Okleina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Okleina - fornir cienki arkusz, najczęściej o wymiarach od 0,5 do 1 mm, przeważnie ze stycznego przekroju drewna, przeznaczony do oklejania (fornirowania) wyrobów stolarskich, zwłaszcza mebli.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Okleina była już znana w Starożytnym Egipcie, w średniowieczu występowała w postaci certosiny oraz intarsji. W końcu XVII w. była już używana na szeroką skalę, a stosowano ją jako motyw dekoracyjny, a także do pokrywania mebli wykonanych z tańszych gatunków drewna gatunkami droższymi. W XVIII w., kiedy możliwości techniczne pozwalały na otrzymywanie większych arkuszy drewna, okleina stała się wyrobem bardziej ekonomicznym.
Wzmianki o okleinie w Polsce występują w piśmiennictwie XVI w.[1] Aż do drugiej połowy XIX w. okleiny w Polsce otrzymywano przez cięcie płatów drewna piłą ręczną, miały one kształt małych deseczek. Ze względu na ograniczenia technologiczne deseczki te miały grubość 2-5 mm, często mocowano je do mebli za pomocą drewnianych kołeczków.[2] W latach 1860-70 wprowadzano stopniowo w Polsce maszyny, ścinające płaty drewna za pomocą specjalnych noży, pozwoliło to na zmniejszenie grubości okleiny.

Obecnie stosuje się same płyty wiórowe pokryte okleiną, z których następnie wyrabia się meble.

Podział[edytuj | edytuj kod]

W zależności od sposobu wytwarzania, okleiny dzielą się na:[3]

  • okleiny skrawane - otrzymywane na skrawarkach, najbardziej rozpowszechnione ze względu na najładniejszy wygląd,
  • okleiny łuszczone - otrzymywane na skrawarkach obwodowych, rzadko stosowane do oklejania mebli, służą głównie do produkcji sklejek,
  • okleiny piłowane - otrzymywane są różne rysunki usłojenia, w zależności od rodzaju skrajania drewna za pomocą piły.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Słownik terminologiczny sztuk pięknych, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006

Przypisy

  1. Zygmunt Gloger "Budownictwo drzewne i wyroby z drzewa w dawnej Polsce"t.2 s.24 Warszawa 1909r.
  2. Stefan Sienicki: Meble kolbuszowskie. Warszawa: Wydawnictwo Zakładu Architektury Polskiej i Historji Sztuki Politechniki Warszawskiej, 1936, s. 113.
  3. Zbigniew Laurow: Pozyskiwanie drewna. Warszawa: Wyd. SGGW, 1999, s. 349. ISBN 83-7244-026-3.