Oratorium (kościół)
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Oratorium salezjańskie – dzieło prowadzone przez salezjanów; miejsce nauki, zabawy, modlitwy i pracy dla młodzieży. Pierwsze oratorium zostało założone przez św. Jana Bosko na Valdocco w Turynie. Tam Ksiądz Bosko zgromadził trudną oraz biedną młodzież z ulic Turynu - dał im zajęcie, dach nad głową, możliwość nauki i zdobycia zawodu oraz wzrostu duchowego.
Według księdza Bosko, atmosfera oratorium powinna bazować na czterech elementach:
- dom - w oratorium młodzież powinna czuć się swobodnie, nawiązywać przyjaźnie, czuć, że jest otoczona opieką i ciepłem
- szkoła - oratorium daje możliwość poszerzenia wiedzy i otrzymania bezinteresownej pomocy w nauce; umożliwia rozwijanie swoich zdolności
- kościół - młodzież musi mieć możliwość rozwoju swojej duchowości oraz przyjaźni z Jezusem; w tym celu gromadzi się na zajęciach biblijnych lub kołach modlitewnych
- boisko - oratorium jest tez miejscem zabawy i aktywnego wypoczynku; boisko to istotne dla młodzieży miejsce, w którym mogą zapomnieć o codziennych troskach i oddać się wspólnym grom i zabawom
Zobacz też [edytuj]
Bibliografia [edytuj]
- Jan Bosko, Wspomnienia Oratorium, Warszawa 2002, ISBN: 83-701-145-1.