Oblężenie Tall az-Zatar

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Oblężenie Tal al-Zaatar)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Oblężenie Tall az-Zatar
Libańska wojna domowa
4-tal-zaatar.jpg
William Hawi i falangiści w Tall az-Zatar
Czas 22 czerwca 197612 sierpnia 1976
Miejsce Bejrut – obóz uchodźców Tall az-Zatar
Terytorium Liban
Wynik Zdobycie i zniszczenie obozu przez milicje chrześcijańskie.
Strony konfliktu
Liban Forces Libanaises Flag.svg Libańscy chrześcijanie Palestyna (państwo) OWP
Dowódcy
Forces Libanaises Flag.svg Dany Szamun
Forces Libanaises Flag.svg Etienne Sakr, Charles Akl
Forces Libanaises Flag.svg Georges Adwan
Forces Libanaises Flag.svg Maron Khoury
Forces Libanaises Flag.svg William Hawi †, Baszir al-Dżumajjil
Liban Michel Aoun, Fuad Malek
Palestyna (państwo) Jasir Arafat
Siły
ponad 2 tys. bojowników ok. 2,5 tys. fedainów
Straty
ponad 400 zabitych ok. 2 tys. zabitych, 4 tys. rannych (głównie cywilów)

Oblężenie Tall az-Zatar[1] – walki o kontrolę nad bejruckim obozem dla uchodźców Tall az-Zatar między milicjami chrześcijańskim a zbrojnymi formacjami palestyńskimi podczas wojny domowej w Libanie.

Tall az-Zatar[edytuj | edytuj kod]

Powstały w 1948 r. obóz uchodźców Tall az-Zatar mieścił się w północno-wschodnim Bejrucie i był największym oraz najlepiej umocnionym obozem palestyńskim. Obejmował terytorium o powierzchni ok. 1,85 km² i podzielony był na pięć części zarządzanych przez poszczególne frakcje OWP: Al-Fatah, Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny – Główne Dowództwo (Ahmad Dżibril), Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny (Georges Habasz), Ludowo-Demokratyczny Front na rzecz Wyzwolenia Palestyny oraz As-Sa’ika. Posiadał silne fortyfikacje, bunkry i wiele podziemnych tuneli, tworzących skomplikowany system obronny. Broniło go ok. 2,5 tys. fedainów przemieszanych z ludnością cywilną. Z terenu obozu Palestyńczycy mogli swobodnie ostrzeliwać dzielnice chrześcijańskie we wschodnim Bejrucie.

Przebieg walk[edytuj | edytuj kod]

4 stycznia 1976 r. powstał wokół obozu zbrojny kordon złożony z członków milicji Tanzim i Grupy Marouna Khoury’ego. Pierwszy szturm na pozycje palestyńskie nastąpił 22 czerwca. W ataku wzięło udział 500 „Tygrysów”, 500 Strażników Cedrów, 300 żołnierzy z formacji Tanzim i 100 – osobowy oddział z tzw. Grupy Marona Khoury’ego, do których przyłączyło się 100 falangistów Williama Hawiego. Dowództwo sił chrześcijańskich spoczywało w rękach rady, w skład której wchodzili: Dany Szamun (Ahrar), Etienne Sakr, Charles Akl (obaj SC), Georges Adwan (Tanzim), Maron Khoury (GMK), a ze strony libańskiej armii Michel Aoun i Fuad Malek. Walkom o Tall az-Zatar towarzyszyły ciężkie boje w samej stolicy i terenach na północ od Bejrutu, zwłaszcza w mieście Ain Tura, położonym między Zahle i Dżuniją, równocześnie ruszyła palestyńska ofensywa w północnym Libanie[2]. Podczas zaciętych starć Palestyńczykom udało się nawet przerwać pierścień oblężenia. Mimo rozkazów dowódców chrześcijańskich zdarzały się przypadki mordowania cywilów. 29 czerwca chrześcijanie zajęli obóz Dżisr al-Basza. W lipcu do oblegających dołączyło kolejnych 100 falangistów i 350 „Tygrysów” wycofanych z innych frontów. Sytuacja obrońców stała się beznadziejna, kiedy 6 sierpnia oddziały chrześcijańskie zdobyły sąsiednią, muzułmańską dzielnicę Nabaa. Siły atakujących wzrosły do ponad 2000 żołnierzy. Dzięki mediacjom Czerwonego Krzyża udało się kilkakrotnie ogłosić zawieszenie broni. Pozwoliło to ewakuować większość cywilów. 12 sierpnia, po 52 dniach oblężenia, Tall az-Zatar padł.

Następstwa[edytuj | edytuj kod]

Straty poniesione podczas batalii były poważne. Po stronie palestyńskiej zginęło ok. 2 tys. osób, ponad 4 tys. było rannych[3]. Poległo ponad 400 członków chrześcijańskich milicji. Ewakuowaną ludność cywilną rozmieszczono w innych obozach palestyńskich oraz w zdobytym przez OWP mieście Damur.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Funkcjonują różne zapisy nazwy obozu: Tal al-Zaatar, Tel el-Zaatar, Tall az-Zatar, Tel al-Zaatar.
  2. Wykorzystując zaangażowanie prawicowych milicji w oblężenie Tall az-Zatar, Palestyńczycy i ich sojusznicy podjęli 5 lipca 1976 r. zmasowaną ofensywę przeciwko chrześcijańskim miastom w północnym Libanie. Miejscowi chrześcijanie zorganizowali zbrojny opór. W wyniku ciężkich walk milicje Strażników Cedrów, Falang i „Tygrysów” odzyskały utracone miejscowości (m.in. Chekka). Jednocześnie Brygada Marada, atakując niespodziewanie na południe od Zagharty, zepchnęła lewicowe oddziały daleko od ich dawnych pozycji, osiągając do końca lipca granice Trypolisu. [1].
  3. Podawana jest różna liczba zabitych; od 1200 do nawet 3000.