Pożar Londynu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dzieło nieznanego autora przedstawiające wielki pożar Londynu. Po prawej Tower of London, po lewej London Bridge, w oddali płonie St Paul's Cathedral.

Wielki pożar Londynu – pożar trwający od 2 do 5 września 1666 roku w Londynie[1].

Pożar ten wybuchł w piekarni na ulicy Pudding Lane[1] we wschodniej części miasta. Z powodu silnego wiatru i konstrukcji budynków z materiałów palnych (drewno, słoma) ogień rozszerzył się w kierunku zachodnim na całe miasto. W sumie zostało zniszczonych 13 200 budynków i 87 (z ponad 100) kościołów, między innymi Katedra Św. Pawła (St Paul's Cathedral)[1]. Równało się to 2/3 powierzchni miasta.

W pożarze zginęło 6 osób. Żywioł zabił większość londyńskich szczurów, które były odpowiedzialne za trwającą od 1665 roku epidemię dżumy. Pożar miał wielki wpływ na ówczesne społeczeństwo angielskie, a także na sam Londyn.

Znaczący udział w odbudowie miał architekt Sir Christopher Wren[2]. Pierwotne plany Wrena dotyczące odbudowy zakładały oparcie się na przejrzystym układzie urbanistycznym na wzór kontynentalny, z szerokimi alejami i placami. Jednak ze względu na to, że z wielu budynków ocalały przyziemia, a spory prawne nie pozwalały szybko rozwiązać kwestii własności działek, w końcu zarzucono plany wytyczenia nowej siatki ulic.

W roku 1667 Parlament uchwalił podatek węglowy z przeznaczeniem na fundusz odbudowy Londynu[3]. Miasto odbudowano w oparciu o istniejącą, jeszcze średniowieczną, strukturę ulic, jednak już z wykorzystaniem trwalszych materiałów (cegły i kamień), poprawiając warunki sanitarne i dostępność do budynków.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 The Great Fire of London (ang.). london-fire.gov.uk. [dostęp 2015-04-28].
  2. The Great Fire of London (ang.). history.co.uk. [dostęp 2015-04-28].
  3. Further details from the Additional Rebuilding Act (ang.). W: London's burning – The Great Fire of London 1666 [on-line]. museumoflondon.org.uk. [dostęp 2015-04-28]. s. 2.