Należność

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Należność – uprawnienie jednostki do otrzymania świadczenia pieniężnego od drugiej osoby fizycznej lub prawnej, czyli od dłużnika za, np. dostawę wyrobów, świadczone usługi itp.

Należność – uprawnienie osoby fizycznej lub prawnej do otrzymania w określonym terminie określonego świadczenia pieniężnego lub rzeczowego od innej osoby fizycznej lub prawnej. W rachunkowości podmiotów gospodarczych należności są kategorią wyłącznie pieniężną i oznaczają wszelkie przewidywane przychody środków pieniężnych, stanowią aktywa podmiotu gospodarczego. W tym przypadku powstanie należności jest efektem prowadzonej działalności gospodarczej i poprzedza przypływ środków pieniężnych do podmiotu gospodarczego można je podzielić według różnych kryteriów, wśród których do najważniejszych należą:

  1. obszar rozliczeń - należności krajowe i zagraniczne termin płatności - należności krótkoterminowe i długoterminowe,
  2. stopień wymagalności - należności prawidłowe (terminowe) i przeterminowane (przedawnione),
  3. tytuł powstania - należności z tytułu dostaw, robót i usług, wypłaconych zaliczek, kar umownych, karnych odsetek itd.,
  4. osoba dłużnika - należności od odbiorców produktów i usług, od pracowników, budżetowe itd.,
  5. stopień realności - pewne, wątpliwe, sporne, nieściągalne.

Przeciętny okres regulowania należności - tj. czas od momentu ich powstania do momentu wpływu środków pieniężnych z tytułu danej należności - nazywa się cyklem należności i jest wykorzystywany w analizie sytuacji finansowej podmiotów gospodarczych.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]