Obrona przeciwlotnicza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Obrona przeciwlotnicza – całokształt sił, środków i przedsięwzięć mających na celu niedopuszczenie lub ograniczenie do minimum oddziaływania lotnictwa nieprzyjaciela na wojska, ludność i obiekty na polu walki i na tyłach wojsk własnych.

Cel obrony przeciwlotniczej osiąga się w wyniku realizacji dwóch zasadniczych funkcji:

  • niszczenia (obezwładniania) środków napadu powietrznego w powietrzu
  • informowania o zagrożeniu z powietrza.

Obrona przeciwlotnicza jest częścią składową systemu obrony powietrznej[1].

Do zasadniczych elementów obrony przeciwlotniczej należą:

Głównym celem Wojsk OPL SP w latach 2007–2012 jest osiąganie interoperacyjności z Zintegrowanym Systemem Obrony Powietrznej NATO – NATINADS oraz z Wojskami Obrony Przeciwlotniczej Wojsk Lądowych i Marynarki Wojennej , co zapewni im możliwość wykonywania zadań w układzie narodowym, sojuszniczym i wielonarodowym (koalicyjnym), koncentrując swój wysiłek na osłonie:

  • wyznaczonych baz lotniczych,
  • wojsk operacyjnych w rejonach zgrupowań i przepraw,
  • najważniejszych obiektów przemysłowych i administracyjnych.

W świetle tych zadań oraz obecnych i przewidywanych zagrożeń, oprócz zdolności do zwalczania samolotów, Wojska OPL muszą posiadać zdolności do niszczenia rakiet balistycznych, pocisków samosterujących, bezpilotowych aparatów latających, obiektów powietrznych o małej skutecznej powierzchni odbicia.

Wikimedia Commons

Przypisy

  1. Laprus 1979 ↓, s. 253.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • [red.] Marian Laprus: Leksykon wiedzy wojskowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1979.