Polimery ciekłokrystaliczne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Polimery ciekłokrystaliczne (LCP z ang. liquid crystal polymer) – polimery zdolne do generowania faz ciekłokrystalicznych.

Większość polimerów ciekłokrystalicznych zawiera w swojej strukturze znane z niskocząsteczkowych ciekłych kryształów ugrupowania o kształcie zbliżonym do pręta lub dysku. Ugrupowania te mogą być wbudowane w główne łańcuchy polimerów, lub mogą być przyłączone jako ugrupowania boczne. Znane są też polimery nie posiadające typowych ugrupowań znanych z ciekłokrystalicznych związków organicznych a mimo to generujące fazy ciekłokrystaliczne.

Najważniejszą zaletą polimerów ciekłokrystalicznych w porównaniu do ciekłych kryształów opartych na związkach niskocząsteczkowych jest ich podwyższona odporność mechaniczna. Można z nich np. formować folie, które nie zmieniają swojego kształtu po przejściu do stanu ciekłokrystalicznego. Można by z nich np. wykonywać nietłukące się wyświetlacze, jednak jak dotąd przeszkodą w otrzymywaniu wyświetlaczy na bazie polimerów ciekłokrystalicznych są ich zbyt długie czasy reakcji na zmiany pola elektrycznego.

Polimery ciekłokrystaliczne znalazły jednak wiele innych zastosowań. M.in:

  • stosuje się je jako elementy piezoelektryczne
  • wykorzystuje się je do budowy elementów do optyki nieliniowej
  • stosuje się je jako membrany, których przepuszczalnością można sterować za pomocą pola elektrycznego
  • są stosowane jako indykatory temperatury
  • podejmowane są próby stosowania ich w nanomaszynach i nanoelektronice.

Do najbardziej znanych klas polimerów ciekłokrystalicznych można zaliczyć:

Nazwy handlowe i producenci:

  • Xydar producent Solvay,
  • Vectra producent Ticona,
  • Ultrax,
  • Victrex,
  • Zenite

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Włodzimierz Stańczyk, rozdział 10 w: praca zbiorowa Chemia Polimerów, red. Zbigniew Florjańczyk, Stanisław Penczek, Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej, 1998, tom 3, ISBN 83-7207-029-6.