. 132-158. ISBN 978-1-107-60917-4. (ang.)
- ↑ Jonathan Wai, Megan Cacchio, Martha Putallaz, Matthew Makel. Sex differences in the right tail of cognitive abilities: A 30 year examination. „Intelligence”. 38 (4), s. 412-423, 2010. doi:10.1016/j.intell.2010.04.006.
- ↑ Paul Irwing, Geoff Derc, Timothy Batesa. Brother–sister differences in the g factor in intelligence: Analysis of full, opposite-sex siblings from the NLSY1979. „Intelligence”. 35 (5), s. 451-456, 2007. doi:10.1016/j.intell.2006.09.003.
- ↑ Alan Feingold. Sex Differences in Variability in Intellectual Abilities: A New Look at an Old Controversy. „Review of Educational Research”. 65 (1), s. 61-84, 1992. doi:10.3102/00346543062001061.
- ↑ Ophelia Benson, Jeremy Stangroom: Dlaczego Bóg nienawidzi kobiet?. Warszawa: Czarna Owca, 2011. ISBN 978-83-7554-297-4.
- ↑ http://www.oii.ox.ac.uk/vis/?id=4e3c0198
- ↑ Helen Borithch, John Hagan. A Century of Crime in Toronto: Gender, Class, & Patterns of Social Control, 1859-1955. „Criminology”. 28 (4), s. 567–600, 1990. doi:10.1111/j.1745-9125.1990.tb01339.x (ang.).
- ↑ Vappu Viemerö. Factors in childhood that predict later criminal behavior. „Aggresive Behavior”. 22 (2), s. 87–97, 1996. <87::AID-AB2>3.0.CO;2-R doi:10.1002/(SICI)1098-2337(1996)22:2<87::AID-AB2>3.0.CO;2-R (ang.).
- ↑ B. Rivera, C. S. Widom. Childhood victimization and violent offending. „Violence and Victims”. s. 19-35 (ang.).
- ↑ P. A. Brennan, S. A. Mednick, S. Hodgins. Major mental disorders and criminal violence in a Danish birth cohort. „Archives of General Psychiatry”. 57 (5), s. 494-500, 2000 (ang.).
- ↑ Lee Ellis, Kevin Beaver, John Wright: Handbook of Crime Correlates. California: AP, 2009, s. 11. ISBN 978-0-12-373612-3. (ang.)
- ↑ Homicide by sex in 2012
- ↑ D. Lecomte, P. Fornes. Homicide followed by suicide: Paris and its suburbs, 1991-1996. „Journal of Forensis Science”. 43 (4), 1998 (ang.).
- ↑ H. Gillies. Homicide in the West of Scotland. „The British Journal of Psychiatry”. 128, s. 105-127, 1978. doi:10.1192/bjp.128.2.105 (ang.).
- ↑ W. Wilbanks. Test of Verkko's Static and Dynamic 'Laws' of Sex and Homicide. „International Journal of Women's Studies”. 4 (2), s. 173-180, 1981 (ang.).
- ↑ Martin Daly, Margo Wilson. Killing the Competition. „Human Nature”. 1 (1), s. 81-107, 1990.
- ↑ R. Winn, N. C. Jurik. Gender and Homicide: A Comparison of Men and Women Who Kill. „Violence and Victims”. 5 (4), s. 227-242, 1990 (ang.).
- ↑ Ann Goeting. Patterns of Homicide Among Women. „Journal of Interpersonal Violence”. 3 (1), s. 3-19, 1988. doi:10.1177/088626088003001001 (ang.).
- ↑ Andrew Moskowitz, A. I. F. Simpson, Brian McKenna, Justin Barry-Walsh. The role of mental illness in homicide-suicide in New Zealand, 1991 – 2000. „The Journal of Forensic Psychiatry & Psychology”. 17(3), s. 417 – 430, 2006. doi:10.1080/14789940600761410 (ang.).
- ↑ P. T. D'Orbán. Female homicide. „Irish Journal of Psychological Medicine”. 7 (1), s. 64-70, 1990 (ang.).
- ↑ James Buchanan Given: Society and Homicide in Thirteenth-Century England. Stanford: Stanford University Press, 1977. ISBN 0-8047-0939-4. (ang.)
- ↑ Brian Barraclough, Clare Harris. Suicide preceded by murder: the epidemiology of homicide–suicide in England and Wales 1988–92. „Psychological Medicine”. 32 (4), s. 577-584, 2002. doi:10.1017/S0033291702005500 (ang.).
- ↑ Candice Battona. Gender differences in lethal violence: Historical trends in the relationship between homicide and suicide rates, 1960–2000. „Justice Quarterly”. 21 (3), s. 423-461, 2004. doi:10.1080/07418820400095861 (ang.).
- ↑ Lee Ellis, Kevin Beaver, Johng Wright: Handbook of Crime Correlates. London: Academic Press, 2009, s. 12. ISBN 978-0-12-373612-3. (ang.)
- ↑ Min Yang, Stephen Wong, Jeremy Coid. The efficacy of violence prediction: A meta-analytic comparison of nine risk assessment tools. „Psychological Bulletin”. 136 (5), s. 740-767, 2010. doi:10.1037/a0020473.
- ↑ Ira Sommers, Deborah Baskin. Sex, Race, Age, and Violent Offending. „Violence and Victims”. 7 (3), s. 191-201, 1992. Springer Publishing Company (ang.).
- ↑ Darrell Steffensmeier, Emilie Allan. Gender and Crime: Toward a Gendered Theory of Female Offending. „Annual Review of Sociology”. 22, s. 459-487, 1996. doi:10.1146/annurev.soc.22.1.459 (ang.).
- ↑ Min Yang, Jeremy Coid. Gender differences in psychiatric morbidity and violent behaviour among a household population in Great Britain. „Social Psychiatry and Psychiatric Epidemiology”. 42 (8), s. 599-605, 2007 (ang.).
- ↑ Deborah M. Capaldi, Lee D. Owen. Physical aggression in a community sample of at-risk young couples: Gender comparisons for high frequency, injury, and fear. „Journal of Family Psychology”. 15 (3), s. 425-440, 2001. doi:10.1037/0893-3200.15.3.425 (ang.).
- ↑ Denise A. Hines, Kimberley J. Saudino. Gender differences in psychological, physical, and sexual aggression among college students using the revised conflict tactics scales.. „Violence and Victims”. 18 (2), s. 197-217, 2003 (ang.).
- ↑ Kaj Björkqvist, Karin Österman, Kirsti Lagerspetz. Sex Differences in Covert Aggression Among Adults. „Aggresive Behavior”. 20, s. 27-33, 1994 (ang.).
- ↑ John Archer. Sex differences in aggression between heterosexual partners: A meta-analytic review. „Psychological Bulletin”. 126 (5), s. 651-680, 2000 (ang.).
- ↑ Richard B. Felson, Alison C. Cares. Gender and the Seriousness of Assaults on Intimate Partners and Other Victims. „Journal of Marriage and Family”. 67 (5), s. 1182–1195, 2005. doi:10.1111/j.1741-3737.2005.00209.x (ang.).
- ↑ Lee Ellis, Kevin Beaver, John Wright: Handbook of Crime Correlates. California: AP, 2009, s. 13. ISBN 978-0-12-373612-3. (ang.)
- ↑ Marry P. Koss. Rape: Scope, impact, interventions, and public policy responses. „American Psychologist”. 48 (10), s. 1062-1069, 1993. doi:10.1037/0003-066X.48.10.1062 (ang.).
- ↑ Kristine M. Chapleau, Debra L. Oswald, Brenda L. Russell. Male rape myths: the role of gender, violence, and sexism. „Journal of Interpersonal Violence”. 23 (5), 2008. doi:10.1177/0886260507313529 (ang.).
- ↑ A. N. Groth, A. W. Burgess. Male rape: offenders and victims. „The American Journal of Psychiatry”. 137 (7), 1980 (ang.).
- ↑ Spencer Rathus: Psychologia współczesna. Gdańsk: GWP, 2004, s. 545-546. ISBN 83-89120-94-1.
- ↑ Karen Rapaport, Barry R. Burkhart. Personality and attitudinal characteristics of sexually coercive college males. „Journal of Abnormal Psychology”. 93 (2), 1984 (ang.).
- ↑ M. P. Koss, C. A. Gidycz, N. Wiśniewski. The scope of rape: incidence and prevalence of sexual aggression and victimization in a national sample of higher education students. „Journal of Consulting and Clinical Psychology”. 55 (2), 1987 (ang.).
- ↑ http://www.independent.co.uk/life-style/health-and-families/health-news/men-can-take-more-pain-than-women-new-research-finds-8268969.html
- ↑ http://focus.pl/dodane/publikacje/pokaz/publikacje/kobiety-sa-mniej-odporne-na-bol/nc/1/
- ↑ Top 10: Naturalne nierówności płciowe. 25 stycznia 2011. [dostęp 2013-03-02].
- ↑ Spencer Rathus: Psychologia współczesna. Gdańsk: GWP, 2004, s. 718. ISBN 83-89120-94-1.