Platforma sprzętowa
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Platforma sprzętowa (też: architektura sprzętowa) – zestaw czynników sprzętowych a także często programowych decydujących o sposobie realizacji programu komputerowego. Platformę sprzętową definiuje głównie procesor lub ich grupa: układ wieloprocesorowy lub procesor wielordzeniowy, ale często także sposób dostępu do pamięci czy rodzaj karty/procesora graficznego.
Spis treści |
Przykłady systemów operacyjnych [edytuj]
- AmigaOS, AmigaOS 4
- FreeBSD, NetBSD, OpenBSD
- Linux
- Mac OS X
- Microsoft Windows
- OS/2
- Solaris
- Unix
- IBM VM/370, VM/BSEP, VM/SEP, VM/XA, VM/ESA, z/VM
- Google Chrome OS
Na urządzenia mobilne [edytuj]
- Android
- Bada
- BlackBerry OS
- iOS
- Embedded Linux
- Palm OS
- Symbian
- WebOS
- Windows Mobile
- BREW
- Qt Extended
- OpenMoko
- Maemo
Platformy programowe [edytuj]
- Adobe AIR
- Java, JDK i JRE
- Mono
- Mozilla Prism XUL i XULRunner
- .NET Framework
- Oracle Database
- Vexi
Mobilne [edytuj]
- APOXI
- Binary Runtime Environment for Wireless (BREW)
- Java Platform, Micro Edition (Java ME)
- JavaFX Mobile
- Qt
- Smartface Platform
Platformy sprzętowe [edytuj]
- Wintel, czyli Intel x86 lub inny sprzęt komputerowy kompatybilny z systemem Windows
- Architektura ARM w urządzeniach mobilnych
- x86 z uniksopodobnym systemem, np. BSD
- Komputery CP/M oparte na szynie danych S-100
- Konsole gier wideo
- Macintosh
- Urządzenia bazujące na procesorach RISC
- SPARC architektura komputerowa z systemem Solaris
- Klaster komputerowy DEC Alpha z systemem OpenVMS
- Komputery Midrange z systemami operacyjnymi, np. IBM OS/400
- Komputery Mainframe z systemami operacyjnymi, np. IBM z/OS
- Architektury superkomputerów
