Odwrócona chromatografia gazowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Odwrócona chromatografia gazowa, może też być nazywana Inwersyjną Chromatografią Gazową (ang. Inverse Gas Chromatography, IGC), jest to technika służąca do badania właściwości powierzchniowych między innymi adsorbentów, katalizatorów heterogenicznych, polimerów itp. Opiera się o technikę chromatografii gazowej. Obiektem jej badań jest wypełnienie kolumny chromatograficznej na które dozuje się pary odpowiednio dobranego, o znanych właściwościach, czystego związku chemicznego, eluującego najczęściej w warunkach izotermicznych.

Zarejestrowany chromatogram (lub odpowiedni zbiór chromatogramów) poddawany jest dalszej obróbce matematycznej w wyniku której otrzymuje się np. parametry izotermy adsorpcji, ciepło adsorpcji czy rozkład energii powierzchniowej[1][2].


Wyznaczanie izotermy adsorpcji (jedna z metod):

Przekształcenia chromatogramu


Wybierany jest zakres danych pomiarowych z otrzymanego chromatogramu (A), oś sygnału jest przekalibrowywana na stężenie chwilowe, a następnie na ciśnienie równowagowe (z równania stanu gazu doskonałego), natomiast oś czasu retencji na objętość retencji (B). Po zamianie miejscami osi (C), otrzymuje się zależność

 \frac{da}{dp} = \frac {V_{n}}{m}

Następny etap to dopasowanie numeryczne przetworzonych danych do wybranej pochodnej izotermy adsorpcji i wyznaczenie jej parametrów, czego wynikiem jest wykres (D)



Przypisy

  1. H. Balard, O. Aouadj, E. Papirer, Langmuir 1997, 13, 1251-1255
  2. H. Balard, Langmuir 1997, 13, 1260-1269