Nowa ekonomia instytucjonalna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Nowa ekonomia instytucjonalna – teoria ekonomiczna, która powstała jako odpowiedź na zarzut kierowany przez zwolenników instytucjonalizmu i jego kontynuatorów wobec ekonomii neoklasycznej. Instytucjonaliści zajmowali się głównie badaniem instytucji, wśród których toczy się życie polityczne, społeczne i gospodarcze, i krytykowali ekonomię neoklasyczną za brak analizy teoretycznej instytucji.

W latach 70. XX wieku pod wpływem tej krytyki pojawiły się instytucjonalne koncepcje ekonomii neoklasycznej: teoria wyboru publicznego Jamesa Buchanana (nowa ekonomia polityczna), teoria praw własności Harolda Demsetza i Armena Alchiana oraz teoria kosztów transakcyjnych Ronalda Coase'a (teoremat Coase'a) i Oliviera Williamsona, które łącznie określa się mianem nowej ekonomii instytucjonalnej. Teorie te - stosując metodę indywidualizmu badawczego ekonomii neoklasycznej (analiza zjawisk gospodarczych przez analizę zachowania jednostki), podkreślając racjonalność działań jednostek, marginalizm przy przyszłych zmianach w badanych wielkościach oraz wpływ użyteczności krańcowej na kształtowanie się cen rynkowych - ukazały zależności występujące między funkcjonowaniem tradycyjnych rynków dóbr i zasobów a pozaekonomicznymi obszarami życia społecznego. Badały zjawiska polityczne i społeczne w aspekcie ekonomicznym.

Nowa ekonomia instytucjonalna miała również duży wpływ na powstanie teorii neoistytucjonalnej w naukach politycznych i socjologii.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Leksykon polityki gospodarczej pod red. Urszuli Kaliny-Prasznic, Wolters Kluwer Polska, 2005