Prawo Engla

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Prawo Engla – empiryczna zależność ekonomiczna mówiąca, że w miarę wzrostu dochodów udział wydatków na żywność w wydatkach ogółem się zmniejsza; innymi słowy, dochodowa elastyczność popytu jest w przypadku żywności w przedziale od 0 do 1. W przypadku wydatków na odzież i mieszkanie udział nie zmienia się, czyli przyrost popytu na te dobra i przyrost dochodów są równe, dochodowa elastyczność popytu jest równa jedności. Wydatki na samochody, podróże, biżuterię, meble, ochronę zdrowia, czy wypoczynek wzrastają z kolei w tempie szybszym od tempa wzrostu dochodów, czyli współczynnik dochodowej elastyczności popytu na nie jest większy od 1.

Nazwa prawa pochodzi od nazwiska niemieckiego ekonomisty-statystyka Ernsta Engla. W opublikowanej w 1857 roku pracy zatytułowanej Die Productions- und Consumptionsverhaeltnisse des Koenigsreichs Sachsen na podstawie belgijskich danych statystycznych Engel analizował strukturę wydatków gospodarstw domowych w zależności od dochodu. Zauważył między innymi, że bezwzględna wysokość wydatków na artykuły żywnościowe rośnie wraz ze wzrostem dochodu oraz liczby osób w gospodarstwie domowym, jednak jednocześnie udział żywności w całości wydatków zmniejsza się wraz ze wzrostem dochodu[1].

Od tego czasu prawo Engla zostało wielokrotnie potwierdzone empirycznie w różnych państwach i okresach.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. E. Engel. Die Productions- und Consumptionsverhaeltnisse des Koenigsreichs Sachsen. „Zeitschrift des Statistischen Bureaus des Koniglich Sachsischen Ministeriums des Inneren”, 1857. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]