Pęczek Hisa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Schematyczny przekrój serca z uwidocznieniem elementów układu bodźcotwórczo-przewodzącego serca. Pęczek Hisa i jego rozgałęzienia zaznaczone na czerwono. Na niebiesko węzeł zatokowo-przedsionkowy.
Schemat przewodzenia i rozchodzenia się bodźców w sercu oraz jednoczasowy zapis EKG.

Pęczek Hisa, pęczek przedsionkowo-komorowy, pęczek Paladino-Hisa[1] (łac. fasciculus atrioventricularis s. Paladino-Hisi; ang. bundle of His, AV bundle) – element układu bodźcoprzewodzącego w obrębie serca, leżący dystalnie od węzła przedsionkowo-komorowego (łac. nodus atrioventricularis). Przebija przegrodę międzykomorową w tylnej części i na wysokości grzebienia części mięśniowej dzieli się na dwie odnogi – prawą i lewą.

Pęczek Hisa przewodzi impuls z węzła przedsionkowo-komorowego do przegrody międzykomorowej i dalej poprzez swoje odnogi do mięśnia prawej i lewej komory.

Szybkość przewodzenia w pęczku Hisa wynosi ok. 4 m/s.

Strukturę tę opisał jako pierwszy szwajcarski kardiolog i anatom Wilhelm His, Jr.[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Władysław Zygmunt Traczyk: Fizjologia człowieka w zarysie. Wyd. 7. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2002, s. 113-114. ISBN 83-200-2694-6.
  2. W. His, Jr. Die Thätigkeit des embryonalen Herzens und deren Bedeutung für die Lehre von der Herzbewegung beim Erwachsenen. Arbeiten aus der medizinischen Klinik zu Leipzig, Jena, 1893: 14-50.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Patofizjologia chorób serca. L. S. Lilly (red.). Wrocław: Wydawnictwo Medyczne Urban & Partner, 1996, s. 4. ISBN 8385842012.
  2. Stanisław Konturek: Fizjologia człowieka. Układ krążenia. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2001, s. 23. ISBN 8323314810.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.