Płaszczyzna frankfurcka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Boczny widok na powierzchnię czaszki. Zaznaczono główne punkty kraniometryczne. Płaszczyzna frankfurcka zaznaczona na zielono

Płaszczyzna frankfurcka (pozioma[1], horyzontalna[1], uszno-oczna[1], płaszczyzna C[potrzebne źródło]) – w kraniometrii płaszczyzna prostopadła do płaszczyzny pośrodkowej w której leżą następujące punkty czaszki człowieka:

Została wprowadzona przez Iheringa w 1872 r. a zatwierdzona na zjeździe antropologów we Frankfurcie nad Menem w 1884 r. (stąd wzięła się jej nazwa)[1][2].

Jeżeli ustawimy głowę lub czaszkę w takim położeniu, że wymienione punkty znajdą się w płaszczyźnie poziomej, mówimy, że głowa/czaszka jest ustawiona w płaszczyźnie frankfurckiej. Jest to standardowe położenie głowy lub czaszki stosowane w antropologii fizycznej. Stosowane jest ono do wykonywania znormalizowanych zdjęć, rysunków oraz do przeprowadzania obserwacji porównawczych i pomiarów antropometrycznych (szczególnie kraniometrycznych). Płaszczyzna ta jest także jedną z płaszczyzn odniesienia w ortodoncji[1].

Płaszczyzna frankfurcka dzieli głowę i czaszkę umownie na część górną i dolną[1].

Zalety płaszczyzny frankfurckiej to:

  • możliwość zastosowania nie tylko dla czaszki, ale i dla głowy żywego człowieka dzięki łatwości odnajdywania wyznaczających ją punktów,
  • dobra widoczność obu punktów na profilu czaszki, umożliwiająca ustawienie dowolnej fotografii lub rysunku w ten standardowy sposób,
  • możliwość zastosowania prostego stelażu dla ustawienia głowy fotografowanych osób.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 Florentyna Łabiszewska-Jaruzelska: Ortodoncja: zasady i praktyka. Warszawa: PZWL, 1995, s. 57.
  2. Multimedialna encyklopedia powszechna PWN. Edycja 2007

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.