Profilaktyka poekspozycyjna HIV

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Profilaktyka poekspozycyjna HIV (ang. post-exposure prophylaxis, PEP) – metoda leczenia rozpoczynana zaraz po ekspozycji[1], która pozwala na całkowite usunięcie wirusa HIV z organizmu i uniknięcie zarażenia[2]. Odbywa się w momencie, gdy wirus nie zdążył jeszcze opanować organizmu (maksymalnie do 72 godzin po zakażeniu).

W przypadku narażenia na ekspozycję (przedostanie się wirusa do organizmu) na przykład poprzez ukłucie igłą lub seks bez zabezpieczenia (zob. bezpieczny seks), zalecane jest rozpoczęcie metody profilaktyki poekspozycyjnej. Im wcześniej nastąpi rozpoczęcie, tym większa jest szansa powodzenia (zwykle 24 godziny). Po upływie 72 godzin profilaktyka jest zwykle nieskuteczna. W każdym przypadku należy zgłosić się do odpowiednio przygotowanej instytucji medycznej, która oceni adekwatność stosowania PEP.

PEP polega na podaniu pacjentowi kombinacji kilku leków antyretrowirusowych (nukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy i dwa inhibitory proteazy) w dużych dawkach przez okres około jednego miesiąca[3]. Metoda ta wiąże się z wysokim poziomem uciążliwych skutków ubocznych (nudności, zmęczenie, biegunka, wymioty itd.), może jednak uchronić pacjenta przed zakażeniem HIV, nawet jeżeli wirus przedostał się już do organizmu. Powodzenie PEP jest uzależnione od czasu, jaki upłynął od ekspozycji do rozpoczęcia terapii i od ilości kopii wirusa, które wniknęły do organizmu.

Koszt terapii w Polsce wynosi około 4 000 zł (rok 2009). W niektórych krajach (np. w Wielkiej Brytanii) jest całkowicie refundowany przez publiczną służbę zdrowia.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.