Odorant

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wikimedia Commons

Odorant (z łac. odor – zapach) – dowolna substancja mająca zapach, niezależnie od tego, czy wydaje się on przyjemny, czy nie. W inżynierii środowiska odorantami określa się (według normy PN-EN 13725:2007) wszystkie zanieczyszczenia zawarte w powietrzu, które pobudzają komórki nerwowe nabłonka węchowego[1]. Wynikiem pobudzenia jest wrażenie zapachu – przyjemne lub nieprzyjemne. Wszystkie zapachy mogą być wrażeniami niepożądanymi, gdy są obce dla danego środowiska. Rodzaj emocji, związanych z odbiorem zapachu, określa tzw. jakość hedoniczna[2].

Nomenklatura[edytuj | edytuj kod]

Szczególnym rodzajem odorantów są nawaniacze. Są to substancje o silnym, nieprzyjemnym zapachu (ostrzegawczym)[3] a stosowane są, na przykład, do nawaniania gazu ziemnego. Powszechnie stosowanym nawaniaczem gazu jest tetrahydrotiofen (THT). Odoranty o nieprzyjemnym zapachu (generujące odory) bywają określane jako substancje odorotwórcze, odorogenne i złowonne. Termin „substancja zapachowa” dotyczy związków, które są stosowane do produkcji środków zapachowych. Większość z nich ma zapach przyjemny[4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Odory - Olfaktometria. Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny w Szczecinie. [dostęp 2010-08-19].

Przypisy

  1. Wykaz zalecanych terminów i symboli zamieszczony w normie PN-EN 13725:2007 „Jakość powietrza. Oznaczane stężenia zapachowego metodą olfaktometrii dynamicznej”
  2. Joanna Kośmider, Barbara Mazur-Chrzanowska, Bartosz Wyszyński: Odory. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002, s. 126-131. ISBN 978-83-01-14525-5.
  3. Nawaniacz. Słownik języka polskiego PWN. [dostęp 2010-08-23].
  4. Substancje zapachowe. Encyklopedia PWN. [dostęp 2010-08-23].